ΑΥΤΟΙ

… που έστειλε τις προάλλες ο Βρεταννός υπουργός Παιδείας Ντέηβιντ Μπλάνκετ
στον πρωθυπουργό του για τον κίνδυνο ­ από τη μελετώμενη μεταρρύθμιση στην
πρόνοια ­ «να γελοιοποιηθούμε ύστερα απ’ όλα όσα έχουμε διακηρύξει περί
κοινωνικής δικαιοσύνης» έγινε ήδη σημαία της εσωτερικής αντιπολίτευσης στους
Εργατικούς. Δεν πρέπει όμως να παρερμηνεύεται η θέση του Μπλάνκετ, γράφει σε
κύριο άρθρο της η «Νταίηλυ Μαίηλ». Ο υπουργός είναι κατ’ αρχήν υπέρ της
μεταρρύθμισης. Οι «λεπτομέρειες» είναι που τον φοβίζουν. Συμφωνεί λ.χ. ότι
πρέπει να χτυπηθούν οι υπερβολές και η απάτη. Ζητάει όμως περίσκεψη και
προσοχή. Επί πλέον, τονίζει, η διάκριση ποιοι έχουν χρεία επιδόματος
ανικανότητας και ποιοι όχι, δεν πρέπει ν’ αφεθεί στις τοπικές αρχές ­ που
μπορούν εύκολα να χαρισθούν ­ αλλά να γίνει από τα κεντρικά κρατικά όργανα.

… του Τόνυ Μπλαίρ, μέσω της ίδιας εφημερίδας (22/12), προκάλεσε έντονες
αντιδράσεις, υπέρ και κατά. Ο 43χρονος ηγέτης δεν κάνει ούτε βήμα πίσω. Φτάνει
μάλιστα να κατηγορήσει τη…. Μάργκαρετ Θάτσερ και τον Τζων Μέητζορ ότι
παραήταν απλόχεροι στις κοινωνικές παροχές τους. «Οι Τόρυς ξόδεψαν 44 δισ.
λίρες παραπάνω για κοινωνικές ασφαλίσεις. Και όμως, στην εποχή τους η φτώχεια
αυξήθηκε θεαματικά». Εννοεί μήπως ο Μπλαιρ ότι η πρόνοια δημιουργεί φτωχούς;
Όχι, δεν φτάνει ως αυτό το σημείο. Αλλά πιστεύει ότι η «γενναιόδωρη» στήριξη
των ανέργων και των (θεωρούμενων) ανίκανων για εργασία, και ανεπαρκής
αποδεικνύεται πάντοτε, και τον φαύλο κύκλο της δυστυχίας συντηρεί.

… ανάπηρος ο ίδιος (γεννημένος τυφλός), συμφωνεί απροσδόκητα με την άποψη
αυτή. Είναι γεγονός, λέει, ότι οι συντάξεις αναπηρίας, όντας ψηλότερες από τα
επιδόματα ανεργίας, γεννούν τον πειρασμό σε ορισμένους ανέργους να εμφανισθούν
και ως ανίκανοι για εργασία. Ενθαρρύνεται λοιπόν έτσι η απάτη. Ο Μπλαιρ, πάνω
σ’ αυτό, δίνει μερικούς αριθμούς. «Το ’79 ­ γράφει ­ έπαιρναν αναπηρική
σύνταξη 300.000 άτομα. Σήμερα είναι πάνω από 2.000.000. Το κράτος δαπανά γι’
αυτούς περισσότερα απ’ ό,τι για όλα μαζί τα σχολεία της χώρας». Αλλά έτσι,
κατά τον συλλογισμό του Μπλαιρ, δεν γεννώνται θέσεις εργασίας. Αυτές
προϋποθέτουν άτομα μορφωμένα και υγιή. Συνεπώς, άρτια σχολεία και νοσοκομεία.
Χωρίς αυτά, δεν μπορούν να ελπίζουν σε καλύτερη μοίρα ούτε οι δυστυχείς, που
έτσι κι αλλοιώς ­ είτε με το επίδομα είτε με σύνταξη ­ όλο φτωχοί παραμένουν.

… επίσης, «παραιτημένοι»: «Προς ένα άτομο που είναι σε θέση να επιμεληθεί
του εαυτού του, η υποχρέωση του κράτους προνοίας είναι να ενθαρρύνει την
ανεξαρτησία του, όχι την εξάρτηση. Η απάντηση στη φτώχεια είναι η δουλειά, όχι
το επίδομα. Αυτή είναι και η βασική αρχή του σύγχρονου κράτους προνοίας, όπως
την εννοούσε ο θεμελιωτής του, Σερ Ουΐλλιαμ Μπέβεριτζ, τη δεκαετία του ’40».
Αλλοιώς, λέει πάντα ο Μπλαιρ, θα συνεχιστεί ο κατήφορος. «Θα ξοδεύουμε όλο και
περισσότερα βοηθώντας τους φτωχούς όλο και λιγότερο». Ποια είναι η λύση; Ο
Μπλαιρ δεν μιλά ακριβώς για περικοπές, αλλά για εκτροπή δαπανών: Ό,τι
εξοικονομηθεί, έπειτα από μια εξ υπαρχής επανεξέταση όλων των κατηγοριών
επιδοτουμένων, να διοχετευθεί σε άλλους τομείς. Αναφέρει χαρακτηριστικά τρεις:
σχολεία, νοσοκομεία και συγκοινωνίες. Και δεν βλέπει άλλο δρόμο. Ο χρόνος και
οι διεθνείς συγκυρίες, λέει, πιέζουν την Αγγλία. Ή «εκσυγχρονίζεσαι» ­ ιδού ο
όρος ­ ή σβήνεις: «Modernise or decline».