Νέοι προς μίμηση

Από τη συγγραφέα Νίνα Κοκκαλίδου-Ναχμία (Θεσσαλονίκη) πήραμε την ακόλουθη
επιστολή:«ΣΤΑ ΝΕΑ της 21ης Ιανουαρίου 1998 διαβάσαμε τη βράβευση των αδελφών
με τα θερμοκήπια από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και είπαμε: Επιτέλους φως!
Και τούτο, γιατί κατά τον Αριστοτέλη, πασίγνωστον, ο άνθρωπος μιμητικόν ζώον
είναι. Και σ’ αυτό το μιμητικόν ζώον, δίνουμε πρότυπα προς μίμησιν όλη τη
χυδαιότητα, ακόμα και οι… πνευματικοί λεγόμενοι άνθρωποι, την αισχρολογία…
με το σκεπτικό ότι “λέμε την αλήθεια” ή λέμε τα “πράγματα με τ’ όνομά τους”
καταρρίπτοντας έτσι τα περί… πολιτισμού και “αηδίες”. Να πούμε πως
παρουσιάζουμε τη ζούγκλα; Μα, η ζούγκλα έχει κάτι ομορφιές, έχει κάτι ευγενή
ζώα, έχει ανώτερο πνεύμα, έχει λουλούδια, έχει κρύα νερά, έχει… Κι όλα αυτά
τα λέμε γιατί παράγινε το θέμα με τα ναρκωτικά, καθημερινά, απ’ όλα τα Μέσα
Μαζικής Ενημέρωσης, που οι μη έχοντες ακόμα κρίση, οι μη έχοντες γνώση και
γνώσεις για ν’ αναπτύξουν την κρίση τους πέφτουν στην παγίδα. Γίνεται μια
πλύση εγκεφάλου με το πες – πες και δείξε – δείξε… Ξεχάστε το το θέμα στις
οθόνες, η εικόνα λέει χίλιες λέξεις, αλλά ποιες είναι αυτές οι λέξεις που
λέει; Δεν αξιώνουμε να επιβραβεύουμε πράξεις, το χρέος τους κάνουν και οι
άλλοι νέοι, οι πολλοί, όμως να θυμίζουμε πότε – πότε σ’ αυτό το “μιμητικόν
ζώον” πως υπάρχει και ο Σταύρος, που δουλεύει νυχτερινή βάρδια στην εφημερίδα,
να βοηθάει τον πατέρα του για τους καφέδες, και διαβάζει. Υπάρχει η Αμαλία που
ετοιμάζει γλάστρες για τα θερμοκήπια και βγάζει τα έξοδά της και δεν ξεκινάει
νύχτα βαθιά για τα μπαρ και τα άλλα… Υπάρχει ο Αντώνης με το δίπλωμα που
δουλεύει στην καθαριότητα τη νύχτα έως ότου αξιοποιήσει το δίπλωμά του.
Υπάρχει και ο δωδεκάχρονος που πρωί ­ πρωί, τον είδα στο λεωφορείο
μισοκοιμισμένον, που πήγαινε να βοηθήσει τη μάνα του την καθαρίστρια γιατί
ήταν απογευματινός στο σχολείο… Αν αυτοί οι χιλιάδες νέοι δεν… πουλάνε,
δεν είναι είδηση, αν μόνο η λάσπη “πουλάει”, τότε να πασαλειφτούμε όλοι για να
οικοδομηθεί ο αυριανός κόσμος…».