ΠΡΟΣΩΠΑ Το Μέτωπο Σωτηρίας θέλει ειρήνη

Ο αρχηγός Αμπντελκαντέρ Χασάνι. «Δεν είμαστε εμείς που σκοτώνουμε», λέει ο αρχηγός του FIS

Χημικός μηχανικός το επάγγελμα, σαρανταπεντάρης, γενειοφόρος και
διοπτροφόρος, ο Αμπντελκαντέρ Χασάνι είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά
πρόσωπα στη ματωμένη Αλγερία: ο αρχηγός του FIS, του περιώνυμου Ισλαμικού
Μετώπου Σωτηρίας.

Ο ΧΑΣΑΝΙ ανέλαβε το Μέτωπο το καλοκαίρι του 1991, όταν οι παραδοσιακοί αρχηγοί
του, ο Αμπάσι Μαντάνι και ο Αλή Μπελχάτζ κλείστηκαν στη φυλακή. Τον Ιανουάριο
του 1992, οδηγούσε το κόμμα του στον θρίαμβο, και λίγο έλειψε να γίνει
πρωθυπουργός της Αλγερίας με τον δεύτερο γύρο των εκλογών ­ μόνο που αυτός ο
δεύτερος γύρος δεν έγινε ποτέ.

Μπλοκάροντας τους Ισλαμιστές στην πορεία τους προς την εξουσία, οι «λαϊκοί»
πολιτικοί και ο στρατός της χώρας ανέστειλαν την όλη διαδικασία των εκλογών
και συνέλαβαν τελικά και τον Χασάνι, που έμεινε πέντε χρόνια σ’ ένα κελί, για
να απολυθεί μόλις τον Σεπτέμβριο του 1997.

Πώς βλέπει το κύμα της βίας που σαρώνει σήμερα τη χώρα του; Τι λέει για το
ατέλειωτο λουτρό αίματος από τη μία άκρη της Αλγερίας ως την άλλη;

«Το FIS καταδικάζει ανεπιφύλακτα αυτές τις σφαγές ­ δηλώνει στην πρώτη μεγάλη
συνέντευξή του που έδωσε χθες στη γαλλική “Φιγκαρό”. ­ Πρόκειται για εγκλήματα
κατά της ανθρωπότητας και πιστεύουμε ότι οι ένοχοι πρέπει να βρεθούν και να
τιμωρηθούν όπως τους αξίζει».

Ποιοι είναι όμως οι ένοχοι; Τους γνωρίζει ο Χασάνι;

«Είναι δύσκολο να σας πω ποιοι κάνουν αυτά τα εγκλήματα. Δεν τους γνωρίζω, δεν
είναι πάντως το FIS. Εμείς έχουμε κάνει έκκληση προς όλους όσους μας ακούνε να
σταματήσουν τη χρήση ένοπλης βίας».

Ο Χασάνι φαίνεται να πιστεύει, ωστόσο, ότι κάποιοι δεν υπακούουν το FIS και
κάποιοι άλλοι δεν θέλουν ούτε να το ξέρουν. Αλλά παρ’ όλο που ζητάει την
τιμωρία τους, δεν φορτώνει την ευθύνη αποκλειστικά στην πλευρά των Ισλαμιστών σφαγέων.

«Αν το καθεστώς δεχόταν πολιτική λύση, δεν θα γίνονταν σφαγές. Αλλά ούτε καν
τη συζητεί. Η Αλγερία όμως χρειάζεται ειρήνη. Και μόνο με την ειρήνη θα βρούμε
και τους πραγματικούς ενόχους. Γιατί όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, τα στόματα
μένουν κλειστά. Πρέπει να υπάρχει στοιχειώδης ασφάλεια για να τολμήσει κανείς
να μιλήσει και να αποκαλύψει όσα γνωρίζει».