Τα τρία σενάρια

1. ΣΕΝΑΡΙΟ ΠΡΩΤΟ

Το πιθανότερο (55%)! Ο Κ. Καραμανλής ισχυροποιεί τη θέση του μέσα στη Ν.Δ.
αλλά δεν καταφέρνει να προβάλει ένα συγκροτημένο πολιτικό λόγο. Έτσι δεν
πετυχαίνει να επικρατήσει πλήρως στην εκλογική βάση του κόμματος η οποία
παραμένει διχασμένη από τις εσωκομματικές εξελίξεις.

Οι διαγραφέντες συνυπάρχουν στα πλαίσια μιας «χαλαρής» πολιτικής κίνησης και
κατεβάζουν κοινές θέσεις για διάφορα ζητήματα. Προσπαθούν, δηλαδή, να
εμφανισθούν ως η «πεφωτισμένη Δεξιά» που είναι έτοιμη να πάρει στα χέρια της
τα πολιτικά πράγματα της παράταξης μετά την ήττα ­ σύμφωνα με όλες τις
ενδείξεις ­ της Ν.Δ. στις βουλευτικές εκλογές του 2000.

Η δεξιά παράταξη κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας με τους ανθρώπους του
Καραμανλή να κάνουν διμέτωπο αγώνα κατά των διαγραφέντων και της κυβέρνησης
Σημίτη. Από την άλλη πλευρά οι Σουφλια-Μανο-Μητσοτακικοί «πετούν πέτρες»
καθημερινά στα τζάμια του κόμματος, προκαλώντας μικρές ή μεγάλες ζημιές,
δημιουργώντας, όμως, την εντύπωση ότι η Ν.Δ. δεν καταφέρνει να ξεκαθαρίσει τι
πραγματικά πιστεύει.

Η Πολιτική Άνοιξη βλέποντας ότι η Ν.Δ. «δεν τραβάει» τηρεί στάση αναμονής
ελπίζοντας σε ενίσχυση της διαπραγματευτικής της θέσης μετά τις εκλογές με μία
συμπαράταξη των συντηρητικών δυνάμεων της χώρας ώστε να φύγει από την εξουσία
το ΠΑΣΟΚ.

Σύμφωνα με αυτό το σενάριο οι πιθανότητες νίκης της Ν.Δ. στις επόμενες εκλογές
είναι πολύ μικρές.

2. ΣΕΝΑΡΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Το ιδιαίτερα αισιόδοξο για τον Κ. Καραμανλή τον νεώτερο. Πιθανότητα υλοποίησης
μικρή αλλά όχι ευκαταφρόνητη (25%)!

Ο αρχηγός της Ν.Δ., μετά τις διαγραφές των βαρόνων του κόμματος, ενισχύει
σημαντικά τη θέση του και μέσα σε δύο μήνες παλινδρομήσεων και ανακατατάξεων
καταφέρνει να ελέγξει πλήρως τους μηχανισμούς έτσι ώστε να μην… κουνιέται φύλλο.

Έτσι με νέα εικόνα, κυρίαρχου του παιχνιδιού, περιοδεύει τη χώρα ως
αδιαμφισβήτητος άρχων της Δεξιάς και κάνει σαφή τη δύναμή του στη βάση του κόμματος.

Η «αναγέννηση» αυτή της Νέας Δημοκρατίας ­ σε μία εποχή συνεχιζόμενης
κυβερνητικής φθοράς του ΠΑΣΟΚ ­ αυξάνει τη δημοτικότητα του κ. Κ. Καραμανλή
και της Νέας Δημοκρατίας η οποία αποκτάει νέες δυνατότητες διεκδίκησης της
εξουσίας στις εκλογές του 2000.

Τις παραμονές των εκλογών, μάλιστα, η Πολιτική Άνοιξη και η Ν.Δ. «ενώνουν τις
δυνάμεις τους» για τη δημιουργία ενός αντισημιτικού μετώπου που θα αφήνει στο
περιθώριο τους «πολιτικούς του χτες»…

Οι πιθανότητες νίκης της Ν.Δ. στις εκλογές γίνονται μεγάλες

3. ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΡΙΤΟ

Το λιγότερο πιθανό από όλα, χωρίς, όμως, να είναι και… επιστημονικής
φαντασίας. Πιθανότητα υλοποίησης 20%! Είναι το σενάριο για το οποίο οι
Βρετανοί «μπουκμέικερ» (στοιχηματζήδες στο ελληνικότερο) θα έδιναν όλα τα
λεφτά τους, αν έβγαινε ­ όπως τότε που έπαιζε ο Παναθηναϊκός με την Έβερτον…

Οι διαγραφέντες δημιουργούν «πολιτική κίνηση» η οποία στέκεται στα πόδια της.
Στηρίζεται μάλιστα και από 3-4 βουλευτές της Ν.Δ. (Μητσοτακικούς) έτσι ώστε να
έχει το δικαίωμα παρουσίας ως πολιτική ομάδα στη Βουλή.

Με αυτό τον τρόπο αναπτύσσουν τις θέσεις τους και δείχνουν ­ βοηθούμενοι και
από τον κ. Μητσοτάκη ­ ότι έχουν συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα για το μέλλον
του τόπου και ισχυρό ρεύμα στην εκλογική βάση της Νέας Δημοκρατίας.

Στις επόμενες εκλογές, μάλιστα, εκλέγονται στη Βουλή, ενώ η Ν.Δ. βγαίνει
δεύτερο κόμμα μετά το ΠΑΣΟΚ.

ΤΟ ΣΚΟΡ στα περίπτερα ήταν 2-5: Ο κ. Κ. Καραμανλής ­ παρ’ ότι ξόδεψε αρκετές
ώρες προχθές το βράδυ για να συνομιλήσει στο τηλέφωνο με τους διευθυντές και
τους εκδότες των εφημερίδων και των άλλων μέσων ενημέρωσης που «παραδοσιακά»
πρόσκεινται στη συντηρητική παράταξη ­ έχασε όχι μόνον την πρώτη «μάχη του
περιπτέρου», αλλά και τη μάχη της κυκλοφορίας, την «επόμενη μέρα» των 3+3 διαγραφών.

Η ­ τουλάχιστον ­ επιφυλακτική στάση των περισσότερων εφημερίδων μπορεί να
ενταχθεί και στον «πόλεμο των κυκλοφοριών» που έχει ξεσπάσει μεταξύ τους το
τελευταίο διάστημα. Οι περισσότεροι εκδότες, πέρα από τους ­ όποιους ­
πολιτικούς υπολογισμούς, δεν επιθυμούν να μεταβληθούν σε «μέρος του προβλήματος».

Όπως και να ‘χει, οι συντηρητικοί αναγνώστες της Αθήνας που διάβασαν σχόλια
εναντίον της κίνησης Καραμανλή ήταν σαφώς περισσότεροι από εκείνους που
ενημερώθηκαν από την «Απογευματινή» και τη «Βραδυνή», που στήριξαν αναφανδόν
την «επίδειξη πυγμής» του προέδρου της Ν.Δ.

Αντίθετα, άλλες εφημερίδες της συντηρητικής παράταξης, η «Καθημερινή», ο
«Ελεύθερος Τύπος» και ο «Αδέσμευτος Τύπος», όπως και οι δύο «μικρές», ο
«Ελεύθερος» και η «Ελεύθερη Ώρα» επιφύλαξαν από ψυχρή ως… ανάποδη υποδοχή
στην «αρχή διάσπασης».

Δηκτικότερος όλων ο κ. Δ. Ρίζος, γράφει για «κατάντημα», ξιφουλκεί εναντίον
του κ. Γ. Βαρβιτσιώτη, τον οποίον κατονομάζει ως «μάγειρα» των διαγραφών, αλλά
και περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τη δική του τηλεφωνική συνομιλία με τον κ.
Γ. Σουφλιά, με κάμποσες αθυροστομίες.

Πολύ πιο αποστασιοποιημένος από τις εξελίξεις ο αρθρογράφος της «Καθημερινής»
κ. Στ. Ζούλας υπογραμμίζει απλώς ότι «το πρόβλημα δεν λύεται με εν θερμώ
διαγραφές», ενώ η εφημερίδα σημειώνει στην πρώτη της σελίδα ότι «Ο κ. Σημίτης
προσδοκά λεηλασία της Δεξιάς».

Ο διευθυντής του «Ελεύθερου Τύπου» τάσσεται εναντίον των διαγραφών μ’ ένα
επιχείρημα που αξίζει να «πέσει στο τραπέζι». Γράφει ότι το επιχείρημα πως
ενδεχόμενη διάσπαση της Ν.Δ. θα επιφέρει ανάλογες εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, «δεν ευσταθεί».

Η «Ελεύθερη Ώρα» γράφει για Τιτανικό, ο «Ελεύθερος» αγωνιά ­ αλλά ή «Βραδυνή»
γράφει στην πρώτη της σελίδα το εύγλωττο: «Δικαιώθηκαν οι θέσεις της “Βραδυνής”».

Μέσω των αναγνωστών της δίνει το δικό της καραμανλικό μήνυμα η «Απογευματινή»:
Γκάλοπ της «Απογευματινής δικαιώνει τις επιλογές του προέδρου ­ όπερ έδει δείξαι.