Αφήστε μας να πούμε το όνομα

Το ιερό δικαίωμα του κοινού στην ενημέρωση επικαλείται τώρα ο βρετανικός
Τύπος, προκειμένου να δικαιολογήσει τη στάση της δημοσιογράφου που προκάλεσε
τη σύλληψη του γιου ενός υπουργού της κυβέρνησης με την κατηγορία της εμπορίας ναρκωτικών.

ΕΠΕΙΤΑ από την επιτυχημένη απόπειρά της να παγιδέψει τον νεαρό, η Ντον Άλφορντ
προσήλθε εθελοντικά στο αστυνομικό τμήμα προκειμένου να καταθέσει για την
υπόθεση. Εκεί την περίμενε όμως μία δυσάρεστη έκπληξη, αφού συνελήφθη με τη
σειρά της με την κατηγορία της κατοχής ναρκωτικών! Επρόκειτο, βέβαια, για τη
μικρή ποσότητα καννάβεως που είχε αγοράσει από τον γιο του υπουργού στο
πλαίσιο της αποστολής της. Ωστόσο, οι αστυνομικοί, που έχουν αναλάβει τη
διερεύνηση της υπόθεσης, δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν αυτό το μικρό
«ολίσθημα» εναντίον της και τώρα τα μέσα ενημέρωσης εκφράζουν την ανησυχία
τους, υπογραμμίζοντας πως η σύλληψη της δημοσιογράφου μπορεί να αποτελέσει
προηγούμενο και να οδηγήσει στη σταδιακή φίμωση του Τύπου.

Η υπόθεση αυτή έχει φέρει σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση τη βρετανική κυβέρνηση. Το
όνομα του υπουργού δεν έχει αποκαλυφθεί και οι εφημερίδες, ανήμπορες να
αναλάβουν σχετική πρωτοβουλία μετά την εφαρμογή του νέου αυστηρού κώδικα
δεοντολογίας, που προστατεύει την ιδιωτική ζωή των δημοσίων προσώπων,
διαμαρτύρονται τώρα για την υποκρισία και τη διάθεση στρουθοκαμηλισμού με την
οποία αντιμετωπίζεται η υπόθεση.

Οι Ιάπωνες, οι Ιταλοί και τόσοι άλλοι, υποστηρίζει η εφημερίδα «The Sun»,
έχουν ήδη πληροφορηθεί το όνομα του «άσωτου υιού» από τον εθνικό τους Τύπο.
Και οποιοσδήποτε Βρετανός μπορεί να ικανοποιήσει την περιέργειά του
φυλλομετρώντας το διάσημο «Who’s who»: Πόσοι υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης
έχουν άραγε γιο ηλικίας 17 ετών, αναρωτιέται ειρωνικά η «Sun». Πόσο δύσκολο
είναι λοιπόν να αρθεί το υποτιθέμενο δικαίωμά του στην ανωνυμία;