[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ οικονομικής σχιζοφρένειας θυμίζουν αυτά που καταγράφονται τους
τελευταίους μήνες στην ελληνική κοινωνία. Από τη μία πλευρά διαπιστώνεται ότι
η «μαύρη τρύπα» του κρυφού χρέους που προέρχεται από τη δραστηριότητα
επιχειρήσεων που ελέγχονται από το Δημόσιο συνεχώς μεγαλώνει. Από την άλλη,
όλοι όσοι ασχολούνται με την οικονομία, πολιτικοί και συνδικαλιστές, βλέπουν
τον στόχο της συμμετοχής στην ΟΝΕ ως αναπόφευκτο και ως αναγκαίο. Και όλοι
«βλέπουν» ότι αν δεν περιορισθεί έγκαιρα αυτή η πηγή της διαρροής κινδυνεύουν
με κλείσιμο ή συρρίκνωση δεκάδες δημόσιες επιχειρήσεις οδηγώντας στην ανεργία
χιλιάδες εργαζομένους. Η ιστορία ξεκίνησε από την Ευρώπη πριν από 15 περίπου
χρόνια. Τότε που οι προτεραιότητες στην οικονομική πολιτική. Οι στόχοι για
πλήρη απασχόληση και κοινωνική προστασία άρχισαν σταδιακά να εγκαταλείπονται
και τη θέση τους πήρε η επιδίωξη για νομισματική ισορροπία. Το νέο αυτό
πλαίσιο ουσιαστικά συμπαρασύρει όλες τις χώρες που βρίσκονται στο ευρωπαϊκό
οικονομικό δίχτυ. Πρόκειται μ’ άλλα λόγια για έναν οικονομικό καταναγκασμό.
Αυτή ουσιαστικά είναι η κατάσταση στην οποία καλείται να λειτουργήσει η
ελληνική οικονομία. Η ανάγκη για την προσαρμογή στα δεδομένα αυτά δεν
αμφισβητείται από κανέναν. Ελάχιστοι είναι αυτοί που λένε με απλά λόγια τι
σημαίνει η προσαρμογή αυτή. Δεν λένε δηλαδή ότι σ’ ελάχιστο χρονικό διάστημα
θα πέσουν τα τείχη «προστασίας» που έχουν υψωθεί για μια σειρά υπηρεσιών που
προσφέρουν τώρα δημόσιες επιχειρήσεις. Δεν λένε, επίσης, ότι δεν θα είναι
εφικτή η νέα ρύθμιση χρεών. Δεν λένε, επίσης, ότι το παιχνίδι του ανταγωνισμού
θα παιχθεί και στις τιμές. Έτσι, αν πιάσει ένας καλοπροαίρετος αναλυτής χαρτί
και μολύβι για να καταγράψει όλους αυτούς τους περιορισμούς, τότε το
συμπέρασμα είναι ότι αργά ή γρήγορα θα έλθει η ώρα για να πληρωθεί ο
λογαριασμός. Έχοντας ως δεδομένους όλους αυτούς τους περιορισμούς, το δίλημμα
που ανακύπτει είναι αν θα πρέπει να αναζητηθεί μία άμεση λύση ελεγχόμενου
κόστους (οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού) ή αν θα ακολουθηθεί η συνήθης
πρακτική «… του βλέπουμε». Σ’ αυτό το δίλημμα θα πρέπει να απαντήσουν καθαρά
κυβέρνηση, πολιτικά κόμματα και συνδικαλιστικοί φορείς, γιατί τα περιθώρια
έχουν στενέψει δραματικά.