Η πολιτική της Τουρκίας και τα συμφέροντα

Για την πολιτική της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας σε σχέση με τα βρετανικά και
τα αμερικανικά συμφέροντα, γράφει ο δρ Ουίλιαμ Μάλινσον, πρώην Βρετανός διπλωμάτης:

«Στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας, η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει τη
δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Αυτό, βέβαια, δεν αποτελεί
έκπληξη, εφόσον το άρθρο 1 της Συνθήκης της Γενεύης (1958) και το άρθρο 121,
μέρος ΙΙΙ της Συνθήκης της Τζαμάικα (1982), ορίζουν ρητά ότι τα νησιά έχουν
τις δικές τους υφαλοκρηπίδες. Η Τουρκία φυσικά αρνείται να υπογράψει αυτές τις
συνθήκες. Ακόμα, στο ζήτημα των θαλασσίων ορίων, επιβάλλει σκόπιμα το δικό της
όριο των 12 μιλίων από τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, ενώ ταυτόχρονα απειλεί
την Ελλάδα με πόλεμο εάν αυτή ασκήσει τα δικαιώματά της.

Παραβαίνοντας άμεσα το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάννης, η Τουρκία δεν έχει
επιτρέψει στους κατοίκους της Ίμβρου και της Τενέδου να έχουν τοπική
αυτοδιοίκηση και αστυνομική δύναμη δική τους. Αντιθέτως, σχεδόν όλος ο
ελληνικός πληθυσμός εξαναγκάστηκε να φύγει. Στο άρθρο 38, η Τουρκία συμφώνησε
να προστατεύσει όλους τους κατοίκους “πλήρως και εξ ολοκλήρου”, ανεξάρτητα από
τη γέννηση, εθνικότητα, γλώσσα, φυλή ή θρησκεία του καθενός. Αυτό το άρθρο
έχει παραβιαστεί εντελώς, και πλέον έχουν απομείνει μία χούφτα Έλληνες
ορθόδοξοι στην Τουρκία. Τρομερή αντίθεση αποτελεί το γεγονός ότι η Ελλάδα
τήρησε το δικό της μέρος της συμφωνίας, υπακούοντας στο άρθρο 15, σύμφωνα με
το οποίο προστατεύονται τα δικαιώματα της μουσουλμανικής μειονότητας: αυτήν τη
στιγμή υπάρχουν 120.000 μουσουλμάνοι στη Θράκη».

Και ο Μάλινσον συνεχίζει: «Τα αμερικανικά και βρετανικά συμφέροντα τυγχάνει να
συμπίπτουν στο θέμα της προώθησης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Τα κίνητρα της
Βρετανίας είναι πολύ περισσότερα: πρώτον, η ενθάρρυνση της τουρκικής
συμμετοχής ως χώρα-μέλος θα αποδυναμώσει διοικητικά και πολιτικά τη διαδικασία
ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εδώ και πάρα πολύ καιρό, αντικειμενικός
σκοπός της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής είναι να πολεμά τους Ευρωπαίους
“ομοσπονδιόφιλους” είτε εκ των έσω είτε εκ των έξω, και να συγκεντρώνεται σε
έναν ευρύ και επικερδή συνεταιρισμό ελεύθερου εμπορίου. Δεύτερον, και ίσως
σημαντικότερο, είναι το γεγονός ότι η βρετανική αμυντική πολιτική είναι πολύ
στενότερα συνδεδεμένη με εκείνη των ΗΠΑ παρά με της Ευρώπης· αυτό εξασφαλίζει
στη Βρετανία μία ισχυρότερη εξωτερική πολιτική από εκείνη που της επιτρέπει η
οικονομική της δύναμη και, σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, ενισχύει τη θέση της, αν και
με αρνητικό τρόπο.

Οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει πια
επίσημο αντίπαλο (το Σύμφωνο της Βαρσοβίας), όλο και περισσότερο το
χρησιμοποιεί σαν ένα απλό όργανο εξωτερικής πολιτικής στη μακροπρόθεσμη
οικονομική και πολιτική στρατηγική της για τη Μέση Ανατολή και το λεκανοπέδιο
της Κασπίας. Έτσι, τελικά, επιδιώκει να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του Ισραήλ ως
μέλους του ΝΑΤΟ. Το γεγονός αυτό εξηγεί και την αυξανόμενη στρατιωτική
συνεργασία ανάμεσα στις πιστότερες συμμάχους της στη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ
και την Τουρκία δηλαδή, οι οποίες έχουν κοινούς αντιπάλους, την Συρία και το
Ιράν που, εντελώς συμπτωματικά, είναι αντίπαλοι και των ΗΠΑ! Όλα αυτά είναι
αλληλένδετα με τις βρετανικές και αμερικανικές προσπάθειες να σιγουρευτούν ότι
οι δυνάμεις άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δυτική Ευρωπαϊκή Ένωση, θα παίζουν
πάντα δευτερεύοντα ρόλο στο όλο και πιο διεθνές ΝΑΤΟ: τελικά, μία δυνατότερη
Δυτική Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποδυνάμωνε τον αμερικανικό έλεγχο του ΝΑΤΟ. Αυτό
είναι το πλαίσιο μέσα από το οποίο θα πρέπει να δει κανείς την ταχέως
αυξανόμενη τουρκο-ισραηλινή στρατιωτική συνεργασία».