ΑΥΤΟΙ

… δεν ήταν Μουσουλμάνοι, θα σφάζονταν άραγε με την ίδια αγριότητα; Ρώτησαν
τον Μαξίμ Ροντενσόν, που έχει γράψει πολλά βιβλία για το Ισλάμ (επιχειρώντας
μάλιστα μαρξιστική προσέγγιση στο θέμα). «Αντίθετα απ’ ό,τι στον Χριστιανισμό
­ λέει ­ τα ιερά βιβλία του Ισλάμ είναι γεμάτα πολεμικές αναφορές. Οι
Μουσουλμάνοι διαθέτουν μεγάλο στοκ από κείμενα, αν θέλουν να δικαιολογήσουν
οποιαδήποτε μορφή ένοπλου αγώνα, ακόμα και μαζικές σφαγές». Παρ’ όλα αυτά,
κατά τον Γάλλο ιστορικό, το Κοράνι δεν «καλύπτει» επαρκώς όλα όσα γίνονται
στην Αλγερία. «Νομιμοποιεί μεν τον πόλεμο κατά του εξωτερικού και του
εσωτερικού εχθρού, αλλά οι λεπτομέρειες εξαρτώνται μάλλον από την παράδοση
ενός λαού, όχι από τη θρησκεία».

… χώρες, ο τρόπος που πολεμούν ήταν πάντοτε ιδιαίτερα άγριος, κατά τον Ρ.
«Αν και όχι πολύ αγριότερος απ’ ό,τι αλλού. Ή μήπως ξεχάσαμε τις ωμότητες που
διέπραξαν στη Γαλλία και οι δύο πλευρές στον πόλεμο για την Απελευθέρωση;». Σε
τελευταία ανάλυση, λέει ο Ρ. στο «Εσπρέσσο», όλα αυτά έχουν μάλλον σχέση με τη
μόνιμη «οικουμενική βαρβαρότητα», που παίρνει διάφορες μορφές, αναλόγως τόπου
και χρόνου. «Η σφαγή γυναικοπαίδων αποτελεί βέβαια τρομοκρατία. Αλλά και η
τρομοκρατία είναι μέρος του πολέμου που όλοι το έχουν εφαρμόσει. Τι έκαναν οι
Γερμανοί στον Β’ Παγκόσμιο; Οι Άγγλοι που βομβάρδισαν τη Δρέσδη; Και η
Χιροσίμα, τι ήταν; Δεν ήταν τρομοκρατία η ατομική βόμβα; Γυναικόπαιδα
σκοτώθηκαν κι εκεί, όπως στην Αλγερία».

… βέβαια οι… Άγγλοι ή οι Αμερικανοί για την κτηνωδία στην Αλγερία. Ο Ρ.
δεν φτάνει ως εκεί. Εντάσσει όμως πρόθυμα τις σφαγές στην «οικουμενική
βαρβαρότητα». Όσο για τη θρησκεία, δεν την αθωώνει εντελώς ­ σημειώνει λ.χ.
την απουσία στο Κοράνι οποιασδήποτε αποδοκιμασίας της βίας. Τη θέτει όμως σε
δεύτερη μοίρα: η θρησκεία ή καλύτερα, λέει, η «θρησκευτική ιδεολογία» παίζει
ασφαλώς τον ρόλο της, αλλά τις συγκεκριμένες συμπεριφορές ενός λαού τις
καθορίζουν πολύ περισσότερο τα ήθη και τα έθιμά του. «Η πρακτική του
αποκεφαλισμού ­ λέει ο Ρ. ­ συνδέεται στενά με τον τρόπο που σφάζουν τα ζώα.
Στην Αλγερία, στη γιορτή που γίνεται κάθε χρόνο για τη θυσία του Αβραάμ,
σφάζονται χιλιάδες αρνιά».

… γίνεται με φρικαλέο τρόπο, και οδηγεί σ’ ένα είδος εξοικείωσης των σφαγέων
με την ιδέα του αποκεφαλισμού. Και οι σφαγείς είναι πολύ συχνά ανήλικοι, σε
μια φάση δηλαδή της ζωής τους όπου οι εικόνες και οι εμπειρίες έχουν ιδιαίτερη
δύναμη. «Υπάρχει η συνήθεια, εξηγεί ο Ρ., όταν η σφαγή γίνεται στο σπίτι, να
δίνουν το μαχαίρι στο παιδί, για να κόψει αυτό τον λαιμό του ζώου.

Μακροπρόθεσμα, η πρακτική αυτή μπορεί να δημιουργήσει κακές συνήθειες».
Σίγουρα, οι αντίστοιχες τελετές είναι πολύ ηπιότερες στους Χριστιανούς,
παραδέχεται ο συγγραφέας του «Μωάμεθ».

«Αυτοί αρκούνται σε λίγο αντίδωρο και αγιασμούς, δεν κάνουν ζωοθυσίες». Πρέπει
όμως να φυλαχτούμε από την προκατάληψη, επιμένει ο Ρ. Βλέπει μια τάση
δαιμονοποίησης των Μουσουλμάνων.

«Το Ισλάμ υπήρξε ο ιστορικός εχθρός της Ευρώπης επί 13 αιώνες. Δεν είναι
εύκολο ν’ απαλλαγεί κανείς από τέτοιες καταβολές. Αλλά το να πεις ότι φταίει
το Ισλάμ για τη βία στην Αλγερία είναι εύκολη εξήγηση για πρόβλημα πολύ σύνθετο».