ΑΥΤΟΙ

… στη Γαλλία το 1995, στην προεκλογική εκστρατεία για την προεδρία, είχαν
συμπεριλάβει στις εξαγγελίες τους την υπόσχεση για μείωση του κόστους
εργασίας. Το πράγμα φάνηκε τότε φυσικό. Κανένας δεν σκέφτηκε να καταγγείλει
τον Ζοσπέν ως «δεξιό». Σήμερα, ο Γάλλος πρόεδρος δεν τολμά να μιλήσει για κάτι
τέτοιο. Φοβάται ότι αν προωθήσει νομοθεσία που θα κάνει «φτηνότερο» τον εργάτη
ή τον υπάλληλο ­ αν μειώσει συγκεκριμένα την εργοδοτική εισφορά ­ θα
ξεσπαθώσουν εναντίον του τα συνδικάτα κατηγορώντας τον ότι «ευνοεί τα
αφεντικά». Ακόμη κι αν έτσι βρουν δουλειά κάμποσοι άνεργοι, ο Ζοσπέν ­ ελέχθη
­ πάλι θα κατηγορηθεί για «Θατσερικός». Προτιμά λοιπόν να ρίχνει το βάρος του
στο 35ωρο ως το καλύτερο γιατρικό για την ανεργία, κι ας μην έχει και τόση
επιτυχία. Η αριστερά δεν θέλει ν’ ακούσει ούτε συζήτηση για το κόστος της εργασίας.

… Στο περιοδικό της γαλλικής ΓΣΕ δημοσιεύθηκε, απροσδόκητα, μια έρευνα του
οικονομολόγου Τόμας Πίκεττυ, «φωτισμένου» αριστερού, που μελέτησε αυτό ακριβώς
το θέμα. Ο Π. συγκρίνει τα εργασιακά δεδομένα Γαλλίας και ΗΠΑ. Εντύπωση του
έκαναν, γράφει, δύο κρίσιμες διαφορές. Πρώτον, το «έλλειμμα» απασχόλησης που
παρατηρείται στη Γαλλία και που ισοδυναμεί με 5.000.000 θέσεις εργασίας. Η
σοσιαλιστική Γαλλία προσφέρει 25% λιγότερες θέσεις, αναλογικά, απ’ ό,τι η
Αμερική του Κλίντον. Δεύτερον, μια «δυσμένεια» απέναντι στους ανειδίκευτους
(οι οποίοι και είναι, κυρίως, οι άνεργοι). Ενώ δηλαδή στους περισσότερους
τομείς (υπηρεσίες, υγεία, εκπαίδευση κ.λπ.) Γαλλία και ΗΠΑ απασχολούν τα ίδια
ποσοστά εργαζομένων, υπάρχουν δύο κλάδοι με αισθητές διαφορές: Το εμπόριο, το
οποίο στη Γαλλία προσφέρει το 14% των θέσεων εργασίας ενώ στις ΗΠΑ προσφέρει
το 18%. Και τα ξενοδοχεία/εστιατόρια, όπου το ποσοστό εργαζομένων είναι στη
Γαλλία 4% και στην Αμερική 7%.

… όμως, είναι οι δουλειές όπου βρίσκουν ευκολότερα θέσεις οι πιο πολλοί από
τους ανέργους, παρατηρεί ο Π. Γκαρσόνια, πωλητές, πορτιέρηδες, βοηθοί θα
προσλαμβάνονταν αμέσως αν «βάραιναν» λιγότερο τον εργοδότη. Όμως, εξ ίσου
εύκολα, αν οι όροι είναι κάπως επαχθείς, το αφεντικό αποφασίζει ότι μπορεί να
κάνει και χωρίς αυτούς. Ενώ δεν έχει την ίδια στάση όταν πρόκειται για το
ειδικευμένο προσωπικό του. Δεν είναι αλήθεια, υποστηρίζει ακόμη ο ερευνητής,
ότι στις ΗΠΑ οι εργοδότες «βγάζουν το λάδι» των υπαλλήλων απασχολώντας όσο
γίνεται λιγότερους: Στα καταστήματα της εταιρίας «Toys R Us» στη Γαλλία το
κόστος προσωπικού είναι 40% ψηλότερο απ’ ό,τι στις ΗΠΑ. Αλλά οι θέσεις
εργασίας ­ για τον ίδιο τζίρο ­ στα αμερικανικά της καταστήματα είναι 30% περισσότερες.

… εστιατόρια της Γαλλίας, δεν βρίσκεις σερβιτόρο, λέει ο Π. Τελευταία,
επίσης, λειτουργούν στην Ευρώπη ξενοδοχεία «φόρμουλα 1», σχεδόν χωρίς
προσωπικό, όπου και το κλειδί το παίρνεις μόνος σου. «Τέτοιο πράγμα είναι
αδιανόητο στις ΗΠΑ». Πώς όμως θα μπορούσε να μειωθεί η εργοδοτική εισφορά
χωρίς να βλαβούν οι όροι παροχής ασφάλισης ή περίθαλψης για τον εργαζόμενο; Με
περικοπές της σπατάλης στο δημόσιο, λέει ο οικονομολόγος. Αλλά και με κάποια
βοήθεια από τους μεσαίους και υψηλόμισθους εργαζομένους. Ας κάνουν οι
«πατρίκιοι» της απασχόλησης μια θυσία για τους πληβείους. Εδώ είναι που θα
φανεί η εργατική αλληλεγγύη τους, προκαλεί ο Π. Αλλά ποιος ηγέτης θα προτείνει
κάτι τέτοιο σ’ αυτή την ψηφοφόρο ­ και όχι πάντα αρκετά φιλάλληλη ­ τάξη;