ΑΥΤΟΙ

… προκαλούν στη Γαλλία οι τελευταίες εκτιμήσεις σχετικά με το 35ωρο. Κατά
την υπουργό Εργασίας Μαρτίν Ωμπρύ, η μείωση ωρών θα δημιουργήσει μέχρι
1.000.000 θέσεις. Ένα ανεξάρτητο ίδρυμα, το Παρατηρητήριο Οικονομικών Ερευνών,
στο οποίο η Ωμπρύ ανέθεσε παράλληλη μελέτη, αποφάνθηκε ότι οι θέσεις θα είναι
700.000. Η Τράπεζα της Γαλλίας, σε δική της ανάλυση, κατέληξε επίσης στις
700.000. Αλλά ο Διοικητής της, Κλωντ Τρισέ, δήλωσε ότι «είναι πολλοί οι
αστάθμητοι παράγοντες». Στο μεταξύ, ανακοινώθηκαν και οι εκτιμήσεις του
υπουργείου Οικονομικών: Το 35ωρο, κατά τα κομπιούτερ του Ντομινίκ Στρως-Καν,
θα δημιουργήσει, στην καλύτερη περίπτωση, 550.000 θέσεις.

… αυτών των προβλέψεων είναι ότι τα στοιχεία που δόθηκαν στα κομπιούτερ
προέρχονταν όλα από την ίδια «αισιόδοξη» πηγή, την Ωμπρύ. Υπάρχουν όμως
μεταβλητές που οι υπολογιστές αδυνατούν να συλλάβουν. Λ.χ., το 35ωρο θ’ αφήσει
τελικά άθικτους τους μισθούς ή θα τους ψαλιδίσει; Και πόσο; Και οι
επιχειρήσεις; Θα διατηρήσουν την παραγωγικότητά τους με τα μειωμένα ωράρια;
(Αν ναι, μήπως θα ‘πρεπε ν’ απολύσουν κιόλας προσωπικό, αντί να προσλάβουν;).
Το Παρατηρητήριο έκανε και δεύτερη ανάλυση, με αποκλειστικά δικά του στοιχεία.
Πόρισμα: Οι νέες θέσεις θα είναι όχι 1.000.000 ή 700.000, αλλά το πολύ
480.000. Εν μέσω όλων αυτών των αντιφατικών πορισμάτων (που έτσι κι αλλοιώς
απέχουν πολύ από τα 3.000.000 θέσεις τις οποίες είχε κάποτε υποσχεθεί ο
Ζοσπέν), το υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε και αυτό δεύτερο σενάριο. Με
«ρεαλιστικές» παραμέτρους αλλά και με αισιοδοξία, αποφάνθηκε ο Στρως-Καν,
προβλέπεται η δημιουργία 210.000 έως 290.000 θέσεων. Τα κομπιούτερ είχαν
ανάψει. Αλλά όλο και κάποια παράμετρος έμενε απ’ έξω. Οι λογαριασμοί
ξανάρχιζαν απ’ την αρχή. Η τελευταία εκτίμηση του υπουργείου Οικονομικών ­
τρίτο σενάριο, με ακόμη πιο «ρεαλιστικές» παραμέτρους και χωρίς αισιοδοξία ­
δημοσιεύθηκε στη «Λιμπερασιόν» της 23/1: Με το 35ωρο, δεν θα δημιουργηθεί ούτε
μία νέα θέση, κατέληξε ο Στρως-Καν. Αντίθετα, θα χαθούν και 20.000.

… κάνουν επιτέλους, μετά από μισόν αιώνα στον γύψο, αυτό που για τους
Αλβανούς υπήρξε ανέκδοτο (και για τους Κουβανούς παραμένει): τουρισμό. Από την
επανάσταση του Μάο το 1949 μέχρι πριν από λίγα χρόνια, όποιος Κινέζος ταξίδευε
στο εξωτερικό χρειαζόταν έγκριση της αστυνομίας, στην οποία έπρεπε να ορκιστεί
ότι από τουρίστας δεν θα γινόταν φυγάς. Απαιτείτο επίσης, πάντοτε, να
παραμένει στην Κίνα ένας τουλάχιστον στενός συγγενής του, κάτι σαν ενέχυρο:
εγγύηση ότι ο ταξιδιώτης θα επέστρεφε στην ολβία γη. Τα πράγματα βελτιώθηκαν
κάπως από το 1991, όταν ο κινεζικός ΕΟΤ επέτρεψε τα ομαδικά ταξίδια
επιχειρηματιών και γραφειοκρατών. Πάντα όμως με συνοδό.

… μήνες, επετράπη επιτέλους να ταξιδεύουν και «πολύ μικρά γκρουπ», το
λιγότερο πάντως τριών ατόμων ­ κατά προτίμηση σε καθορισμένες γειτονικές
χώρες. Έτσι, ο εξωτερικός τουρισμός αυξάνεται ραγδαία. Αλλά οι έλεγχοι δεν
λείπουν, ιδίως όταν ο επίδοξος ταξιδιώτης νομίζει πως είναι πονηρός. Το
τουριστικό πρακτορείο Τζανγκ, γράφει το «Νιουσγουήκ», τηλεφώνησε σε μια
νοικοκυρά ρωτώντας τη αν γνώριζε ότι ο σύζυγός της είχε ζητήσει εισιτήρια για
«επαγγελματικό» ταξίδι μαζί με μια γραμματέα του. Αποτέλεσμα: Ακύρωση, και
οικογενειακό δράμα…