Η βία των νέων και το σχολείο

Για τη βία σε σχέση με το σχολείο, γράφει ο κ. Δημήτρης Φατσέας, από την
Αθήνα:«Ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός κρουσμάτων βίας, ατομικής ή ομαδικής, με
πρωταγωνιστές νέους, σχετίζεται άμεσα με τη συρρίκνωση του θεσμού του
σχολείου, την υποτίμησή του και το στένεμα του ρόλου του, ώστε να καταντήσει
ένας στεγνός μηχανισμός αναμετάδοσης τεχνοκρατικής γνώσης.

Ένας μεγάλος κοινωνικός θεσμός, ένας τεράστιος παιδαγωγικός και μορφωτικός
μηχανισμός αφήνεται, δυστυχώς, ανεκμετάλλευτος, αφού μεγάλοι τομείς
διαμόρφωσης της προσωπικότητας, όπως η ανθρωπιστική παιδεία, η συναισθηματική
παιδεία, η τέχνη, η επικοινωνία, η φύση, απουσιάζουν από το ελληνικό
εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

Η πρόσφατη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν αλλάζει σε τίποτα το αποκαρδιωτικό
τοπίο. Η νεολαία μένει, ουσιαστικά, ανεκπαίδευτη και ποτέ δεν μαθαίνει την
κοινωνική συμπεριφορά και τον βαθύ σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Η καταστροφική
και αυτοκαταστροφική συμπεριφορά είναι πλέον αναμενόμενη, όταν βαθιές και
αυθεντικές ανθρώπινες ανάγκες αγνοούνται ή παραγκωνίζονται μέσα στις σχολικές αίθουσες.

Η οικοδόμηση απόψεων για τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα που συμβαίνουν
καθημερινά με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να ενταχθεί στο αναγκαστικό πρόγραμμα
των μαθημάτων.

Αν μας ενδιαφέρει μια αλτρουιστική κοινωνία, με λιγότερη βία, το σχολείο είναι
ο μόνος θεσμός που έχει τη δύναμη να καταστήσει πραγματικότητα ένα τέτοιο
όνειρο· αν κάνουμε τις απαραίτητες παρεμβάσεις.

Προτείνω τη θεσμοθέτηση μιας ώρας την εβδομάδα, όπου θα μπορούν να γίνονται
ελεύθερες συζητήσεις μέσα στην τάξη, για κοινωνικά θέματα, ένα είδος
group-therapy, ώστε να δίνεται διέξοδος στη βαθιά ανάγκη της επικοινωνίας,
αναδεικνύοντας τη συντροφικότητα και το ανθρώπινο πρόσωπο. Οι μαθητές έτσι θα
βοηθούνται να αναπτύσσουν το αίσθημα ότι “αξίζουν”, ότι “μετρά” η γνώμη τους,
ότι είναι σημαντικοί, ενώ ταυτόχρονα θα οδηγούνται στο βίωμα της αποδοχής των
αξιών. Η εμπειρία διδάσκει ότι οι μαθητές διψούν για τέτοιες συζητήσεις (κάτι
που λείπει και μέσα στις οικογένειες). Αν συνεχίσουμε να αγνοούμε την ψυχή των
νέων μέσα στους σχολικούς χώρους, ας είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε ακριβά για
την επιλογή μας αυτή. Και, φυσικά, δεν θα φθάνουν τότε αμέτρητες συζητήσεις,
αναλύσεις και κούφια λόγια, που θα ξοδεύονται στις μικρές μας οθόνες».