«Γιατί το έκαναν αυτό;»

Τάσος Μερκούρης. «Δεν αισθάνομαι ούτε οργή ούτε πικρία. Ούτε θεωρώ εαυτόν ηττημένο. Αυτό που δεν κατάλαβα, όμως, είναι γιατί με έδιωξαν με αυτόν τον τρόπο»

Η γωνία του θαλάμου «ενενήντα έξι» του Ιδρύματος Αποκατάστασης Αναπήρων, είναι
διαφορετική. Μια βιβλιοθήκη με βιβλία και CD, εικόνες και ζωγραφικές στον
τοίχο, το ντουλάπι με το στερεοφωνικό, οι γλάστρες στο περβάζι κι ένα
πτυσσόμενο τραπεζάκι με ένα φορητό PC, αποτελούν το σπίτι του Τάσου Μερκούρη.

ΠΕΡΑΣΑΝ δύο χρόνια από τότε που γράφτηκε το «τελικά» στη διαμάχη του ανάπηρου
καθηγητή Βιολογίας με το ΤΕΙ Αιγάλεω. Ένα «τελικά», που του στέρησε τη
δυνατότητα της διδασκαλίας εκεί, αλλά δεν κατάφερε να του τσακίσει την
επιθυμία να διδάσκει, να παλεύει και ν’ απολαμβάνει τη ζωή. Κάθε πρωί διδάσκει
στις τάξεις του Ειδικού Γυμνασίου – Λυκείου Εκπαίδευσης πια, το μεσημέρι
συνήθως περνάει με διάβασμα και προετοιμασία του μαθήματος της επομένης, το
απογευματάκι κάνει βόλτες με τους φίλους του και το βράδυ το κρατάει για να ονειρεύεται…

Με την υπ’ αριθμόν 4523/95 απόφαση που πήρε το Συμβούλιο της Επικρατείας, ο
καθηγητής που «προσπάθησε με θεμιτά μέσα να κάνει ό,τι ήταν δυνατόν» ώστε να
εξακολουθήσει τη διδασκαλία στο Τμήμα Φυσιοθεραπείας, έχασε διά παντός την
ελπίδα να επαναπροσληφθεί. Η απόφαση αυτή τον τοποθέτησε ξανά στον κόσμο που
υποτίθεται ότι «ανήκει», εκεί όπου υποτίθεται τού «αρμόζει» να βρίσκεται. Στον
κόσμο των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. «Προσέξτε, όπως μπορεί να δει κανείς
στην απόφαση, δεν έκριναν την επιστημονική μου επάρκεια. Αυτό που είπαν είναι:
δεν προσελήφθης στο ΤΕΙ χρησιμοποιώντας τις ειδικές διατάξεις για τα άτομα με
ειδικές ανάγκες, άρα δεν μπορεί να ζητηθεί η χρήση αυτών των ευνοϊκών
διατάξεων για να σου ανανεώσουν τη σύμβαση. Καταλάβατε; Εγώ είχα μπει στο ΤΕΙ
ως ίσος προς ίσος με τους άλλους καθηγητές για τη συγκεκριμένη ειδικότητα. Δεν
είναι τρελό;».

«ΣΥΝΕΧΙΖΩ»

Η φωνή του ακολουθεί τους ήπιους τόνους της σκέψης του και ξεκαθαρίζει από την
αρχή πως το τελευταίο πράγμα που απεύχεται είναι ένα «μελό» αίτημα. «Δεν
αισθάνομαι ταπεινωμένος. Επέστρεψα στον εαυτό μου και συνεχίζω». Μπορεί η
ασθένεια Verding Hoffman να κρατά το σώμα του καθηλωμένο στην αναπηρική
καρέκλα εδώ και πολλά χρόνια, όμως η ζωή του αποδεικνύει έμπρακτα το ψυχικό
σθένος και την αντοχή που κρύβεται μέσα του. Άλλωστε, αυτό που ήθελε πάντα και
το εκφράζει με όλη την ωμότητα του συγκεκριμένου ρήματος, ήταν «να αξιοποιηθεί
ως άνθρωπος». Τελείωσε το Λύκειο, σπούδασε Βιολογία, έκανε και δεύτερο πτυχίο
στη Θεολογία, μετά διδακτορικό. Από τη διαμάχη με το ΤΕΙ, η οποία μάλιστα είχε
φτάσει μέχρι το γραφείο του υπουργού Παιδείας Δημήτρη Φατούρου, αυτό που έχει
μείνει σήμερα είναι μόνο η απορία. «Γιατί το έκαναν αυτό;».

Φυσικά, δεν ήταν πάντα έτσι. «Η δική μου προσπάθεια ήταν να κρατήσω ένα
επίπεδο αρχών, να μην αφήσω να με καταβάλει το πρόβλημα. Δεν ήθελα να βλέπω το
θέμα αρνητικά και με μίσος, παρ’ ότι αισθανόμουν την αδικία», λέει σήμερα.

Ήδη, πριν βγει η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, βρίσκεται ξανά στη
σχολική αίθουσα για να διδάξει. Εκτός από τους μαθητές του, στις τάξεις του
Ειδικού Γυμνασίου και Λυκείου, έχει και μια μαθήτρια να προετοιμάσει για τις
Πανελλήνιες Εξετάσεις, την Ιωάννα. Η προσπάθειά του σήμερα εστιάζεται στο πώς
θα μπορέσει να βοηθήσει τους «διαφορετικούς» μαθητές του να «αξιοποιηθούν» κι
αυτοί, να περάσουν τον διαχωριστικό τοίχο που υψώνει συχνά η κοινωνική
αντιμετώπιση και ν’ αποκτήσουν εφόδια, ώστε να ξεπεράσουν την «περιθωριοποίηση».

ΜΕΡΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ

Ο χρόνος του είναι γεμάτος μέχρι και το τελευταίο λεπτό. «Πραγματικά, υπάρχουν
στιγμές που μου λείπει η ξεκούραση», λέει τοποθετώντας ένα χαμόγελο απέναντι
στη δική μας δυσπιστία. «Τι, νομίζατε ότι επειδή είμαι καθηλωμένος στο καρότσι
δεν βγαίνω έξω και δεν κάνω πράγματα;».

Το κομπιούτερ και το αυτοκίνητό του είναι δύο μόνο από τα «παράθυρα» στον «έξω
κόσμο». Πάντα βρίσκονται φίλοι που θα οδηγήσουν το παλιό «Πεζό» σε βόλτες προς
την Πλάκα και την εξοχή, ή απλώς για ψώνια στο σούπερ μάρκετ. «Το αγαπημένο
μου είναι ο Μαρινόπουλος στον Πειραιά», λέει ο κ. Μερκούρης, εξηγώντας ότι
αυτό συμβαίνει λόγω της καλής πρόσβασης για το καρότσι.

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ σήμερα τον σταματούν άγνωστοι στον δρόμο για να ρωτήσουν: «Τι έγινε
με την υπόθεσή σας;». Και ο Τάσος Μερκούρης τούς απαντά: «Τίποτα, νομίζω πως
άξιζε τον κόπο η δημοσιότητα. Όχι μόνο γιατί φάνηκε πώς αντιμετωπίζεται
έμπρακτα κι όχι στα λόγια ένα άτομο με ειδικές ανάγκες, αλλά και γιατί εκείνο
το κρίσιμο διάστημα ένιωσα μια συμπαράσταση στον αγώνα μου».

Ο Τάσος Μερκούρης έμαθε από μικρός να προσπαθεί σκληρά για όλα τα δεδομένα. Η
νωτιαία μυοτροφία δεν τον αποθάρρυνε. Έκανε ταξίδια στο εξωτερικό και στην
Ελλάδα, σπούδασε κι απέκτησε τίτλους, κατάφερε έστω και για δυο χρόνια να
διδάξει στους φοιτητές του ΤΕΙ, απέκτησε φίλους καλούς.

«Έχω επισκεφτεί το Κάιρο και άλλες πόλεις της Αιγύπτου, έχω πάει στη Βουλγαρία
με λεωφορείο και λατρεύω τις εκδρομές. Μου αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους και έχω
καλούς φίλους. Κι από το ΤΕΙ δεν έχω παράπονα από τους συναδέλφους και τους
φοιτητές μου. Η περιπέτεια με τη διοίκηση του ΤΕΙ μού άφησε τουλάχιστον
κάποιους φίλους».

Προσπαθεί να σκέφτεται θετικά και να είναι δραστήριος. Από τη γωνιά του στο
θάλαμο του νοσοκομείου απουσιάζει η τηλεόραση, αλλά περισσεύουν τα βιβλία και
η μουσική. Εργάζεται στο πτυσσόμενο τραπεζάκι με το φορητό του κομπιούτερ και
συνυπάρχει με τους υπόλοιπους πέντε συγκατοίκους του χωρίς προβλήματα. «Μόνο
ελάχιστες φορές, που ακούγεται ο ήχος από τρεις-τέσσερις διαφορετικές
τηλεοράσεις, είναι λίγο δύσκολο να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου».

Τα δύο τρίτα του μισθού του ως αναπληρωτή καθηγητή Μέσης Εκπαίδευσης πηγαίνουν
για το μισθό της αποκλειστικής νοσοκόμας, αλλά χωρίς τις φροντίδες της δεν θα
μπορούσε να τα βγάλει πέρα μόνος του. Όμως δεν παραπονιέται. Έχει αφήσει πίσω
του τη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας και προχωρεί…