ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Βλαστάρι ή «κλώνο»;

ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ πως δεν υπάρχει νεογέννητο που ­ εν αγνοία του φυσικά ­ να μη
γίνεται αντικείμενο ενδελεχούς παρατήρησης ­ από συγγενείς τε και φίλους ­
πριν αποφανθούν «φτυστό ο πατέρας του» (συνήθως) ή «μοιάζει στη μάνα του»
(σπανιότερα).

Αυτός ο σχολιασμός επαναλαμβάνεται στη διαύγεια της νηπιακής, της παιδικής,
της εφηβικής ηλικίας του, επαυξημένος και με επισημάνσεις για τον χαρακτήρα
του ­ «έχει την αίσθηση της τάξης, σαν τον πατέρα του» ή «πήρε την
ισχυρογνωμοσύνη της μάνας του». Καμιά φορά «μπαίνουν στη μέση» και οι
προπάτορες ­ «έχει κλίση στα μαθηματικά, σαν τον παππού του» ή «της
μακαρίτισσας της γιαγιάς έμοιασε, που ήταν σφιχτοχέρα».

Και ενώ είναι βέβαιο ότι το παιδί έχει κάτι απ’ όλους, μα πάνω απ’ όλα είναι
μια ξεχωριστή ύπαρξη και προσωπικότητα, η «μάχη» συνεχίζεται μέχρι να κλείσει
ο κύκλος με το άνοιγμα ενός νέου, για τους δικούς του απογόνους.

Έχει αυτή η τόσο οικεία ιστορία τη χάρη της ­ οι περισσότεροι γεννήτορες,
άλλωστε, τρέφονται με την αίσθηση, και ας μην το ομολογούν, πως το γέννημά
τους έχει τη σφραγίδα τους, στα εξωτερικά χαρακτηριστικά, στο μυαλό ή στην
ψυχή του.

Τι σχέση, όμως, μπορεί να έχει η δημιουργία μιας ξεχωριστής οντότητας από τη
θαυμαστή μίξη γονιδίων γενεών, με τα ανθρώπινα υβρίδια που επαγγέλλεται η
κλωνοποίηση.

Και πόσο μπορεί η έννοια «κλώνος» ­ πάει να πει το ακριβές αντίτυπο ενός, με
προκαθορισμένα όλα τα χαρακτηριστικά του ­ με την τόσο τρυφερή και γλυκιά
φράση «το βλαστάρι μας», για το οποίο οι γονείς, κρυφά ή φανερά, καμαρώνουν;

Και τι θυμάμαι τώρα δα;

Την επιθετική αναφορά στην κλωνοποίηση μιας μικρής στη Βουλή των Εφήβων, με τη
φράση «σκεφθείτε να ρωτούν ο ένας τον άλλο όταν στο μέλλον θα συστήνονται:

Μήπως είσαι κλώνος;».