Ερωτηματικά για τους στόχους της τροπολογίας

Η ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ που συμπεριελήφθη στο φορολογικό νομοσχέδιο υπήρξε τουλάχιστον
ατυχής επιλογή, που έθεσε πολλά ερωτηματικά για την αναγκαιότητα και τους
στόχους της.

Αναμφίβολα ο ιστορικός κύκλος της δημόσιας επιχείρησης στην Ελλάδα με τα
λειτουργικά χαρακτηριστικά που γνωρίζουμε έχει ολοκληρωθεί. Η σημερινή σκληρή
πραγματικότητα επιβεβαιώνει την ιστορική αποτυχία όλων, ή σχεδόν όλων, των
πολιτικών δυνάμεων που διαχειρίστηκαν την εξουσία, που αντί να καθορίσουν με
συνέπεια στο χρόνο το μοντέλο και το ρόλο της δημόσιας επιχείρησης τη
μετέτρεψαν σε εφαλτήριο για την προώθηση των μικροκομματικών επιδιώξεων.

Αποτέλεσμα: πολλές δημόσιες επιχειρήσεις να έχουν οδηγηθεί σε παραγωγικό
τέλμα, να αποδυναμώνεται διαρκώς η παραγωγική και κοινωνική τους υπόσταση και
ταυτόχρονα να αποτελούν μέχρι τις μέρες μας τον κύριο μηχανισμό συντήρησης και
αναπαραγωγής του πολιτειακού συστήματος.

Σε αυτό το πολιτικοκοινωνικό ανολοκλήρωτο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των
δημοσίων επιχειρήσεων, τα συνδικάτα λειτούργησαν ιστορικά δορυφορικά ­
συμπληρωματικά. Πολλές φορές κάτω από το βάρος των συντεχνιακών επιδιώξεων και
επιρροών, ενσωματώθηκαν σε μία κακώς εννοούμενη συνδιαχειριστική λογική που
μείωσε την κοινωνική τους αξιοπιστία και αλλοίωσε το χαρακτήρα της
συνδικαλιστικής δράσης.

Οι δημόσιες επιχειρήσεις έχουν διαμορφώσει στη διαδρομή τους τη δική τους
ιστορική ταυτότητα η κάθε μία, τη δική της κουλτούρα εργασιακών σχέσεων ως
αποτέλεσμα των ακατάλυτων δεσμών με το κράτος και την πολιτική εξουσία.

Σήμερα επιβάλλεται να καταστρωθεί για κάθε μία ένα οικονομικό σχέδιο
εξυγίανσης που θα βρίσκεται στην ευθύνη της κυβέρνησης.

Οι νέες όμως εργασιακές σχέσεις δεν μπορεί να αντιμετωπισθούν μονομερώς αλλά
με διαπραγμάτευση, με συμφωνίες, με εγγυητικό παράγοντα τον ΟΜΕΔ και τις
αξιόπιστες διαδικασίες του δημοσίου διαλόγου και της μεσολάβησης που τον συνθέτουν.

Η εξυγίανση και η παραγωγική ανασυγκρότηση των επιχειρήσεων πρέπει να
συνδυαστεί με κοινωνική συναίνεση, με προγραμματικές συγκλίσεις, με κοινωνικό
διάλογο, με συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμφωνίες.

Η εθνικά αναγκαία δημοκρατική μεταρρύθμιση των παραγωγικών δομών της χώρας
έπρεπε να είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν. Επιβάλλεται τώρα να γίνει υπέρβαση
για να μην οδηγηθούν ανεπιστρεπτί στο δρόμο που χάραξαν οι προβληματικές
επιχειρήσεις, δηλαδή στη χρεοκοπία και στην καταστροφή χιλιάδων θέσεων εργασίας.

Αυτό απαιτεί σχέδιο ­ συγκεκριμένο σε χρόνο ­ χωρίς αιφνιδιασμούς, χωρίς
αποπροσανατολιστικές προπαγανδιστικές τακτικές, χωρίς ψευδεπίγραφες ταξικές διακρίσεις.

Τα συνδικάτα δεν είναι οι αντικοινωνικοί – αντιδραστικοί θεσμοί ανάσχεσης της
ανάπτυξης και της προόδου, όπως θέλουν πολλές δυνάμεις να τα παρουσιάσουν.

Θα αποτελέσει ανιστόρητη αφέλεια και ρηχή αντιδιαλεκτική ανάλυση του ρόλου και
της δυναμικής των εάν επιδιωχθεί να εκτοπισθούν από τις αναγκαίες συμμετοχικές
διαδικασίες της εξυγίανσης.

Ωστόσο, καθοριστικό ρόλο θα διαδραματίσει η ικανότητα των σύγχρονων
συνδικαλιστικών κινημάτων να απαλλαγούν από τις συντεχνιακές εξαρτήσεις και
επιρροές, να επαναπροσδιορίσουν ριζικά το ρόλο τους στην κοινωνία της
πληροφορίας, προωθώντας ρήξεις και ανατροπές με αντιλήψεις, ιδέες και
πρακτικές που καθηλώνουν τη δημιουργική τους παρουσία και τα μετατρέπουν σε
ουραγούς των ανακατατάξεων που συντελούνται.

Ταυτόχρονα θα αποτελέσει πολιτική υποκρισία εάν μετατεθούν οι ιστορικές
ευθύνες των δυνάμεων που άσκησαν εξουσία στην Ελλάδα δεκαετίες τώρα στα
συνδικάτα και τους εργαζόμενους. Θα αποτελέσει τεράστιο πολιτικό λάθος, με
ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνική εξέλιξη του τόπου, εάν ο κοινωνικός
διάλογος εξουδετερωθεί και από εργαλείο συνεννόησης, άμβλυνσης αντιθέσεων και
ανακατανομής του πλούτου στη χώρα μετατραπεί σε σκαρίφημα συγκυριακών αναγκών.

Αυτή η στρατηγική επιλογή του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να απαξιωθεί πολιτικο-κοινωνικά
από συγκυριακές ανάγκες. Αν συμβεί αυτό, το ΠΑΣΟΚ θα αποτελέσει ένα
ακαταμάχητο όπλο που διακρίνει την πολιτικό-ιδεολογική του υπεροχή.

Ο κύκλος της μεταπολίτευσης έκλεισε. Τα αναγκαία συμπεράσματα βγήκαν;