[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΓΩΝΙΑ Ακαδημίας και Σίνα βρίσκεται κάθε πρωί ένας ανάπηρος νέος που
ζητιανεύει. Δεν είναι σχεδόν ποτέ ο ίδιος ­ κάθε ημέρα κι άλλος, στην ίδια
όμως πάντα θέση σαν να υπάρχει κάπου μια αστείρευτη δεξαμενή δυστυχισμένων γι’
αυτήν ακριβώς τη γωνία. Πίσω τους προφανώς κρύβεται κάποιο από εκείνα τα
γνωστά κυκλώματα που εκμεταλλεύεται ανάπηρους από την πρώην Γιουγκοσλαβία.
Τους βλέπω κάθε ημέρα πηγαίνοντας στη δουλειά με ένα τσιγάρο συνήθως στο χέρι
να τραβούν βαθιές ρουφηξιές με μια παθητικότητα στο βλέμμα τους, αλλά ­ έτσι
νομίζω ­ κι έναν ανέκφραστο θυμό.

Θυμό άραγε για μας που τους προσπερνάμε αδιάφοροι ή για κείνους που τους
έστειλαν σε μια τόσο παράλογη θυσία; Προσπαθώ κάθε φορά να φανταστώ τι
σκέπτονται. Αναρωτιέμαι τι να σημαίνουν γι’ αυτούς σήμερα τα μεγάλα λόγια των
ηγετών τους που τόσο τους φανάτισαν. Αν νιώθουν την ειρωνεία να ζητιανεύουν
δίπλα δίπλα με τους πρώην ορκισμένους εχθρούς τους. Και κάθε φορά μου έρχεται
στο μυαλό η εκδήλωση του Συνδέσμου Ελληνοσερβικής Φιλίας, οι διακηρύξεις
συμπαράστασης στα «αδέλφια μας» κι εκείνος ο νέος με το μούσι, «παράγων» της
προσέγγισης των δύο λαών, ενθουσιώδης και ενθουσιασμένος ­ με τι άραγε, με τον
ιερό αγώνα ή με τον εαυτό του; Αναρωτιέμαι τι μπορεί να κάνουν σ’ αυτές τις
περιπτώσεις οι φίλοι ­ αν υπάρχουν αλήθεια φιλίες λαών. Πάνω απ’ όλα όμως
μπαίνω στη θέση τους ­ αυθόρμητα και χωρίς να το θέλω. Μπαίνω στη θέση του
πατέρα που έχασε τον γιο, νιώθω την απελπισία του για την απώλεια αλλά κυρίως
για τη ματαιότητά της.

Τρομοκρατούμαι όχι με το αναπότρεπτο των γεγονότων, αλλά με την ελαφρότητα που
αντιμετωπίσανε την επερχόμενη καταστροφή. Αναρωτιέμαι αν αυτό θα μπορούσε ποτέ
να συμβεί και σε μας. Και θυμάμαι μια παλιά πρωτοχρονιάτικη εκπομπή, στην
οποία είχαν ρωτήσει τον Μπέρναρντ Ράσελ αν είναι αισιόδοξος για τη νέα χρονιά.
«Δεν έχω κανένα λόγο να είμαι αισιόδοξος» απάντησε.

Και η οργή στα λόγια του ήταν η πιο αισιόδοξη νότα της βραδιάς.