Όλοι μπορούν

Μόνο η Καραντάσιου (στην επίθεση απέναντι στη φοβερή Βουλγάρα Ζέτοβα) έπαιξε ψύχραιμα και «οι Τούρκοι πέρασαν»

ΕΙΝΑΙ κρίμα που δεν νίκησαν στην 3η αγωνιστική των ημιτελικών ομίλων
των Κυπέλλων Ευρώπης βόλεϊ και οι τέσσερις ελληνικές ομάδες, αφού η μόνη που
δεν νίκησε, τα Βριλήσσια, με στοιχειώδη αυτοσυγκέντρωση θα είχε αποφύγει την
ήττα (1-3 στο Χαλάνδρι από την τουρκική Βακίφμπανκ).

Περισσότερο λυπηρή είναι η διαπίστωση ότι και οι καλύτερες ελληνικές ομάδες
(όπως στο γυναικείο βόλεϊ τα Βριλήσσια) είναι ευάλωτες στον ψυχολογικό τομέα.
Υποκύπτουν συχνά σε ομάδες που αποδεικνύονται ισχυρότερες του αναμενομένου
(Λένικ για Ολυμπιακό, Τόνγκερεν για Παναθηναϊκό, Βακίφμπανκ για Βριλήσσια) ή
δεν είναι σε θέση να «χτυπήσουν» αποφασιστικά ματς με δύσκολο αντίπαλο (όπως η
Βοϊβοντίνα στο Νόβισαντ για τον Άρη ή η ΤΣΣΚΑ Μόσχας στη «Λεωφόρο» για τα
κορίτσια του ΠΑΟ).

Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για τα ομαδικά σπορ (και όχι μόνο το βόλεϊ) στην
Ελλάδα όσον αφορά στα κρίσιμα διεθνή ματς, είναι η καραμέλα που λέγεται
«άλλοθι». Έπειτα από ήττες, η ομάδα μας ή ήταν άτυχη ή απουσίαζαν παίκτες ή
την καταδίκασε η διαιτησία ή βρέθηκε σε κακή μέρα. Στο βόλεϊ επικαλούνται επί
πλέον το οικονομικό πρόβλημα. Η πραγματικότητα είναι ότι οι ομάδες μας (με
εξαίρεση ίσως το μπάσκετ στο οποίο οι ελληνικές ομάδες και περισσότερο χρήμα
και περισσότερους και ακριβότερους ξένους διαθέτουν) δεν ξέρουν να «χτυπήσουν»
τα σημαντικά ματς.

Όσον αφορά στα ευρωκύπελλα βόλεϊ, οι ομάδες μας με εξαίρεση τον Ολυμπιακό (2
νίκες στο Κυπελλούχων), έχουν μόνο μία νίκη σε 3 αγώνες και πρέπει να νικήσουν
ίσως και στους 4 που απομένουν για να προκριθούν στο Φάιναλ Φορ. Αντί να
μεμψιμοιρούν ήδη για «σίγουρο αποκλεισμό» οι τρεις ομάδες (και ο Ολυμπιακός να
φοβάται τη 2η θέση και τον πιθανό ημιτελικό με την ιταλική Κούνεο) καλύτερα ας
κυνηγούν τη νίκη σε κάθε ματς.