ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Παράθυρο στον ουρανό

Ούτε λίγα λεπτά της ώρας δεν μπορεί να διαθέσει στον εαυτό του. Έχει τόσο
«πυκνή ροή» το 24ωρό του που «οι προσωπικές στιγμές είναι πολυτέλεια». Ακόμη
και ο νυχτερινός του ύπνος δεν ξεπερνά τις πέντε ώρες… Είναι αφιερωμένος
«ψυχή τε και σώματι» στην Εκκλησία, αλλά «κυρίως στον αγωνιζόμενο και
κλονιζόμενο άνθρωπο. Με αυτό το όραμα κοιμάμαι και με αυτό ξυπνάω. Άλλως δεν
εκπληρώνει την αποστολή της η Εκκλησία»!

ΛΟΓΟΣ μαγικός, ζεστός και ανθρώπινος ο λόγος του. Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος
Χριστόδουλος αφήνεται σε εξομολογήσεις, «γιατί εμπιστεύομαι τους ανθρώπους.
Θέλω να τους εμπιστεύομαι. Λένε πολλοί ότι είναι ένα ελάττωμά μου, αλλά δεν το παραδέχομαι…».

Δεν μπορεί, το ομολογεί, να ζήσει μόνος «γι’ αυτό και το 24ωρό μου είναι
γεμάτο ανθρώπους. Δεν έχω φάει ποτέ ούτε μία φορά μόνος μου, πιστέψτε μου.
Είναι η καλύτερη στιγμή της ημέρας μου. Η στιγμή που συζητάμε αβίαστα και χαλαρώνουμε…».

Είναι ένας αλλιώτικος Επίσκοπος ο Χριστόδουλος Δημητριάδος ­ κατά κόσμον
Χρήστος Παρασκευαΐδης, εκ προσφυγικής γενιάς, γεννηθείς το 1939 στην Ξάνθη.
Γλωσσομαθής ­ «κατόρθωσα να ομιλώ τέσσερις γλώσσες». Πολυταξιδεμένος ­ «έχω
γυρίσει όλο τον κόσμο και θα ‘θελα να τον ξαναδώ με άλλο μάτι. Σπουδάζω τον
τρόπο ζωής άλλων ανθρώπων και άλλων λαών ­ έτσι αποφεύγει κανείς την απομόνωση
και την αυτάρκεια». Χειριστής κομπιούτερ ­ «εκεί παιδεύω και εκπαιδεύω πρωί
και βράδυ τον εαυτό μου». Χρήστης κινητού τηλεφώνου ­ «μου αρέσει να με
βρίσκουν οι άνθρωποι που με χρειάζονται». Και πάντα αεικίνητος ­ «έχω μια
απεριόριστη σωματική αντοχή και ποτέ μου δεν αισθάνθηκα το αίσθημα του
κορεσμού ή της μονοτονίας»!

ΑΠΟ ΚΟΙΛΙΑΣ ΜΗΤΡΟΣ

Είχε την κλίση της ιεροσύνης «από τη νηπιακή μου ηλικία, από κοιλίας μητρός θα
έλεγα» και ποτέ του δεν μετάνιωσε για την αποστέρηση της οικογένειας: «Έχω
απείρως περισσότερα παιδιά εκείνων που θα μπορούσα ως άνθρωπος να αποκτήσω». Η
Εκκλησία είναι για εκείνον «μια μεγάλη ζεστή αγκαλιά, ένα αίσθημα ασφάλειας
για κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από θρήσκευμα, φυλή και χρώμα», αλλά αρνείται να
αποσιωπήσει και το γεγονός ότι ορισμένες φορές, «εξαιτίας των δικών μας
ατελειών καταστρέφεται αυτή η εικόνα».

Το τυπικό του 24ωρο ξεκινάει στις 7 το πρωί. Μια ολιγόλεπτη προσευχή και στη
συνέχεια, δίχως πρωινό, εργασία στον προσωπικό του κομπιούτερ, στο γραφείο του
σπιτιού: «Έχω ανάγκη να είμαι μόνος αυτό το δίωρο. Γράφω και προετοιμάζω
εργασίες της ημέρας, δικές μου ή των συνεργατών μου…».

ΘΕΡΜΟΜΕΤΡΟ

Τον πρώτο και τελευταίο καφέ της ημέρας θα τον πιει γύρω στις 10, στο γραφείο
του στη Μητρόπολη. Η επαφή με τους συνεργάτες του είναι η πρώτη του κίνηση.
Έπονται οι ακροάσεις κληρικών και λαϊκών που είναι για εκείνον «το θερμόμετρο
της αποδοχής του κόσμου προς τον Επίσκοπό του». Αλλά και ένα προσωπικό
μαρτύριο «όταν βρίσκομαι αντιμέτωπος με τα πελώρια προβλήματα που
αντιμετωπίζουν αμέτρητοι άνθρωποι. Λυπάμαι κάθε φορά που δεν μπορώ να
ανταποκριθώ στα αιτήματα που μου υποβάλλονται ­ για εύρεση εργασίας, επίλυση
επειγόντων οικονομικών ζητημάτων, αναβολή πλειστηριασμών σπιτιών που χάνονται
από τα περίφημα τραπεζικά πανωτόκια… Βοηθάμε, όσο και όπου μπορούμε, με τις
γνωριμίες που έχουμε, πιέζουμε καταστάσεις, αλλά τα περιθώρια όλο και στενεύουν…».

Στα ενδιάμεσα των ακροάσεων θα συνεργασθεί προσωπικά με τους κληρικούς ή τους
λαϊκούς που έχουν στην ευθύνη τους διάφορους τομείς δραστηριοτήτων της
Μητρόπολης ­ υπεύθυνοι για τις φυλακές, το νοσοκομείο, το κέντρο συμπαράστασης
οικογένειας, τις σχολές γονέων, τον αντιναρκωτικό αγώνα, τα επτά «Σπίτια
Γαλήνης Χριστού», που είναι εστιατόρια για άπορους και κατατρεγμένους.

ΜΕ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Η μόνη προσωπική του στιγμή είναι το μεσημεριανό γεύμα. Εκεί, γύρω στις 2.30,
θα επιστρέψει στο σπίτι μαζί με δέκα συνεργάτες του, θα μοιρασθούν τα καλά του
τραπεζιού, θα σχολιάσουν την επικαιρότητα, θα ανταλλάξουν ιδέες και απόψεις.
Έχει την ανάγκη να ξαπλώσει για μία μόνον ώρα. Συνηθίζει τότε να διαβάζει τις
εφημερίδες της ημέρας, αλλά και να ανοίγει τις προσωπικές του επιστολές. Θα
απαντήσει σ’ αυτές ο ίδιος, νωρίς το απόγευμα. Ιδιοχείρως, αν είναι μικρή η
απάντηση. Στο κομπιούτερ, αν πρέπει να συντάξει μεγάλο κείμενο: «Ό, τι με
αφορά, το κάνω μόνος, δεν το παραχωρώ ως αρμοδιότητα κάπου αλλού. Και δεν
αναβάλλω για αύριο κάτι που μπορεί να γίνει σήμερα…».

Είναι ελάχιστες οι φορές που το απογευματινό του πρόγραμμα δεν είναι
φορτωμένο. Συνήθως είναι προσκεκλημένος και κεντρικός ομιλητής σε διάφορες
εκδηλώσεις. Αλλά όταν βρίσκεται στο σπίτι, θα παρακολουθήσει τις ειδήσεις των
8.30: «Δυστυχώς, το μήνυμα που περνούν τα ΜΜΕ προς τον κόσμο, είναι ότι δεν
υπάρχει τίποτα όρθιο στον τόπο μας και ότι αυτό που κυριαρχεί είναι τα
στοιχεία του αμοραλισμού, της διαφθοράς και της εγκληματικότητας. Η αλήθεια
είναι διαφορετική: υπάρχουν ισχυρές ηθικές δυνάμεις σ’ αυτόν τον τόπο που
εργάζονται αθόρυβα και δημιουργικά, στηρίζοντας τις ελπίδες μας για μια
ουσιαστική επιβίωση μέσα στον χαλασμό που μας περιβάλλει…».

ΚΑΤΑ ΤΟΥ AIDS

Είναι εκπρόσωπος της Εκκλησίας στο Κέντρο Ελέγχου Ειδικών Λοιμώξεων και στη
Μητρόπολή του υπάρχει οργανωμένη υπηρεσία για την αντιμετώπιση του AIDS και
των ναρκωτικών: «Για την προφύλαξη του πληθυσμού από το AIDS, το ΚΕΕΛ
συνιστούσε μονογαμική σχέση μέσα στον γάμο και χρήση προφυλακτικού.
Αγωνιστήκαμε να θέσουμε και ως μέσον προφύλαξης την εγκράτεια…».

Δεν πιστεύει ότι υπάρχει μόνο «άσπρο και μαύρο» και δίνει πάντα περιθώρια
στους ανθρώπους, αφού θεωρεί «ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, ξεχωριστός
και αξιώνει ιδιαίτερη μεταχείριση. Οι άγιοι πατέρες της Εκκλησίας πολεμούν
μέσα από τα κείμενά τους την αμαρτία, αλλά αγκαλιάζουν τον αμαρτωλό. Ο
άνθρωπος που πέφτει έχει μεγαλύτερη ανάγκη τη συμπαράσταση της Εκκλησίας…».

ΑΚΟΜΗ και την αχαριστία, που την θεωρεί «βαρύ και απάνθρωπο αμάρτημα», θα την
συγχωρούσε. Ζωή για τον Μητροπολίτη Δημητριάδος Χριστόδουλο, είναι «η ευκαιρία
να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να ανοίξουμε ένα παράθυρο στον ουρανό».
Θάνατος είναι, κατά Χριστόν, ένα επεισόδιο στην ανθρώπινη πορεία που μεταφέρει
«εκ του θανάτου εις την ζωήν». Αλλά κατά Χριστόδουλο, είναι ακόμη «η προοπτική
της αιωνιότητας με την οποία πρέπει να συμφιλιωθεί ο άνθρωπος όσο βρίσκεται
επί της γης. Αν δεχθεί ο άνθρωπος ότι θάνατος είναι η κρύα πλάκα ενός τάφου,
τότε η ζωή είναι μονοσήμαντη και χωρίς καμία προοπτική. Μονάχα η χριστιανική
πίστη δίνει το βάλσαμο της αθανασίας και της αιωνιότητας…».

Ο ίδιος, ποτέ δεν είχε θρησκευτικές διακυμάνσεις και έχει ακόμη «την πίστη
ενός μικρού παιδιού». Και αυτό το θεωρεί «δώρο Θεού». Ο δικός του έρωτας είναι
η Εκκλησία, αλλά και «οι άνθρωποι! Αγαπώ τους ανθρώπους ­ είμαι
συναισθηματικός, ευαίσθητος και κοινωνικός άνθρωπος, δεν θα άντεχα να ζήσω σε
ένα βουνό…». Και όπως είναι επόμενο και ανθρώπινο, «γεύεται» και προσωρινές
πικρίες ή απογοητεύσεις. Που διαρκούν, όμως, λίγο…

Έχει μεγάλη επαφή με τους νέους και πιστεύει ότι «τα σημερινά παιδιά έχουν μια
αυθόρμητη διάθεση έκφρασης και μια σπάνια αυθεντικότητα όταν ο συνομιλητής
τους τα εκτιμά και τους παραχωρεί χώρο και χρόνο. Μου δίνουν την αίσθηση
ώριμων ανθρώπων που θέλουν να ακούσουν για όσα δεν ξέρουν! «Δεν είναι τυχαίο,
άλλωστε, που πέτυχε τόσο στην περιοχή του ο θεσμός του σχολικού πνευματικού
συμβούλου: «Η ανταπόκριση των παιδιών είναι συγκινητική. Τα γυμνασιόπαιδα και
τα λυκειόπαιδα καίγονται από προβλήματα και θέλουν να μιλήσουν…».

Πονάει όταν διασύρεται η Εκκλησία ­ για δίκαιους και άδικους λόγους. Οι
άνθρωποί της, λέει, δεν είναι πάντοτε άγιοι. Και είναι δείγμα ψυχικής
γενναιότητας να αναγνωρίζει κανείς τα σφάλματά του και να τα διορθώνει: «Είναι
φορές που στο έργο της Εκκλησίας παρεμβάλλονται εγωισμοί και ανθρώπινες
αδυναμίες. Δεν τα βρίσκουν μερικοί ιεράρχες μεταξύ τους, γιατί ο εγωισμός
είναι σατανικό πάθος. Και όπου κυριαρχεί ο σατανάς, έρχεται το σκοτάδι. Μέσα
στο σκοτάδι κανείς δεν μπορεί να δει το πρόσωπο του άλλου. Και η ζωή
μετατρέπεται σε κόλαση…».

Ακούει βυζαντινή και κλασική μουσική ­ τον γαληνεύουν «τα κύματα του
Δουνάβεως». Λατρεύει τον κινηματογράφο, «αλλά ως Δεσπότης δεν μπορώ να πάω.
Δίνω άδεια όμως στους ιερείς να δουν συγκεκριμένες ταινίες». Ο ίδιος βλέπει
τηλεόραση και έχει αδυναμία στις πολεμικές ταινίες, ιδίως τις γερμανικές. Αργά
το βράδυ, τακτοποιεί τις σκέψεις του και εργάζεται στο γραφείο του έως τις 2
τα μεσάνυχτα. Τότε, είναι η στιγμή της αγρανάπαυσης…