ΑΥΤΟΙ

… μια δυσκολία σε πολλούς Ευρωπαίους να κατανοήσουν τον «αγγελισμό» των
Αμερικανών που έχουν βαλθεί ξαφνικά να εξευτελίσουν τον πρόεδρό τους πάνω στην
ιδιωτική του ζωή. Ή ανόητοι είναι ­ λένε οι Ευρωπαίοι αυτοί για τους
Αμερικανούς ­ ή φοβερά υποκριτές. Χάλασε ο κόσμος, επιτέλους, αν ο Κλίντον
είχε μια δυο σεξουαλικές συναντήσεις στα πεταχτά με μια γραμματέα; Φυσικά,
υπάρχει πάντα και η θεωρία της «συνωμοσίας»: της ενορχηστρωμένης εκστρατείας
από κάποιους κύκλους (των ΗΠΑ; ξένους;) για να απομακρυνθεί ένας ηγέτης που,
υποτίθεται πάντα, σε κάποιο συγκεκριμένο ζήτημα δεν υπήρξε όσο θα όφειλε
συνεργάσιμος. Ωστόσο, με κάθε επιφύλαξη ως προς την τροπή που θα πάρει αυτή η
ιστορία, γεγονός είναι ότι η εικόνα του Κλίντον που προβάλλει μέσ’ από τις
κατηγορίες δεν εμπνέει πολλή εμπιστοσύνη.

… πρώτον, φέρεται να εκδηλώνει, σε τομείς όχι μόνο εξωσυζυγικούς αλλά και
εξωπολιτικούς, ένα ζήλο που εύλογα διερωτάται κανείς μήπως αφαιρεί, ως ένα
σημείο, από τα εθνικά του καθήκοντα. Δεύτερον, επιτρέπει την υποψία ότι η
ευκολία με την οποία υποκύπτει σε σεξουαλικούς πειρασμούς τον αφήνει έκθετο σε
ποικίλους εκβιασμούς. Τρίτον, αποδεικνύεται ανίκανος να τηρήσει (ακόμη και
προσχηματικά) κώδικες συμπεριφοράς των οποίων την εφαρμογή η αμερικανική
κοινωνία απαιτεί από αξιωματούχους πολύ κατώτερους απ’ αυτόν. Και τέταρτον,
εκτός από «ελαφρός», εμφανίζεται και ανειλικρινής ­ αφού κάνει το παν για να
συγκαλύψει την υπόθεση, ζητώντας επί πλέον από τους υφισταμένους του, νυν ή
πρώην, να ψευδομαρτυρούν για χάρη του.

… κριτηρίων σίγουρα υπάρχει μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής, ή καλύτερα Ευρώπης
και Αγγλοσαξωνικού κόσμου. Αλλά δεν πρόκειται ακριβώς για «άκρο πουριτανισμό»
των Αμερικανών, όπως υπαινίσσονται πολλοί, έναντι του υποτιθέμενου ρεαλισμού
(ή κυνισμού) των Ευρωπαίων. Ο μέσος Αμερικανός οφείλει να είναι ή να φαίνεται
περισσότερο μονογαμικός απ’ ό,τι ο μέσος Ευρωπαίος, αφού παντρεύεται, αν το
επιθυμεί, πέντε και δέκα φορές. Γάμοι συνάπτονται και λύονται αθρόοι σε όλη τη
χώρα. Η κοινωνία των ΗΠΑ είναι εξοικειωμένη με τις πρόσκαιρες συμβιώσεις, που
απαιτούν όμως πίστη και αποκλειστικότητα. Στην Ευρώπη, η πόρτα του γάμου
ανοιγοκλείνει δυσκολώτερα: οι ασφυκτιώντες καταφεύγουν στα παράθυρα. Πέρα απ’
αυτά όμως, στην περίπτωση Κλίντον, το κύριο σκάνδαλο για τους Αμερικανούς
είναι το ψεύδος στο οποίο ο πρόεδρος τους βύθισε. «Όχι ότι υπάρχουν στις ΗΠΑ
ψευδαισθήσεις για τη συνάφεια, κατά περιστάσεις, της πολιτικής με την απάτη ­
γράφει ένας σχολιαστής. ­ Αλλά ο Αμερικανός μπορεί ν’ ανεχθεί το ψέμα μόνον
όταν ο πρόεδρός του υπερασπίζεται τα συμφέροντα της χώρας μιλώντας στον Σαντάμ
ή στον Καντάφι. Όχι όταν μιλά στον ίδιο τον λαό του».

… τις παρενέργειες του σκανδάλου η πιο ενδιαφέρουσα είναι η αμηχανία των
αντιπάλων του Κλίντον. Όσο και αν φαίνεται παράξενο, οι Ρεπουμπλικάνοι ­ αντί
να αναπηδήσουν από χαρά και να ζητήσουν την κεφαλή του προέδρου επί πίνακι,
έχουν κυριευθεί από γλωσσοδέτη. Με λιγοστές εξαιρέσεις ­ απλώς για τον τύπο ­
το «Great Old Party» του Ρόμπερτ Ντόουλ έχει χάσει τη μιλιά του. Ο μεγάλος
τους φόβος τώρα είναι μήπως…. χάσουν τον Κλίντον. Εν όψει των βουλευτικών
εκλογών του Νοεμβρίου και των προεδρικών του 2000, οι Ρεπουμπλικάνοι προτιμούν
ένα μαδημένο Κλίντον από ένα ολοκαίνουργο Αλ Γκορ, που θα ανανεώσει ­ κατά
δύναμιν ­ τους Δημοκρατικούς.