ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Προσωπικές επενδύσεις

ΕΠΕΙΔΗ δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από την εποχή που ξυπνούσα από τα
άγρια χαράματα για να αρχίσω τη δουλειά. Επειδή ποτέ δεν ρώτησα τι ώρα θα
τελειώσω. Επειδή πέρασε αρκετός καιρός πλήρους απασχόλησης έως ότου
δειλά-δειλά να μιλήσω για χρήματα. Έστω τα έξοδά μου. Επειδή η εποχή εκείνη
δεν απέχει ούτε μια γενιά από τη σημερινή. Επειδή οι θέσεις εργασίας τότε ήταν
πολύ λιγότερες από ό,τι σήμερα. Επειδή ­ ιδιαίτερα το δικό μας επάγγελμα ­ δεν
το μαθαίνεις σε καμία σχολή ή πανεπι-στημιακό έδρανο. Επειδή οι ευκαιρίες
είναι πολύ λίγες. Επειδή ο ρυθμός δουλειάς είναι εξοντωτικός. Επειδή οι
συνάδελφοι με πείρα στους τομείς απασχόλησής τους δεν είναι πλέον τόσοι πολλοί
ώστε να ασχοληθούν με τη μύηση κάθε νέου δημοσιογράφου… Και για πολλά άλλα
επειδή, εκπλήσσομαι με τους σημερινούς εκκολαπτόμενους επαγγελματίες.
«Καλημέρα», τους λες. «Πόσα θα πάρω», σου απαντούν. «Υπάρχει αυτή η εργασία
για σένα», τους λες. «Πόσες ώρες θα απασχολούμαι», σε ρωτούν.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν θεωρώ την εποχή που ήμουν εγώ στη θέση τους ιδανική
για τον νέο εργαζόμενο. Πιστεύω όμως ότι εκείνη την εποχή όσο με
«εκμεταλλεύτηκε» ο εργοδότης μου άλλο τόσο τον «εκμεταλλεύτηκα» κι εγώ. Και
ίσως παραπάνω. Γιατί όταν τον εγκατέλειψα και χρήματα μπορούσα να διεκδικήσω
και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Όσο για τον συνάδελφο που με δίδασκε κάθε
μέρα επί μήνες και χρόνια αρκέστηκε στο ευχαριστώ μου. Η επένδυση που έκανα
ήταν και σίγουρη και αποδοτική. Κι ας μην είχα να πληρώσω καλά-καλά τα
οδοιπορικά μου…