30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΛΙΖΑ ΕΒΕΡΤ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα.

ΑΠΕΦΥΓΕ: Την επιτήδευση.

ΑΠΟΖΗΤΑ: Την αυθεντικότητα.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ: Τα ποιήματα του Καβάφη και του Ελύτη.

ΤΟ 1998 ΑΣ ΦΕΡΕΙ… Ευτυχία.

Η Ελλάδα, όπου κι αν τη γυρίσει, τη γοητεύει τη Λίζα Έβερτ. Και μάλιστα τη
μαγνητίζουν τα Μικρονήσια με την ομορφιά τους, που την αποτύπωσε πρόσφατα στο
λεύκωμα «50 Μικρονήσια». Θα έμενε, δε, σε μια βραχονησίδα αν την «ακολουθούσε
ο Μίλτος»… Σχεδιάζει το επόμενο ταξίδι της στις «αλλοτινές πατρίδες».
Πιστεύει στο «φωτογραφικό μάτι». Προτιμά να «μιλάει» με τις εικόνες και τις
φωτοσκιάσεις. Και εύχεται να πετάξει ένα περιστέρι στο Αιγαίο

ΕΡ.: Με τον φακό ανά την Ελλάδα…

ΑΠ.: Απαθανατίζοντας τις πιο άγνωστες και απομονωμένες γωνιές.

ΕΡ.: Ζουμ στα Μικρονήσια. Γιατί;

ΑΠ.: Γιατί μαγνητίζει η ομορφιά τους.

ΕΡ.: Η μαγεία τους;

ΑΠ.: Η ιδιαιτερότητά τους.

ΕΡ.: Ποιο θα διαλέγατε από τα πενήντα;

ΑΠ.: Και τα πενήντα με γοητεύουν.

ΕΡ.: Σε ποιο θα στέλνατε για διακοπές τον καλύτερό σας φίλο;

ΑΠ.: Δεν θέλω να αδικήσω κανένα.

ΕΡ.: Αιγαίο ή Ιόνιο;

ΑΠ.: Το καθένα έχει τη δική του ομορφιά.

ΕΡ.: Τα περιγράφετε σαν παραδείσους. Θα μένατε σ’ έναν τέτοιο παράδεισο;

ΑΠ.: Αν με ακολουθούσε και ο Μίλτος.

ΕΡ.: Ποιο ήταν το συχνότερο αίτημα που ακούσατε από τους ­ απομονωμένους ­ κατοίκους;

ΑΠ.: Η απομόνωση και οι δυσκολίες στην επικοινωνία.

ΕΡ.: Το επόμενο ταξίδι σας;

ΑΠ.: Στις αλλοτινές πατρίδες.

ΕΡ.: Η πρώτη κουβέντα του Μιλτιάδη Έβερτ όταν είδε το λεύκωμα;

ΑΠ.: Ωραία. Ανέδειξες την εγκαταλελειμμένη Ελλάδα.

ΕΡ.: Σας ενδιαφέρουν περισσότερο οι άνθρωποι ή τα τοπία;

ΑΠ.: Οι άνθρωποι, όταν τους βρίσκω σε παραδοσιακό περιβάλλον.

ΕΡ.: Καλύτερο για φωτογράφηση: βουνό ή θάλασσα;

ΑΠ.: Νησί.

ΕΡ.: Τι μπορεί να φέρει στην επιφάνεια ο φακός;

ΑΠ.: Τα 50 Μικρονήσια.

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι το «φωτογραφικό μάτι» μπορεί να μας κάνει να αγαπήσουμε πράγματα;

ΑΠ.: Ναι. Διότι δίδει τη ματιά του φωτογράφου με τρόπο που πολλές φορές δεν θα
βλέπαμε εμείς.

ΕΡ.: Φωτογραφία. Μία τέχνη;

ΑΠ.: Οπωσδήποτε ναι.

ΕΡ.: Θέμα ευαισθησίας ή θέμα τεχνικής;

ΑΠ.: Και τα δύο. Χωρίς ευαισθησία δεν αναδεικνύεται η τεχνική.

ΕΡ.: Πιστεύετε στη ρήση «μία φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις»;

ΑΠ.: Εξαρτάται από τη φωτογραφία και τις λέξεις.

ΕΡ.: Μιλάτε πιο εύκολα με τις εικόνες;

ΑΠ.: Προς το παρόν, ναι.

ΕΡ.: Και με τις φωτοσκιάσεις;

ΑΠ.: Απαραίτητες.

ΕΡ.: Άλλος τρόπος ­ καλλιτεχνικής ­ έκφρασής σας;

ΑΠ.: Κιθάρα και γράψιμο.

ΕΡ.: Η Ελλάδα σε μια φωτογραφία

ΑΠ.: Αρχαία μνημεία με φόντο το γαλάζιο της θάλασσας και φως, πολύ φως.

ΕΡ.: Το μέλλον στον φακό;

ΑΠ.: Η εξέλιξη έχει πάντα ενδιαφέρον.

ΕΡ.: Οδηγίες προς Πολιτεία;

ΑΠ.: Να προσέξει τα εγκαταλελειμμένα Μικρονήσια.

ΕΡ.: Μία ευχή… φωτογραφική;

ΑΠ.: Ένα περιστέρι στο Αιγαίο.

ΕΡ.: Και λίγες λέξεις, ως λεζάντα;

ΑΠ.: Σ’ αυτήν τη φωτογραφία δεν χρειάζεται λεζάντα.