ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ Ραντεβού με τον… λύκο

Υπό την δαμόκλειο σπάθη των συνεπειών του ανελαστικού πολιτικού αξιώματος ότι
«όποιος φεύγει από μαντρί τον τρώει ο λύκος», τελούν τα στελέχη της Ν.Δ. που
βρέθηκαν εκτός κόμματος με τα γνωστά γεγονότα και τις ακόμα γνωστότερες
διαδικασίες του τελευταίου διημέρου.

ΤΟ «ΜΑΝΤΡΙ» στην προκειμένη περίπτωση είναι η Ν.Δ. και ο «λύκος» είναι το
εκλογικό σώμα, το οποίο έχει δείξει σε ανάλογες περιπτώσεις του πρόσφατου
παρελθόντος μάλλον σαρκοβόρες διαθέσεις απέναντι σε στελέχη και σχήματα που
αποκολλήθηκαν από τους κεντρικούς κομματικούς κορμούς.

Έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι οι πληγές που προκαλούνται στα μεγάλα κόμματα
από διασπάσεις, αποπομπές, αποχωρήσεις κ.λπ. συνήθως επουλώνονται και
απομένουν μόνον οι πρόσκαιρες εντυπώσεις, οι οποίες στη συνέχεια χάνονται σε
σχετικά σύντομο χρόνο.

ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΜΕΛΛΟΝ

Βέβαια, κάθε περίπτωση απ’ αυτές που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια έχει
την ιδιαιτερότητά της και οι εξελίξεις δεν κινούνται με βάση ένα (κοινό)
καλούπι, αλλά ­ στατιστικά τουλάχιστον ­ έχει προκύψει ότι το μέλλον όσων
απομακρύνονται ή αποχωρούν από τα μεγάλα κόμματα είναι μάλλον σκοτεινό, εφόσον
οι κινήσεις αυτές δεν συνδυασθούν και δεν συνδεθούν με γενικότερες ­ και πιο
βαθιές ­ ανακατατάξεις, που έχουν ως στόχο να διαμορφώσουν ένα άλλο πολιτικό
σκηνικό.

Με ανασυνθέσεις δηλαδή ευρύτερων χώρων και ανακατανομές δυνάμεων και προσώπων,
με την εκτίμηση ότι τα παρόντα σχήματα έχουν εκπληρώσει τον ρόλο και την
αποστολή τους και χρειάζεται πλέον ανανέωση και εκσυγχρονισμός.

Στον βαθμό, λοιπόν, που οι εξελίξεις στη Ν.Δ. δεν θα αποκτήσουν μεγαλύτερο
βάθος και προοπτική και θα παραμείνουν σε επίπεδο προσώπων και επιμέρους
ιδεολογιών, η τύχη των «εξορίστων» θα εξαρτηθεί από άλλους παράγοντες και όχι
από τις προσπάθειες ή τις φιλοδοξίες τους.

Γιατί στη μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία κανένα (μικρό) κόμμα που προήλθε
από αποκόλληση από κάποιο άλλο μεγαλύτερο δεν σταδιοδρόμησε ως αυτόνομος
φορέας, με δύο μόνο εξαιρέσεις, τουλάχιστον κατά την πρώτη φάση του βίου τους.

ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΑΙ ΤΣΟΒΟΛΑΣ

Πρόκειται για την Πολιτική Άνοιξη του 1993 που αξιοποίησε (προσωρινά, όπως
αποδείχθηκε στη συνέχεια) την ευαισθησία (μικρού) τμήματος της εκλογικής βάσης
της Ν.Δ. για το Σκοπιανό και τη δυσφορία ενός άλλου τμήματος για τη γενικότερη
πολιτική και πολιτεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Στις επόμενες εκλογές του 1996, η Πολιτική Άνοιξη απέτυχε να συγκεντρώσει το
(αναγκαίο) 3% των ψήφων και βρίσκεται έκτοτε εκτός Βουλής, ευελπιστώντας
πάντως για καλύτερες ημέρες, που φθάνουν μέχρι και στην επάνοδο στο «μαντρί».

Από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ προήλθε το 1996 το ΔΗΚΚΙ, το οποίο στην πρώτη φάση του
πολιτικού του βίου εξασφάλισε την κοινοβουλευτική του επιβίωση προβάλλοντας
θεωρίες περί «αληθινού», «γνήσιου»», «ιστορικού» κ.λπ. ΠΑΣΟΚ.

Το κατά πόσον θα μακροημερεύσει, θα κριθεί αναμφίβολα από τις γενικότερες
πολιτικές εξελίξεις, τον χρόνο των εκλογών, την πορεία της κυβέρνησης Σημίτη
αλλά ­ κυρίως ­ από τη συνοχή του.

ΑΡΣΕΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗ. ΑΝΑ.

Όλα τα άλλα κομματικά σχήματα ­ προϊόντα εσωκομματικών διαφωνιών τόσο στη Ν.Δ.
όσο και το ΠΑΣΟΚ ­ ατύχησαν από την πρώτη εμφάνισή τους στο εκλογικό σώμα, για
να επέλθει κατόπιν λύση είτε διά της επανόδου στις «ρίζες» (περίπτωση Γ.
Αρσένη) είτε διά της αυτοδιάλυσης (περίπτωση ΔΗ. ΑΝΑ.).

Ο κ. Αρσένης διαφώνησε με τον Α. Παπανδρέου για την οικονομική πολιτική και
την αναρρίχηση στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας του Κ. Σημίτη το 1986 και
ύστερα από έναν κύκλο εσωκομματικών ζυμώσεων διεγράφη «για φράξια», όπως ήταν
τότε το κατηγορητήριο.

Συγκρότησε το Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και εμφανίστηκε στις εκλογές τού
καλοκαιριού του 1989, δεν έπεισε το εκλογικό σώμα για τη σοβαρότητα και την
προοπτική του και το 1990 ενσωματώθηκε στο ΠΑΣΟΚ. Ανάλογη τύχη είχε και το
Ριζοσπαστικό Κόμμα του Αντ. Τρίτση.

Μεγαλύτερη πολιτική και κοινοβουλευτική παρουσία είχε η ΔΗ. ΑΝΑ. του Κ.
Στεφανόπουλου, που προήλθε από την αποχώρηση δέκα βουλευτών της Ν.Δ. το 1985.

Αν και στην πορεία ­ μέχρι δηλαδή τις εκλογές του 1989 ­ η ΔΗ. ΑΝΑ. υπέστη
αφαίμαξη σε επίπεδο βουλευτών (αφού αρκετοί από τους αρχικά αποχωρήσαντες
επανήλθαν στη Ν.Δ. για να εξασφαλίσουν το πολιτικό τους μέλλον), εν τούτοις
στις εκλογές του 1989 (τις «εκλογές της κάθαρσης» κ.λπ.) κατάφερε να επιβιώσει
με την εκλογή ως βουλευτή τού ιδρυτή της Κ. Στεφανόπουλου, «κόβοντας» όμως ένα
μικρό αλλά κρίσιμο ποσοστό από τη δύναμη της Ν.Δ.

Στις δεύτερες εκλογές του 1989 ­ από τις οποίες προήλθε τελικά η οικουμενική
κυβέρνηση υπό τον Ξ. Ζολώτα ­ η ΔΗ. ΑΝΑ. δεν πήρε μέρος στηρίζοντας έτσι
έμμεσα τη Ν.Δ., η οποία και πάλι δεν κατάφερε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία.

ΣΤΗΡΙΞΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Τελικά, η ΔΗ. ΑΝΑ. πήρε μέρος στις εκλογές του 1990, εξέλεξε ένα βουλευτή (τον
γνωστό Θ. Κατσίκη), ο οποίος αποτέλεσε και την 151η ψήφο για τη στήριξη της
κυβέρνησης Μητσοτάκη, ενώ στην πορεία προσχώρησε και επίσημα στη Ν.Δ. κάτω από
συνθήκες που είχαν αφήσει πολλές απορίες και ερωτηματικά για τη διαφάνειά τους
και είχαν προκαλέσει την οργή τού κ. Στεφανόπουλου για την όλη μεθοδολογία.

Στις εκλογές του 1993 ­ με τις οποίες επανήλθε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ ­ η ΔΗ.
ΑΝΑ. δεν εξασφάλισε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και στη συνέχεια οδηγήθηκε σε
διάλυση με πρωτοβουλία του Κ. Στεφανόπουλου, ο οποίος στην πορεία ­ το 1995 ­
αναδείχθηκε Πρόεδρος Δημοκρατίας με πρόταση της Πολιτικής Άνοιξης και τις
ψήφους του ΠΑΣΟΚ.

Πολύ μικρότερου πολιτικού βεληνεκούς ­ και συνακόλουθων επιπτώσεων ­ ήταν οι
«ατομικές» περιπτώσεις στελεχών ­ τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και τη Ν.Δ. ­ που
βρέθηκαν εκτός κομμάτων, αλλά δεν φιλοδόξησαν να εκφρασθούν και μέσω νέων φορέων.

Οι περιπτώσεις τους κέρδισαν για λίγες ημέρες δημοσιότητα ­ είτε λόγω
πραγματικού ενδιαφέροντος είτε λόγω σκοπιμοτήτων της άλλης πλευράς ­ και στη
συνέχεια έπαψαν να αποτελούν «είδηση».

«ΛΥΠΟΥΜΑΙ, γιατί η ηγεσία της Ν.Δ. προκάλεσε χωρίς λόγο ρήγμα στο κόμμα. Κακώς
δεν ετέθη με σαφήνεια και από την πρώτη στιγμή θέμα κομματικής πειθαρχίας,
οπότε και μόνο θα ήταν δικαιολογημένη η επιβολή ποινών.

Η κυβερνητική τροπολογία, μολονότι ανεπαρκής, είναι προς την ορθή κατεύθυνση
και δικαιώνει τη βασική πολιτική της Ν.Δ. στο θέμα των ΔΕΚΟ. Για τον λόγο
αυτό, το κόμμα όφειλε να μην καταψηφίσει την τροπολογία και να είχε αντιληφθεί
ότι με την αρνητική στάση του αποστασιοποιείται από τη συντριπτική πλειοψηφία
των οπαδών μας.

Βαθύτατα ανησυχώ για τη μελλοντική πορεία του κόμματος και γι’ αυτό συνιστώ
στην ηγεσία της Ν.Δ. να αντιληφθεί το λάθος της και να αποκαταστήσει την
ψυχική ενότητα της παρατάξεως».

«ΜΙΑ μικρή ομάδα επιδόξων κηδεμόνων προετοίμασε και εξετέλεσε προγραφές, με
μία μεθοδολογία η οποία είναι ξένη και άγνωστη προς τη δημοκρατική παράταξή
μας. Βέβαια, η μεγάλη, φιλελεύθερη δημοκρατική παράταξη του 47% ούτε πρέπει
ούτε πρόκειται ποτέ να συρρικνωθεί στα όρια αυτής της μικρής ομάδας.

Θέλω να ελπίζω ότι την πραγματικότητα αυτή θα την καταλάβει ο νέος αρχηγός,
τον οποίο κανείς δεν υπονόμευσε και κανείς δεν αμφισβήτησε».

«ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ότι υπάρχουν μερικοί φανατικοί που χειροκρότησαν τη διαγραφή μας.
Έχουν την ψευδαίσθηση ότι τα κόμματα κερδίζουν τις εκλογές με διαγραφές.

Γι’ αυτούς που θλίβονται όμως για όσα συμβαίνουν στη Νέα Δημοκρατία έχω να πω
τα εξής: Μη στενοχωριέστε! Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Αυτοί που μας διέγραψαν
γκρέμισαν βέβαια το φράγμα της ενότητας της Νέας Δημοκρατίας. Το νερό χύθηκε,
θα βρει όμως τον δρόμο του. Η ζημιά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα διορθωθεί.
Θα χρειασθεί πολύς χρόνος και μεγάλη προσπάθεια. Πρέπει όμως να γίνει, για το
καλό του τόπου».

«ΕΚΠΛΗΚΤΗ η ελληνική κοινωνία και οι οπαδοί της Ν.Δ. παρακολουθούν την ομάδα
αυτή, που με περισσή αφροσύνη δημιουργεί ένα άλλο κόμμα στα μέτρα της. Έναν
άλλο τύπο κόμματος ιδιοκτησιακής αντίληψης, που καμιά σχέση δεν έχει ούτε με
την ηθική και την πολιτική της Ν.Δ. ούτε με τις παραδόσεις, το εύρος και τις
προοπτικές της παράταξης. Ακριβώς αυτό είναι η προσφορά και το στήριγμα που
δίνει η ηγεσία του κόμματος και δεν είναι η στάση των διαγραφέντων που, όπως
όφειλαν, υποστήριξαν τις πάγιες θέσεις του κόμματος που δικαιώθηκαν σε όλο τον
κόσμο και έχει ανάγκη ο τόπος. Το πρόβλημα δεν το έχουν κυρίως οι
διαγραφέντες, αλλά το άλλο κόμμα που δημιουργήθηκε και θα το αντιμετωπίσουν
αρκετοί από τους εναπομένοντες».