ΑΥΤΟΙ

… την κατάσταση στη Γαλλία, η γνωστή δημοσιολόγος Μπάρμπαρα Σπινέλλι
διατυπώνει ­ σε κύριο άρθρο της «Στάμπα» ­ μερικές σκέψεις με γενικότερο
ενδιαφέρον. Υπάρχει μεγάλη δυσθυμία, λέει. Αλλάζουν κυβερνήσεις, αλλάζουν
πολιτικές, αλλά αυτό το «malaise» μένει. Και μεγαλώνει. Φάνηκε στις πολιορκίες
των γραφείων του γαλλικού ΟΑΕΔ από τους ανέργους. Είχε φανεί και στο
πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του Σιράκ: Καμμιά έπαρση, τίποτα απ’ τα συνήθη μεγάλα
λόγια ­ που χαϊδεύουν τα αυτιά. «Μόνο μελαγχολία, μια έλλειψη ορίζοντα… Αλλά
ήταν έτσι ήδη από τα τελευταία χρόνια του Μιττερράν. Δεν καμαρώνεις πια που
είσαι Γάλλος. Το Παρίσι έπαψε να λέει σημαντικά πράγματα στον κόσμο.
Παραδόθηκε θαρρείς στη γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη». Και αλήθεια, τον
Κίνκελ, την Ωλμπράιτ, τον Πριμακώφ, τον Κουκ, τον Ντίνι, όλο και τους ακούμε.
Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, ποιος είναι; (Ο Υμπέρ Βεντρίν).

… και μαζί αναρχία απλώνονται στη χώρα, λέει η Σ. «Δεν βάζουμε βέβαια στο
ίδιο σακκί τους χούλιγκανς του εύπορου Στρασβούργου με τους ανέργους ­ που
τόσο μάραναν κιόλας την κοινωνική αισιοδοξία της ζοσπενικής αριστεράς. Οι
δαιμονισμένοι του Στρασβούργου θυμίζουν μάλλον εκείνους του Ντοστογιέφσκυ,
μόνο που είναι νεαρότεροι. Μικροί μηδενιστές καίνε Ι.Χ. αγνοώντας ηθελημένα το
Καλό και το Κακό. Ορδές που μεγαλώνουν στις ανικανοποίητες Δυτικές κοινωνίες,
και που οι κοινωνιολόγοι δεν τις είχαν προβλέψει. Νομαδικές φυλές αδιάφορες
για τον νόμο, παιδιά που βγήκαν από τα “ανεκτικά” σχολεία, έφηβοι από
οικογένειες χαλαρές και ασήμαντες». Και δεν είναι φυσικά μόνο γαλλικό αυτό το
φρούτο. Εμφανίζεται και στην Αγγλία, στη Γερμανία, στις ΗΠΑ, παντού όπου
υπήρξαν οι συνθήκες.

… βέβαια είναι άλλο πράγμα. Δεν απορρίπτουν τη διάκριση καλού και κακού, ίσα
ίσα ζητούν την παλινόρθωσή της. Δεν αδιαφορούν για τον διάλογο, τον επιζητούν.
Και προπάντων δεν θέλουν, αυτοί, να γίνουν «φυλή» ­ θα ήταν ό,τι χειρότερο.
«Ωστόσο, κάπου συναντώνται τα δύο αυτά “κινήματα” τα τόσο διάφορα, λέει η Σ.
Τα συνδέει πάνω απ’ όλα ο φόβος. Φόβος για τον ορίζοντα που κλείνει. Φόβος του
μέλλοντος, αλλά και ενός εχθρικού, γκρίζου παρόντος. Τα συνδέει επίσης η δική
τους απορρύθμιση λόγω της έκπτωσης του κράτους». Κράτος; Πού είναι; καγχάζουν.
Τι κάνει γι’ αυτούς; Αυτό ­ το Κράτος ­ που άλλοτε ακόμη και καταπιέζοντας
ενέπνεε κάποιο σέβας, είχε ένα γόητρο, ασκούσε λειτουργίες, υπήρχε… τώρα τι απέγινε;

… είδη εκρήξεων, από εκείνους που «τα σπάνε» στο Στρασβούργο και εκείνους
που ψήνονται στην ανεργία, οι πρώτοι προκαλούν οργή, αλλά τους κοινωνιολόγους
τους ανησυχούν πιο πολύ οι δεύτεροι. Και ας βασιλεύει η βουβαμάρα στα γκέττο
όπου λουφάζουν (ή μαχαιρώνονται τα βράδυα μεταξύ τους). Ο μέσος πολίτης
ανησυχεί επίσης, και το 70% των Γάλλων δηλώνουν συμπάθεια για τους άνεργους
διαδηλωτές, κι ας κλείνουν τους δρόμους. Γιατί όσο μένουν έτσι, τους κερδίζει
η ντρόγκα. Η αστυνομία δεν πλησιάζει στις τρώγλες τους. Την «τάξη» την έχει
αναλάβει η μαφία. Την πολιτική τους διαπαιδαγώγηση, τα κόμματα των άκρων και
οι ρατσιστές. Τον απέραντο ελεύθερο χρόνο τους γεμίζει η απραξία και η ανία.
Μια ιδεολογία καταστροφής ­ και αυτοκαταστροφής ­ είναι ό,τι τους μένει. Αλλά,
και λογικά να το πάρεις, το Κράτος, τι ακριβώς τους προτείνει να κάνουν;