[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ του ΠΑΣΟΚ κυριαρχούν εδώ και καιρό δύο μύθοι. Ο πρώτος είναι ότι
υπάρχει εσωκομματική αντιπολίτευση ­ με την έννοια της εναλλακτικής πολιτικής
πρότασης. Και ο δεύτερος ότι η σημερινή κυβέρνηση επιχειρεί να εφαρμόσει μια
νέα πολιτική ­ αυτό που στην τρέχουσα ορολογία έχει καθιερωθεί να ονομάζουμε
«εκσυγχρονισμό». Κατά έναν περίεργο τρόπο, ο ένας μύθος συντηρεί τον άλλο: Για
να έχει δική της πρόταση η εσωκομματική αντιπολίτευση, η κυβέρνηση θα πρέπει
να εφαρμόζει μία άλλη πολιτική. Και για να έχει νόημα ο εκσυγχρονισμός, τότε
αναγκαστικά η προηγούμενη πολιτική ­ με την οποία ταυτίζεται η αντιπολίτευση ­
θα πρέπει να μην είναι εκσυγχρονιστική. Ουδέν αναληθέστερον.

Αντιθέτως, αν κάτι διακρίνει το ΠΑΣΟΚ ­ στην παπανδρεϊκη και τη σημιτική του
εκδοχή ­ είναι η συνέχεια. Και μάλιστα, η συνέχεια στους τομείς όπου συνήθως
γίνονται οι σκληρότερες εσωκομματικές αντιπαραθέσεις: στην οικονομία και στα
εθνικά. Στην οικονομία, τα πράγματα είναι αρκετά καθαρά: συνεχής λιτότητα
με… προεκλογικά διαλείμματα. («Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» το ’89 ύστερα από
καρατόμηση Σημίτη, αυξήσεις πάνω από κάθε όριο και κάτω από το τραπέζι το ’96
επί… πρωθυπουργίας Σημίτη). Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ φυσικά δεν χάνουν ευκαιρία
να καβγαδίζουν για το πόσο σκληρή θα είναι η λιτότητα ή πόσο ενισχυμένο το
«κοινωνικό πρόσωπο».

Είναι προφανές, ωστόσο, πως από τη στιγμή που συμφωνούν όλοι στους βασικούς
στόχους, τότε οι καβγάδες γίνονται για το θεαθήναι. Όσο για τα εθνικά, μπορεί
η τάδε υποπαράγραφος του δείνα ανακοινωθέντος να ξεσηκώνει θύελλες ­ συνήθως
στα κλειστά κυκλώματα των επαϊόντων ­ οι βασικές κατευθύνσεις, ωστόσο,
παραμένουν αναλλοίωτες. Δηλαδή, όχι διάλογος για τα κυριαρχικά δικαιώματα της
Ελλάδας, ενίσχυση της άμυνας και, παράλληλα, διερεύνηση των δυνατοτήτων
προσέγγισης με την Τουρκία (Νταβός – Μαδρίτη). Βεβαίως, έχουν υπάρξει και
αλλαγές ­ όχι μόνο σε ζητήματα επιμέρους χειρισμών όσο κυρίως στην εικόνα της κυβέρνησης.

Παραδοξολογώντας ­ λίγο ­ θα μπορούσαμε να πούμε πως ο κ. Σημίτης με το να
είναι ένας πολύ πιο συνεπής… παπανδρεϊκός μοιάζει να εκπροσωπεί και μια
ριζικά διαφορετική πολιτική. Αν έτσι έχουν τα πράγματα όμως, αν δηλαδή το
«νέο» ΠΑΣΟΚ δεν διαφέρει από το παλαιό, τότε προς τι ο αλληλοσπαραγμός; Ίσως
για τον απλούστερο λόγο του κόσμου: ότι τελικά το πολιτικό είναι προσωπικό και
όχι, όπως αφελώς νομίζαμε, το αντίστροφο…