[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η σύνθεση της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 άγγιξε ­ με
ευθύνη του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη ­ ένα μείζον θέμα πολιτικής δεοντολογίας.

Πρόκειται για την ιδιότυπη «καταγγελία» του περί «συγκεκριμένων επιδιώξεων»
όσων τού έκαναν εισηγήσεις για τη σύνθεση της επιτροπής.

Είναι κοινό μυστικό ότι οι εισηγήσεις ήταν δύο ειδών: από ορισμένα κόμματα και
από κάποιους υπουργούς. Σε ό,τι αφορά τα κόμματα, η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά
στον ίδιο και την κυβέρνησή του, που ΖΗΤΗΣΑΝ τις προτάσεις των κομμάτων, στο
όνομα ενός δήθεν διακομματικού πλουραλισμού. Αν ήθελε να αποφύγει αυτές τις
εισηγήσεις, θα έπρεπε να αναδεχθεί εξ αρχής την απόλυτη ευθύνη της επιλογής.
Είχε και έχει εκ του Συντάγματος το δικαίωμα ως πρωθυπουργός. Είναι σίγουρο
ότι κανείς δεν θα του ζητούσε εξηγήσεις, πέραν των τυπικών, στα πλαίσια του
πολιτικού παιχνιδιού. Δεν το έκανε. Προς τι λοιπόν οι «καταγγελίες»;

Το σοβαρότερο πρόβλημα όμως αφορά τους υπουργούς, που μένουν έκθετοι από τις
δηλώσεις Σημίτη, παρά την προσπάθεια που έγινε εκ των υστέρων να «μαζευτεί» το
θέμα.

Αποτελεί λοιπόν πρωτοφανές γεγονός η ποινικοποίηση του συνταγματικού
καθήκοντος του υπουργού να εισηγείται στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό τις
απόψεις ή τις προτάσεις του! Για μια κυβέρνηση που έχει εγγενείς δυσχέρειες να
λειτουργήσει αποτελεσματικά (εκτίμηση που εξ αντικειμένου δεν αφήνει εκτός
ούτε τον Πρωθυπουργό) ο φόβος των υπουργών ότι αυτό που εισηγούνται μπορεί
ευθέως να καταγγελθεί ότι εξυπηρετεί συμφέροντα και διαπλοκές, ενδέχεται να
αποδειχθεί καταστροφικός. Εκτός πλέον κι αν ο κ. Σημίτης δεν τις έχει ανάγκη
τις εισηγήσεις των υπουργών του, αρκούμενος στα όσα του εισηγούνται οι στενοί
συνεργάτες του.

Υπάρχει, τέλος, και το σκέλος που αφορά τον ίδιο τον Κ. Σημίτη: έχει υποχρέωση
να κατονομάσει αμέσως όσους τού δημιούργησαν «την εντύπωση» για τις
«συγκεκριμένες επιδιώξεις». Όσο δεν το κάνει, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να
δηλητηριάζει τον δημόσιο βίο της χώρας με ψιθύρους και φήμες. Κι αυτό δεν
είναι προς τιμήν του.