ΑΥΤΟΙ

… στις διαδηλώσεις των ανέργων που μέρες τώρα συνταράσσουν τη Γαλλία είναι
ότι για πρώτη φορά η κατηγορία αυτή πασχόντων εμφανίζεται τέλεια οργανωμένη.
Οι άνεργοι αποτελούν πλέον «σώμα». Έχουν επιτροπές, συμβούλια και ομάδες
δράσης ­ και μ’ αυτά κατόρθωσαν τελικά να καταλάβουν τόσες δεκάδες γραφεία του
γαλλικού ΟΑΕΔ ­ κάτι που δεν είχε ξαναγίνει. Αλλά ποια μύγα τους τσίμπησε;
Ποιος αυλητής δίνει το βήμα στην ξαφνική στρατιά των μέχρι χθες σκιών; Διότι ο
άνεργος, συχνά, είναι μια σκιά. Ένας άνθρωπος μονάχος. Η μαυρίλα της ψυχής του
εμποδίζει την ένωση ακόμα και με τους ομοτύχους του. Ίσως το κρίσιμο σημείο,
λέει το «Νουβέλ Ομπσερβατέρ», να ήταν η υπερβολική ξενοιασιά που οι άνεργοι
έβλεπαν στους Άλλους, για τους οποίους δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. «Η
κυβέρνηση πηγαίνει καλά, η συγκατοίκηση κρατεί, ο προϋπολογισμός περνά, το
εύρω χτίζεται, η ανάπτυξη μεγαλώνει…. και ένα μόνο έχει κολλήσει: η ανεργία!».

… παραδόξως, δεν φουντώνει πάντα μέσα στην απελπισία. Η ελπίδα είναι εκείνη
που περισσότερο την προκαλεί. Τα τρία εκατομμύρια των ξεχασμένων βγήκαν στους
δρόμους επειδή όλα πήγαιναν καλά και αυτοί όχι. Αλλά υπάρχει κι ένα δεύτερο
«καινούργιο» στην όλη υπόθεση: το οριστικό τέλος της περιόδου χάριτος του
Ζοσπέν. Παρηγοριά περίμεναν οι απεργοί από την υπουργό Εργασίας Μαρτίν Ωμπρύ,
μαχαιριά δέχτηκαν. «Να αδειάσουν αμέσως παρακαλώ τα γραφεία που κατέλαβαν ­
διέταξε. ­ Δεν μπορούν να παρακωλύουν τη λειτουργία των κρατικών υπηρεσιών».
Κρίμα. «Η Ωμπρύ ­ γράφει η “Μοντ” ­ ήταν ως τώρα ο άλλος τόνος στην πολιτική.
Έδινε ελπίδες, ήταν το μέλλον… Κι αίφνης, μίλησε ως τεχνοκράτισσα,
αυταρχικά, με μια κοινωνική αναλγησία που θύμιζε Αλαίν Ζυππέ…». Ε, λοιπόν,
δεν πείθει πια ο λόγος της κυβέρνησης, λέει η εφημερίδα. Έσβησε η χάρις. Και ο
Ζοσπέν «τελεί υπό επιτήρηση». Αύριο, Τρίτη, άνεργοι και συνδικάτα αρχίζουν νέο
κύκλο διαδηλώσεων και καταλήψεων.

… δημιουργεί πάντα «σχολή», λέει ο ιστορικός Εμμανουέλ Λερουά Λαντυρί στην
ιταλική «Κορριέρε». Ό, τι ξεκινά σ’ αυτήν απλώνεται εκτός. Συνέβη το 1789,
ξανά το 1871, και πάλι το 1968. «Θα μπορούσε να κατακρίνει κανείς την εξέγερση
των ανέργων. Ο Γάλλος άνεργος επιδοτείται. Αλλά όταν βλέπεις εργάτες με καλούς
μισθούς να προβάλλουν δυναμικά διεκδικήσεις, όπως συνέβη με τους
σιδηροδρομικούς, δεν μπορείς να ζητήσεις από τον άνεργο να σιωπά. Τώρα, αν
τους υποδαυλίζει το ΚΚ ή κάποιο συνδικάτο, είναι αδιάφορο, δεν έχει σημασία».
Η Γαλλία πρέπει να προσέξει το παράδειγμα της Αγγλίας και της Αμερικής,
πιστεύει ο Λ. «Κατάφεραν να ρίξουν την ανεργία στο 5-6%, δεν βρίσκονται στο
12% όπως εμείς. Διότι εκεί λειτουργεί πραγματικά η οικονομία των επιχειρήσεων».

… τις πρώτες μέρες της εξέγερσης, είχαν βουβαθεί. Πλήρης αφωνία, σαν από
σοκ. Λες και το κόμμα αυτό ήταν από αλλού και δεν είχε σκεφτεί ότι η ανεργία
το αφορά. Ώσπου ήρθε η σπασμωδική αντίδραση της Ωμπρύ και η «διορθωτική»
κίνηση του Ζοσπέν ­ μια υπόσχεση για αύξηση της ελεημοσύνης. Δεν ξενίζει όμως
λιγάκι, απεργοί να διαδηλώνουν εναντίον σοσιαλιστών; «Κάθε άλλο ­ λέει ο Λ. ­
Ίσα ίσα, θα έλεγα πως είναι απόλυτα φυσικό. Εφ’ όσον ο σοσιαλισμός κηρύσσει
την κοινωνική δικαιοσύνη, χωρίς όμως να μπορεί να την πραγματώσει εξ
ολοκλήρου, είναι έκθετος, μοιραία, σε επιθέσεις από τα αριστερά. Η ίδια η
ιδεολογία του τις τρέφει».