ΑΥΤΟΙ

… χρόνια έχει επέλθει μια αλλαγή στον αγγλικό Τύπο. Οι σελίδες του αυτόν τον
καιρό, λόγου χάρη, είναι γεμάτες από τις περιπέτειες των πέντε αιλουροειδών
Spice Girls, του γνωστού ποπ συγκροτήματος, και από τα καμώματα των Telly
Tubbies, που είναι κωμικές κούκλες της τιβί. Από τους «Τάιμς» και τη «Σαν» ως
τη «Μαίηλ» και τη «Σταρ», η θεματογραφία είναι πλέον ρούχα, σεξ, υγεία,
φαγητά, αγορά και τηλεόραση. Ειδήσεις «καθαρές» δεν υπάρχουν. Η γηραιά
«Νταίηλυ Τέλεγκραφ», που πριν από δέκα χρόνια είχε ανταποκριτή ακόμη και στο
Βλαδιβοστόκ, αφιερώνει σήμερα στα διεθνή θέματα μόλις δύο σελίδες.

… βέβαια και κάμψη ­ ή εκτροπή ­ στις κυκλοφορίες. «Σαν» και «Μίρρορ» στη
δεκαετία του ’80 πουλούσαν 8 εκατομμύρια φύλλα. Τώρα βρίσκονται στα 6. Δέν
είναι αμελητέα η απώλεια τόσων αναγνωστών, αλλά το μεγάλο πρόβλημα δεν
βρίσκεται εκεί. Κοινό υπάρχει, και εφημερίδες άφθονες ­ έχει αυξηθεί απλώς η
κινητικότητα. Το θέμα είναι τι διαβάζει αυτό το κοινό και τι του προσφέρεται.
Μερικοί αναλυτές αποδίδουν την απώλεια ενδιαφέροντος για ειδήσεις, για «hard
news» ­ όπως τις λένε στα journalese, τη γλώσσα των ανθρώπων του Τύπου ­ στο
ότι όλες σχεδόν οι αγγλικές εφημερίδες έχουν περιέλθει σε δεξιούς
επιχειρηματίες: οι «Τάιμς» και η «Σαν» στον Ρούπερτ Μέρντοκ, η «Τέλεγκραφ»
στον Κόνραντ Μπλακ, η «Μαίηλ» στον λόρδο Ρόδερμηρ. Δεν κόπτονται να προβάλουν
την πολιτική του Μπλαιρ. Αλλά ούτε και να τον χτυπήσουν πολύ, αφού είναι πλέον
ανακυκλωμένος, ένας «Νέος» Εργατικός. Από την άλλη, ο αρχηγός της δικής τους
παράταξης, ο 36χρονος άοσμος και άχρους Ουΐλλιαμ Χαίηγκ, ελάχιστο ενθουσιασμό προκαλεί.

… έχει λοιπόν απλωθεί στον συντηρητικό Τύπο, χωρίς και να υπάρχει αντίστοιχα
κλίμα θριάμβου στην απέναντι πλευρά. Κανένας δεν αισθάνεται πια πολύ νικητής ή
εντελώς ηττημένος. Λείπει έτσι το πάθος ­ και το βάθος. Ήρθε έπειτα και ο
θάνατος της Νταϊάνας να «εκθέσει» λίγο ακόμη τον Τύπο λόγω των παπαράτσι. Οι
αλλαγές έχουν αντίχτυπο στα λογιστήρια και στις εργασιακές σχέσεις. «Έχουμε
γίνει Χόλλυγουντ. Υπάρχουν μερικοί δημοσιογράφοι – σταρ στην κορυφή, και από
κάτω οι ακάματοι εργάτες του Τύπου και της τηλεόρασης, με συμβάσεις έργου ή
τρίμηνες και διαρκή την απειλή της απόλυσης» (Φράνσες Καίρνκρος, «Εκόνομιστ»).

… αποστολές, τα συναρπαστικά ρεπορτάζ, σπανίζουν πια. Τα σχόλια και οι
εκθέσεις ιδεών στοιχίζουν φτηνότερα. Ο Ουΐλ Χάττον του «Ομπσέρβερ» επισημαίνει
την αλλαγή και στη στάση του κοινού. Μερικοί, λέει, παίρνουν εφημερίδα μόνο
για τα κουπόνια. «Ο κόσμος νοιάζεται όλο και λιγότερο για ιδεολογικές
αναλύσεις ή για το Βοσνιακό. Καθένας σκέφτεται τον εαυτό του και τις
προσωπικές σχέσεις του». Για μερικούς, φταίει η κατάπτωση της Βρεταννίας. «Δεν
είμαστε πια παγκόσμια δύναμη. Γιατί να σκοτιστούμε τι γίνεται παραέξω;»
παρατηρεί ο αρθρογράφος της «Τέλεγκραφ» λόρδος Ντηντς. Αλήθεια, νοιάζεται
κανείς; Στο νέο κανάλι του BBC, το καλωδιακό «αντι-CNN», που μεταδίδει
ειδήσεις όλο το 24ωρο, η ανταπόκριση ήταν απογοητευτική. Spice λοιπόν και πάλι
Spice. Το παρήγορο, ίσως, είναι ότι στις εξελίξεις αυτές διακρίνονται ­ κατ’
αντιδιαστολή ­ δύο θετικές πλευρές: Πρώτον, η κυκλοφοριακή άνοδος των ολίγων
(όπως οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς») που εμμένουν στην καθαρή ειδησεογραφία. Δεύτερον,
η άνοδος επίσης των εβδομαδιαίων εντύπων ­ ιδιαίτερα εκείνων που εξακολουθούν
να αναζητούν την είδηση, ή την ουσία της.