3η ΚΑΡΤΑ Παγίδες για διαιτητές

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ στην Ελλάδα δεν παίζεται μόνο στα γήπεδα. Αντίθετα, πολλά
κρίνονται στις αίθουσες της αθλητικής δικαιοσύνης, στα γραφεία με τις βαθιές
πολυθρόνες, στα «πηγαδάκια» υψηλών προσώπων, στο ξέφραγο αμπέλι της διαιτησίας
και στα υπόγεια.

Γι’ αυτό άλλωστε είναι αναξιόπιστο το ποδόσφαιρο, δεν συγκινεί τους
πραγματικούς φιλάθλους και οι εξέδρες έχουν αδειάσει. Η διάκριση δεν είναι
οπωσδήποτε προϊόν σοβαρής προσπάθειας προπονητή και ποδοσφαιριστών, αλλά
παραγόντων, νομικών και άλλων «εργαλείων».

Πάντα υπήρχε παρασκήνιο στο ποδόσφαιρό μας. Μηχανισμοί που ευνοούσαν τον
εκάστοτε ισχυρό. Τον Απρίλιο του 1990 ξέσπασε το σκάνδαλο Κιάππε, που
αιχμαλώτισε την αθλητική, και όχι μόνο, οικογένεια. Κάποιοι θέλησαν να
παγιδεύσουν το άθλημα στις ορέξεις τους. Το σχέδιο σκάλωσε, ο Κιάππε φορτώθηκε
τις αμαρτίες άλλων, που παραμένουν ακόμα στο απυρόβλητο.

Αυτό το σχέδιο είχε πρώτο στόχο τον απόλυτο έλεγχο της διαιτησίας. Απέτυχε.
Υπήρχε όμως εναλλακτική λύση. Αλώθηκαν φορείς του ποδοσφαίρου και οι εξελίξεις
δρομολογήθηκαν σε χρωματιστή πορεία.

Η ΕΠΟ έδωσε σκληρό αγώνα για να εναρμονιστεί το καταστατικό της με τα διεθνή
κρατούντα. Ο μπαμπούλας Μπλάτερ εμφανιζόταν συχνά πάνω από τα ελληνικά γήπεδα,
λες και νωρίτερα όλα λειτουργούσαν ρολόι στο ποδόσφαιρό μας. Στόχος ο έλεγχος
του χώρου απ’ άκρη σε άκρη.

Τα κατάφερε η ΕΠΟ, αλλά τίποτα δεν βελτιώθηκε. Αντίθετα, η διαιτησία
εγκλωβίστηκε στις διαθέσεις εξουσιαστών παραγόντων. Η υπαγορευμένη ανασφάλεια
των διαιτητών έγινε υπερτροφική. Τα φαλτσοσφυρίγματα πολλαπλασιάστηκαν, όπως
βέβαια και τα μη ανθρώπινα λάθη των «δικαστών του δευτερόλεπτου».

Αν το ελληνικό ποδόσφαιρο θέλει να ξεφύγει από τη μιζέρια και να βρει τον
σωστό δρόμο, επιβάλλεται να δημιουργήσει προϋποθέσεις για υγιή και αξιόπιστη
διαιτησία. Διαφορετικά τα γήπεδα θα πνιγούν στους ψιθύρους.