ΑΥΤΟΙ

… με το Ιράκ έχει όλα τα χαρακτηριστικά του αδιεξόδου: Από τη μια, ένας
Άραβας δικτάτορας που αρνείται κάθε έλεγχο του ΟΗΕ σε μερικές δεκάδες
«προεδρικές» εγκαταστάσεις όπου κατά τους ελεγκτές υπάρχουν απαγορευμένα όπλα.
Από την άλλη, ένας πρόεδρος των ΗΠΑ ­ μπλεγμένος σε ροζ σκάνδαλα ­ που
αισθάνεται ανήσυχος και παίζει κι αυτός με τα όπλα του, με το δάχτυλο στη
σκανδάλη. Φυσικά, θα μπορούσε ν’ αφήσει τον Σαντάμ στην ησυχία του, στη μοίρα
του. Θα μπορούσε να τον ξεχάσει, ή να προσποιηθεί ότι τον ξεχνά. Κανένας δεν
θα κακολογούσε τον Κλίντον γιατί δεν χτυπά το Ιράκ. Αλλά η Βαγδάτη είναι
σήμερα, ουσιαστικά, η μοναδική πρόκληση για τη μοναδική υπερδύναμη. Ακόμη και
ο Κάστρο έχει χαμηλώσει τους τόνους. Όσο ο Ραΐς (ο «Ρήγας») της Μεσοποταμίας,
αψηφά τις ΗΠΑ, υπάρχει γι’ αυτές θέμα γοήτρου.

… όμως, η υπόθεση των όπλων δεν είναι και τόσο αμελητέα. Ο Αυστραλός
πρόεδρος της επιτροπής ελέγχου, Ρίτσαρντ Μπάτλερ, υποστηρίζει ότι η Βαγδάτη
όχι μόνο διαθέτει τους πυραύλους αλλά τους έχει οπλίσει κιόλας με κεφαλές με
βακτηριακή γόμωση. Όχι βέβαια ότι ο Σαντάμ έχει, αναγκαία, τη βούληση να
εκτοξεύσει αυτούς τους πυραύλους εναντίον των αντιπάλων του. Έχει όμως, κατά
τον Μπάτλερ, τη δυνατότητα. Αυτή είναι και η «πρόκληση» για τις ΗΠΑ και για
τους συμμάχους τους. Όσο για τον Κλίντον, μια επίθεση κατά του Ιράκ σίγουρα θα
αποσπούσε την προσοχή του κόσμου από τις σχέσεις του με τη Μόνικα, την Πώλα
κ.λπ. Ωστόσο, για λόγους δικαιοσύνης, θα ‘πρεπε ίσως ν’ αναφερθεί ότι το θέμα
των βακτηριακών όπλων είχε προηγηθεί της αποκάλυψης των ερωτικών σκανδάλων του
προέδρου. Θα ήταν υπερβολή να υποστηριχθεί ότι μια επίθεση κατά του Ιράκ θα
μπορούσε να σχεδιασθεί αποκλειστικά για λόγους περισπασμού.

… της Ουάσινγκτον κατά της Βαγδάτης, άλλωστε, ήταν από καιρό έτοιμα. Πολύ
πριν από τις έρευνες του εισαγγελέα Κέννεθ Σταρ για τις ερωμένες του προέδρου,
γίνονταν στο Πεντάγωνο, στο ΝΑΤΟ και στη ΔΕΕ συζητήσεις για τρόπους
«φρονηματισμού» του Σαντάμ. Μόνο που οι συνθήκες δεν είναι πια εκείνες του
’91. Όλες οι «λύσεις» μοιάζουν χειρότερες από το πρόβλημα. Μια λύση λ.χ. θα
ήταν ν’ αφεθεί το Ιράκ «να ζήσει». Να αρθεί και το εμπάργκο. Να φύγουν και οι
ελεγκτές. Να δοθούν και συγχαρητήρια ­ γιατί όχι; ­ στον Σαντάμ που καταφέρνει
να κρατάει μακρυά από τη χώρα του τον ισλαμικό φανατισμό. Αλλά η οδός αυτή θα
σήμαινε πλήρη ανατροπή της αμερικανικής πολιτικής. Θα ήταν η πανηγυρική νίκη
του Σαντάμ. Θ’ άφηνε επίσης άθικτα τα όπλα του. Και ακόμη, θα εκνεύριζε το
Ισραήλ, τον πιο εχθρικό γείτονα του Ιράκ, πάνω που η Ουάσινγκτον, μάλιστα,
ζητάει απ’ αυτό υποχωρήσεις στο Μεσανατολικό.

… θα ήταν να καταστραφούν οι «προεδρικές» εγκαταστάσεις διά πυρός και
σιδήρου. Να ισοπεδωθούν τα «παλάτια» μέσα σε δύο-τρία 24ωρα από βομβαρδιστικά
των ΗΠΑ. Αλλά με ποιους συμμάχους; Στο Συμβούλιο Ασφαλείας, Γαλλία, Ρωσία,
Κίνα, γκρινιάζουν. Την επίθεση απορρίπτει και η Σαουδική Αραβία. Ως και το
αχάριστο Κουβέιτ, που ήταν η αφορμή του πολέμου του ’91. Θα κινηθούν λοιπόν οι
ΗΠΑ μόνες ­ έστω με λίγη αγγλική βοήθεια; Κι αν το Ιράκ γεμίσει τα παλάτια με
χιλιάδες αμάχους, για «μάρτυρες»; Ή αν εκδικηθεί, χτυπώντας με μικροβιακά όπλα
τον πιο πρόχειρο στόχο ­ το Ισραήλ; Δεν μένει, θα ‘λεγε κανείς, παρά η τρίτη
λύση ­ αυτή που συνιστούσε ο Τσώρτσιλ: «Όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις, μην
κάνεις τίποτα».