ΑΥΤΟΙ

… πολιτική απέναντι στο Ιράκ εμφανίζεται πιο ασταθής απ’ ό,τι εκείνη του
Σαντάμ έναντι των ΗΠΑ. Ο Ιρακινός ηγέτης φαίνεται να ξέρει τι ακριβώς θέλει,
μιλά πάντα περίπου στον ίδιο τόνο και περιμένει απλώς να δει αν θα
συγκεντρώσουν ποτέ οι Αμερικανοί τις συναινέσεις που χρειάζονται για να τον
χτυπήσουν. Τέτοιου είδους σταθερότητα δεν υπάρχει στην πλευρά της Ουάσινγκτον.
Η Μάντλιν Ωλμπράιτ μίλησε τις προάλλες για την υπομονή των ΗΠΑ που «έχει
σχεδόν εξαντληθεί» και για το «μαζικό πλήγμα» που θα δεχόταν η Βαγδάτη αν
συνέχιζε να εμποδίζει το έργο των επιθεωρητών του ΟΗΕ. Μετά τις συναντήσεις με
Αραφάτ και Νετανιάχου, η Ωλμπράιτ άλλαξε τόνο. «Θα συνεχίσουμε τη διπλωματική
προσπάθεια ­ είπε. ­ Αλλά παραμένουν ανοιχτές όλες οι επιλογές». Λίγο
αργότερα, το ύφος της σκλήρυνε πάλι. Οπότε, ιπποτικά, ο Σαντάμ φάνηκε να
μισανοίγει την πόρτα.

… λοιπόν από τους Παλαιστινίους και από το Ισραήλ ήταν προφανώς
αποθαρρυντικά σε ό,τι αφορά τις αμερικανικές πολεμικές προετοιμασίες. Ο Αραφάτ
φοβάται πολύ απλά ότι οι βόμβες κατά του Σαντάμ θα σημάνουν δαιμονοποίηση και
των Παλαιστινίων ­ αν μη τι άλλο, ως αντιπάλων του Ισραήλ, το οποίο θα γίνει
στόχος του Σαντάμ. Χαρακτηριστικά, Παλαιστίνιος υπουργός παρατήρησε
«αστειευόμενος» προχθές ότι «οι ΗΠΑ θα ‘πρεπε να βομβαρδίσουν όχι το Ιράκ,
αλλά μάλλον τον αληθινό ταραξία της περιοχής, το Ισραήλ». Ο Νετανιάχου από την
πλευρά του έχει κάθε λόγο να μιλά υπέρ μιας σκληρής πολιτικής προς το Ιράκ
αλλά ταυτόχρονα ν’ αποθαρρύνει την επίθεση. Κανένας δεν ξέρει σε τι κατάσταση
θα βγει το Ισραήλ από ένα νέο Πόλεμο του Κόλπου. Δεν μένει παρά η
«ρεαλπολιτίκ», λένε οι ψυχραιμότεροι. Όπως ο «Εκόνομιστ» που σημειώνει ότι,
έστω μετ’ εμποδίων, οι επιθεωρητές του ΟΗΕ έφεραν σε φως πολύ περισσότερα
ιρακινά όπλα απ’ όσα όλοι οι βομβαρδισμοί του ’91.

… είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, σημειώνουν οι Γάλλοι σχολιαστές. Στα τωκ
σόου, το πρόσωπό του ακτινοβολεί.

Ο Γραμματέας του γαλλικού ΚΚ έχει χαρίσει στο κόμμα του κάτι αληθινά πολύτιμο:
το ελευθέρας να σφυροκοπά την κυβέρνηση, όντας ταυτόχρονα μέσα σ’ αυτήν. Με το
ένα πόδι στην αντιπολίτευση και στο άλλο στην εξουσία, το ΚΚ της Γαλλίας ζει
μέρες ευφορικές. Παίζει σε όλα τα ταμπλώ, μιλά τη μια ως κυβέρνηση λιτότητας,
την άλλη ως εκφραστής διεκδικήσεων (κάποτε όλα αυτά μαζί), και στα διαλείμματα
βοτανίζει τον ιστορικό του κήπο διατυπώνοντας ποικιλία απόψεων για το αν λ.χ.
ο Στάλιν ήταν σωτήρας ή τύραννος. Και απ’ τα στελέχη, μερικοί έχουν αποκτήσει
όψη executive και οι τσάντες τους γίνονται όλο και πιο κομψές.

… είναι λιγότερο ευτυχισμένη. Υπάρχει μάλιστα μια δυσφορία που προμηνύει
διάσπαση, γράφει ο Ζακ Ζυλλιάρ στο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ». Από τη μια η
μεταρρυθμιστική πτέρυγα, με βάση κυρίως στα λαϊκά στρώματα, που τείνει προς
τους σοσιαλιστές. Από την άλλη οι ασυμβίβαστοι ­ μικρομεσαίοι, μικροαστοί κ.ά.
­ που τείνουν στη συγκρότηση ενός ακροαριστερού πόλου. Η τελευταία αυτή τάση
έγινε αισθητή στη Γαλλία από το 1995, αλλά διαφέρει από τα παλιά ΚΚ. Χωρίς
ξεκάθαρο ταξικό προσδιορισμό, αναζητεί τροτσκιστικές αναφορές, και έχει
έντονες μοραλιστικές τάσεις. Συναντάται ευχαρίστως με τον Πάπα στην κριτική
του καπιταλισμού ­ τώρα που ο Ποντίφηκας πήγε και στην Κούβα. Οι κομμουνιστές
ανέβηκαν στον άμβωνα, σχολιάζει ο Ζ. «Εγκατέλειψαν τον επαναστατικό τους ρόλο
χάριν του κηρυγματικού».