ΑΥΤΟΙ

… περί τη διεθνή οικονομία κάνουν για φέτος τρεις πολύ σοβαρές προβλέψεις:
1) Ναυάγιο της ασιατικής οικονομίας. 2) Νευρικότητα στην Ευρώπη λόγω των
ωδίνων για το ευρώ. 3) Ευρωστία της αμερικανικής οικονομίας. Το τρίτο είναι
άξιο ιδιαίτερης προσοχής. Κατά τον καθηγητή Τζέημς Σμιθ του Πανεπιστημίου της
Καλιφόρνιας, οι ΗΠΑ θα είναι και το ’98 η «λοκομοτίβα» στο παγκόσμιο εμπόριο
και στη βιομηχανία. Ο Άλαν Γκρήνσπαν, ο πρόεδρος της εθνικής τράπεζας των ΗΠΑ
(Ομοσπονδιακής Τράπεζας Αποθεμάτων), προβλέπει για έβδομη συνεχή χρονιά έντονη
ανάπτυξη, με μείωση απλώς του δείκτη: από το περυσινό ρεκόρ του 3,7% στο 2,5% εφέτος.

… υπεύθυνος της Μόργκαν-Γκρένφελτ, Έντβαρντ Γιαρντένι, θεωρούμενος «μάγος»
των προβλέψεων, περιμένει νέα πτώση επιτοκίων, ενώ θα αναπτύσσεται μια
ιδιόμορφη «τριγωνική» τροχιά των μεγάλων κεφαλαίων: Οι ασιατικές επενδύσεις,
τρομαγμένες από την οικονομική αστάθεια στην Άπω Ανατολή (και ιδίως στην
Ιαπωνία), θα φεύγουν προς Αμερική. Τα αμερικανικά κεφάλαια, πάλι, θα αναζητούν
πεδίο επέκτασης στην Ευρώπη, τον νέο μεγάλο στόχο των ΗΠΑ μετά τη Λατινική
Αμερική. Όσο για τους Ευρωπαίους, θα συνεχίσουν τις επενδύσεις τους στην Ασία.
Αλλά και στην Αμερική, της οποίας η σταθερότητα τους ελκύει.

… αυτές, εννοείται, το μάρκο θα δεινοπαθήσει λιγάκι. Το γιέν, το φράγκο, η
λιρέτα φθίνουν ήδη. (Μόνο η στερλίνα του Μπλαίρ, από τα μεγάλα νομίσματα,
παραμένει βράχος). Το ευρώ, την Πρωτοχρονιά του ’99, θα γεννηθεί αναιμικό,
λένε οι αναλυτές. Επί πλέον, μόλις έρθει στον κόσμο, θα πρέπει να αποκτήσει
και αντίκρυσμα. Θα ξοδευτούν λοιπόν πολλά ευρώ για να γεμίσει η Κεντρική
Ευρωπαϊκή Τράπεζα με δολάρια και γιέν ­ πράγμα που θα ρίξει λίγο ακόμη την
αξία του ευρώ. Ωστόσο, το κοινό νόμισμα, θεωρείται πλέον η μόνη ελπίδα
«αντίστασης» της Ευρώπης στην αμερικανική πίεση. Μ’ αυτό και μόνο, συμφωνούν
πολλοί οικονομολόγοι, η Ευρώπη ­ έστω με κλυδωνισμούς, και με κάποια φάση
προσαρμογής ­ τελικά θα τα καταφέρει. Αλλά οι Αμερικανοί, όπως παρατηρεί ο
Ιταλός οικονομολόγος Τζιάκομο Βατσιάγκο («Κορριέρε» 7/1) «έχουν ήδη κάνει
πραγματικότητα αυτό που η Ευρώπη ακόμη ονειρεύεται: τον συνδυασμό ανάπτυξης,
πλήρους απασχόλησης, μηδενισμού των ελλειμμάτων και συγκράτησης του πληθωρισμού».

… κατά τον Β., εκμεταλλεύτηκε σωστότερα τις δυνατότητες που προσφέρει η
παγκοσμιοποίηση. Η Ιαπωνία, από ακαμψία και από έλλειψη φαντασίας, έχασε άλλον
ένα παγκόσμιο πόλεμο, τον οικονομικό. Ενώ η Ευρώπη χάνει στα σημεία. «Εμείς
εξυγιαίνουμε το δημόσιο θυσιάζοντας την ανάπτυξη. Οι ΗΠΑ μειώνουν τα
ελλείμματα μέσω της ανάπτυξης. Και ενώ εμείς καβγαδίζουμε για το αν είναι
καλύτερο να έχεις έλλειμμα 2,8% ή 3,2% του ΑΕΠ και αρχίζουμε την αυτομαστίγωση
για να μειώσουμε τα νούμερα ­ κάνοντας το πρόβλημα χειρότερο ­ οι ΗΠΑ έχουν
ξεπεράσει μέσα σε πέντε χρόνια ελλείμματα 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων». Μήπως
όμως κατέβασαν το βιοτικό επίπεδο; «Ναι ­ παραδέχεται ο Β. ­ Αλλά δόθηκε
δουλειά σε 10 εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι γεγονός ότι οι αυξήσεις εισοδήματος
πήγαν περισσότερο στους προσλαμβανόμενους παρά στους ήδη έχοντες εργασία.
Όμως, αυτή δεν είναι η “κοινωνική” πολιτική; Η ισότητα που πρέπει να υπάρχει
σε μια σύγχρονη κοινωνία; Τι σημαίνει, σε μας, το “κράτος προνοίας” όταν το
10% του ενεργού πληθυσμού μας είναι άνεργο και ουσιαστικά χωρίς εισόδημα;».