ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μακάρι να ‘ταν όλα ψέματα

ΦΘΑΝΩ που λέτε χθες στη δουλειά μου, αφού έκανα μια ώρα για να διανύσω έξι
χιλιόμετρα και εκατόν πενήντα μέτρα και μετά αρχίζει άλλος γολγοθάς: πού θα
παρκάρω; Τελικά, βρήκα θεσούλα εις γωνίαν, αφού όμως προηγουμένως το κοντέρ
τού αυτοκινήτου μου έδειξε δύο χιλιόμετρα και εξακόσια πενήντα μέτρα, τα οποία
είχα «διανύσει» κυκλώνοντας άπειρες φορές το τετράγωνο εντός του οποίου
εστόχευα για θέση πάρκινγκ.

Και σαν να μην έφθανε αυτό, με το που μπαίνω στο γραφείο, να σου μπροστά μου
«ΤΑ ΝΕΑ». Αυτή, καλοί μου άνθρωποι, δεν ήταν πρώτη σελίδα, ήταν δυναμίτης!
Πρώτος τίτλος «Αβάσταχτη πόλη η Αθήνα» και ακολουθούν διαδοχικά χτυπήματα:
«μύθοι και αλήθειες για την παράταση της ζωής». Αν είναι να περνάμε τέτοια ζωή
σ’ αυτήν την αβάσταχτη πόλη δεν τη θέλω, σκέφτομαι και οδεύω προς παραίτηση
γενικώς, μέχρι που μου έρχεται από δίπλα το έτερον χτύπημα και δαιμονίζομαι
από τη ζήλεια: «Όταν επιτυχία και πολλά παιδιά πάνε μαζί» και αρχίζω να
ξεφυλλίζω με μανία τις σελίδες για να δω πώς είναι αυτές που ποτέ δεν θα τις
φτάσω. Μια ζωή στην εκκρεμότητα και οι άλλοι να με τραβάνε από το μανίκι, από
τη φούστα, από την τσάντα και γενικά από όπου βολεύεται ο καθένας.

Και να ‘χω και τον Γιάννο και τους απεργούς να δηλώνουν «ανυποχώρητοι».
Χέστηκα! Οπότε η μόνη ελπίδα που μου έμεινε ήταν εκείνο το χτύπημα της
χθεσινής πρώτης σελίδας πάνω δεξιά: «Κλίντον: όλα είναι ψέματα».

Πόσο μα πόσο θα μου άρεσε όλα να ήταν ψέματα. Ν’ ανοίξω ξαφνικά τα μάτια, να
κλείσω το ξυπνητήρι και… αααχ να τεντωθώ!