ΑΥΤΟΙ

… πολλές απόπειρες να εξηγηθεί η σφαγή στην Αλγερία. Γιατί αυτή η
αποχαλίνωση; Το γλέντι του αίματος; Υπάρχει βέβαια πάντοτε η οντολογική, η
«κισμετική» ερμηνεία: άνθρωπος ανθρώπω λύκος, ουδέν δεινότερον, και όλα αυτά.
Πρακτικά όμως, επικαιρικά, γιατί οι Ισλαμιστές να σκοτώνουν φιλήσυχους
χωρικούς, όμοια πιστούς, όμοια φτωχούς και άμοιρους με τους ίδιους; Δεν έχουν
μανάδες και παιδιά αυτά τα ισλαμικά θηρία, δεν μπορούν για λίγο έστω να
συναισθανθούν τι κάνουν; Αλλά το πράγμα, λένε ορισμένοι αναλυτές, δεν είναι
τόσο απλό.

… στόχος της GIA, των «Ένοπλων Ισλαμικών Ομάδων» που πρωτοστατούν στο
μακελειό, είναι οι «Ομάδες Αυτοάμυνας», που έχουν συγκροτηθεί σε πολλές πόλεις
και χωριά. Αρκετά από τα μέλη των Ο.Α. είναι παλιοί αγωνιστές της αλγερινής
ανεξαρτησίας. Άλλοι είναι απλοί χωρικοί, που φοβούνται για τις οικογένειες και
για το βιός τους. Δεν πρόκειται λοιπόν, τώρα πια, για συγκρούσεις μεταξύ του
στρατού ­ υποτιθέμενου εγγυητή της δημοκρατίας και του λαϊκού κράτους ­ και
των ορδών του Αλλάχ αλλά για γνήσιο ακήρυκτο εμφύλιο πόλεμο. Όπου, έρχονται
αντιμέτωπα ­ ιδίως στην ύπαιθρο ­ ολόκληρα γένη, πατριές και φατρίες. Και
όπου, επί πλέον, λειτουργούν και κίνητρα καθαρά οικονομικά ­ αγώνας για
κοπάδια, χωράφια, πηγάδια και εγκαταστάσεις. Οι άμαχοι, τα γυναικόπαιδα,
θεωρούνται περιουσία του κάθε «πατριάρχη». Και ως τέτοια εξολοθρεύονται.

… των νεκρών μεταξύ των αμάχων ο ημιεπίσημος αριθμός είναι ­ μέχρι στιγμής ­
65.000. Κατά τη Διεθνή Αμνηστία, φτάνουν ίσως τους 100.000. Άγνωστος όμως
παραμένει ο αριθμός των νεκρών στρατιωτών και αστυνομικών: Η κυβέρνηση τον
κρατάει απόρρητο. Η ίδια αγωνίζεται να υποβαθμίσει και την έκταση των
ανταρτικών επιχειρήσεων, ανακοινώνοντας συνήθως μικρότερο αριθμό θυμάτων από
τον πραγματικό. Έτσι, η μεγιστοποίηση του αριθμού των θυμάτων αποτελεί για
τους Ισλαμιστές και τρόπο γελοιοποίησης της κρατικής λογοκρισίας. Επί πλέον,
αδυνατώντας να ελέγξουν οριστικά οποιαδήποτε συγκεκριμένη περιοχή, οι
Ισλαμιστές έχουν καταλήξει στη στρατηγική του τρόμου: όλοι και παντού πρέπει
να φοβούνται την οργή τους.

… του καθεστώτος; Του στρατού; Η στάση του προέδρου Λιιαμίν Ζερουάλ δεν
είναι διόλου διαυγής, εκτιμούν πολλοί από τους αναλυτές του αλγερινού
φαινομένου. Ελέχθη ότι σφαγές γίνονται και από στρατιώτες μεταμφιεσμένους σε
αντάρτες της GIA. Το ίδιο όπως γίνονται και από αντάρτες μεταμφιεσμένους σε
αστυνομικούς. Μέσα στις συνθήκες του τρόμου και του άγριου μίσους που
βασιλεύει παντού, με αέναη την αναπαραγωγή της βίας και την ανθρώπινη ζωή στη
φτήνεια, είναι συνήθως αδύνατο να διαπιστωθεί ποιος ακριβώς είναι ο σφαγέας.
Ταυτότητα, αλλοίμονο, αποκτούν ­ πεθαίνοντας ­ μόνο τα θύματα. Μέσα στην
κόλαση του αίματος, όμως, ένα μόνο πράγμα είναι απυρόβλητο: η βιομηχανία των
αλγερινών πετρελαίων. Ο Ζερουάλ φυλάει ως κόρη οφθαλμού τις εγκαταστάσεις της
«Σονατράς», της κρατικής εταιρίας-μαμμούθ, που παράγει και εξάγει 300.000
βαρέλια πετρέλαιο κάθε 24ωρο! Όπως και τα συγκροτήματα όπου ζουν οι τεχνικοί
και οι κομισάριοι του μαύρου χρυσού. Όλα, στον τομέα αυτόν, λειτουργούν άψογα.
Και η θεωρία που «πουλά» ο Ζερουάλ, «Ή εμείς ή το χάος», είναι ένας έμμεσος
εκβιασμός (και) προς τη διεθνή κοινότητα ­ και πελατεία του. Η βία, εν μέρει,
τον συμφέρει. Αλλά τα περιθώρια στενεύουν.