ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πόσο ψηλά μας έχει!

ΝΑ ‘ΝΑΙ καλά η Ολυμπιακή… Μας κάνει τουλάχιστον να γελάμε! Όταν είμαστε έξω
από τα αεροσκάφη της βέβαια, γιατί όταν είμαστε μέσα, μάλλον κλαίμε. Πάντως, η
διαφήμισή της που μας «πληροφορεί» «πόσο ψηλά μας έχει» (λες και το…
αμφισβητεί κανείς!), μας προσφέρει κάτι αστείο να συζητήσουμε κατά τα
κυριακάτικα μποτιλιαρίσματα στην παραλιακή λεωφόρο.

Ο καθένας από την παρέα θυμάται τον δικό του προσωπικό εφιάλτη από τον εθνικά
υπερήφανο αερομεταφορέα μας. «Βρε παιδιά, είχα ζητήσει νερό ξεκινώντας από το
Άμστερνταμ, για να πιω μια ασπιρίνη, και φθάσαμε στην ΑΘήνα και το νερό δεν
είχε έρθει ακόμα!», είπε με δυστυχισμένο ύφος ο Γιώργος..

«Αυτό δεν είναι τίποτα», λένε η Ρένα με τον Χρήστο. «Εμείς, για να πάμε στη
Ντίσνεϊλαντ στο Παρίσι, δεν κλείσαμε με την “Αιρ Φράνς”, γιατί έφευγε μεσημέρι
και βγάλαμε εισιτήρια με την Ολυμπιακή που υποτίθεται ότι έφευγε πρωί»,
θυμούνται. «Τελικά είχε τόση καθυστέρηση, που και την ίδια ώρα με την “Αιρ
Φρανς” φθάσαμε και τα παιδιά είχαν τρελαθεί από την κούραση και την κλεισούρα
μέσα στην αίθουσα αναμονής».

«Κι εγώ που ήρθα από την Μπανγκόκ με ένα… σίδερο στη μέση μου;» θυμάται με
αγανάκτηση ο Σπύρος. «Ήταν χαλασμένο το κάθισμα του Τζάμπο και όταν
παραπονέθηκα, η αεροσυνοδός μού απάντησε ορθά-κοφτά: “Παλιό είναι το
αεροπλάνο… Τι θέλετε τώρα;”»!. Τότε πετάχθηκε η Μάτα: «Θυμάστε το καλοκαίρι
που περιμέναμε να απογειωθούμε με τις ώρες μέσα στο αεροπλάνο και όταν
διαμαρτυρηθήκαμε για την αφόρητη ζέστη στον αεροσυνοδό, μας είπε κατάμουτρα
ηλίθιους γιατί δεν σκεφθήκαμε ­ εμείς! ­ να ανοίξουμε τον κλιματισμό;».

Και ο πιο ζωηρός της παρέας ξεσπάθωσε: «Έτσι μου ‘ρχεται να πάρω ένα πινέλο
και έναν κουβά και σαν νεο-αναρχικός να ανέβω, να σβήσω το “ψηλά” και να γράψω
με μεγάλα γράμματα “Ολυμπιακή: Σας έχουμε γρ…. ς”»! Για να ακριβολογούμε, δηλαδή…