ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ναυάγια…

ΠΑΤΑΩ το πλέι στο CD και ο ήχος του Τζέιμς Χόρνερ μεταφέρει στο δωμάτιο όλη
την παγωνιά του νερού στο οποίο βυθίστηκε ο Τζακ Ντόσον. Βλέπω ξανά τη Ρόουζ
να επιπλέει στο νερό. Οι νότες ενός ωκεανού αναμνήσεων κάνουν το μπλε διαμάντι
να αστράφτει μέσα στο σκοτάδι.

Η φοβία για τη θάλασσα, η αίσθηση ασφυξίας και μόνο στην ιδέα του υδάτινου
όγκου έκανε το στομάχι κόμπο. Πάνω στη μηχανή, πριν από την επιστροφή στη
ζεστασιά του σπιτιού, ο κρύος αέρας παγώνει το πρόσωπο και τα χέρια. Την άλλη
μέρα, με το άνοιγμα των βλεφάρων, να ‘τη πάλι εκεί. Πώς να είναι άραγε η
αίσθηση της παγωνιάς που ακινητοποιεί το σώμα; Ο λήθαργος που στην αρχή
μοιάζει με ύπνο και μετά γίνεται θάνατος… Τα κουπιά της μοναδικής βάρκας που
γυρνάει να περισυλλέξει τυχόν επιζώντες κροταλίζουν καθώς βρίσκουν πάνω στα
σώματα. Τα σώματα είναι σαν κούτσουρα, σαν αγάλματα με σωσίβιο που επιπλέουν
στο νερό. Ένας ωκεανός σπαρμένος αγάλματα…

Κλικ στο CD πλέιερ. Η φωτιά δίνει ζωή στο μεγαθήριο, το σπρώχνει να τρέξει
ακόμα πιο γρήγορα. Οι εικόνες έρχονται ξανά, πιεστικές, ανασύροντας
συναισθήματα. Έξι μήνες πριν, είναι καλοκαίρι. Στην εφημερίδα έρχεται η είδηση
για το ιστιοπλοϊκό που βυθίστηκε στ’ ανοιχτά της Μυτιλήνης. Στοιχεία,
πληροφορίες, έτοιμη η σελίδα. Επέζησε μόνο μια γυναίκα. Οι υπόλοιποι βρέθηκαν,
σώματα σπαρμένα στο Αιγαίο γύρω από τη μικρή βάρκα, έπειτα από δύο ημέρες…
Κλικ στη μουσική. Οι ατσαλένιες πόρτες στα αμπάρια, πιο κάτω ακόμα κι από αυτή
την τρίτη θέση, εκεί που οι «σκλάβοι» των οποίων η ζωή δεν έχει σημασία
δουλεύουν τροφοδοτώντας τις μηχανές με κάρβουνο. Οι πόρτες κλείνουν. Ξαφνικά.
Γι’ αυτούς δεν υπάρχουν προειδοποιήσεις. Ζωές στ’ αζήτητα…

Την άλλη μέρα στο γραφείο ο Κώστας κάνει τεστ: «Εσύ πού θα ήσουν στο
ναυάγιο;». Χωρίς απάντηση…