3η ΚΑΡΤΑ Επιτέλους τι επιδιώκει;

ΕΝΑ ΑΠΛΟ θέμα, η συγκρότηση της Πειθαρχικής Επιτροπής της ΕΠΑΕ, έχει γίνει
πολυσύνθετο. Από τον Σεπτέμβριο του 1997 έως τώρα, έξι φορές έχει αλλάξει η
σύνθεση του δικαιοδοτικού οργάνου, γεγονός που φανερώνει «ιδιαίτερη
ευαισθησία» της ΕΠΑΕ στον συγκεκριμένο τομέα.

Όταν υπάρχουν τεράστια άλυτα προβλήματα στον χώρο του επαγγελματικού
ποδοσφαίρου και οι αγώνες στις διάφορες διοργανώσεις διεξάγονται ερήμην των
φιλάθλων, θα ήταν λογικό απλά ζητήματα, όπως η συγκρότηση Πειθαρχικής
Επιτροπής, να μην μπαίνουν στον λαβύρινθο ειδικού τύπου.

Η ΕΠΑΕ με τη χθεσινή απόφαση να συγκροτήσει την Πειθαρχική με έξι τακτικούς
δικαστές από το Πρωτοδικείο της Χαλκίδας, δείχνει ότι αγνοεί τις πραγματικές
δυνατότητές της στον συγκεκριμένο χώρο, αλλά και την πιεστική ανάγκη να
υπάρξει διαιτητικό όργανο (Αθλοδικείο κατά τον επίκουρο καθηγητή Αθλητικού
Δικαίου στα ΤΕΦΑΑ Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτρη Παναγιωτόπουλο).

Από το 1975, όταν για πρώτη φορά θεσμοθετήθηκε η Αθλητική Δικαιοσύνη,
επιλέγονταν τακτικοί δικαστές ή νομικοί, με βαθιά ή κάποια γνώση αθλητικών
θεμάτων, αλλά και των ιδιαιτεροτήτων του ποδοσφαίρου μας.

Η ΕΠΑΕ ορίζοντας τρεις γυναίκες δικαστές από το Πρωτοδικείο της Αθήνας,
φανερώνει τη διάθεση των διοικούντων της να πάρουν ρεβάνς από τον πρόεδρο του
Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου της Αθήνας Χαράλαμπο
Αθανασίου, ο οποίος με ακαταμάχητα νομικά επιχειρήματα έκλεισε τον δρόμο στο
«δικαίωμα επιλογής τακτικών δικαστών για πειθαρχικά όργανα από στελέχη
αθλητικών φορέων».

Γεννιέται ένα ερώτημα: πώς και γιατί η ΕΠΑΕ άφησε στην άκρη ένα από τα
επιχειρήματά της, ότι οι αθλητικοί δικαστές επιβάλλεται να έχουν γνώση και
πείρα ποδοσφαιρικών πραγμάτων;

Επιτέλους η ΕΠΑΕ οφείλει να καταλάβει ότι πρέπει να διοχετεύσει δημιουργικά
τις τεράστιες ικανότητες των διοικούντων της.