Ομάδα υπάρχει

Ο Βασίλης Μητρούδης (σε εντυπωσιακό «καρφί» μπροστά στον περίφημο Σουηδό Πέτερ Τόλσε) δικαίωσε απόλυτα την επιλογή του στη βασική εξάδα

ΤΟ «ΠΝΕΥΜΑ ομάδας» που διατηρήθηκε τουλάχιστον τις δύο καθοριστικές ημέρες και
που δικαίωσε τη φιλοσοφία των επιλογών του Στέλιου Καζάζη, χαρακτηρίζεται από
αρκετούς στο περιβάλλον της Εθνικής μας ομάδας βόλεϊ ως το βασικό όπλο της
μεγάλης πρόκρισης στο Κοσμοβόλεϊ ’98 της Ιαπωνίας.

Πραγματικά, η ανανεωμένη Εθνική ομάδα (χωρίς Θεοδωρίδη, Ντράκοβιτς,
Τσακιρόπουλο) έδειξε πάθος και υψηλό αγωνιστικό επίπεδο στους δύο νικηφόρους
αγώνες της και προκρίθηκε πανάξια. Υπήρξε σαφώς ανώτερη από την παρηκμασμένη
Σουηδία (3-0), ενώ πάλεψε στα ίσα με την 4η στο Ευρωβόλεϊ ’97 Γαλλία (3-1)
αναγκάζοντας τους παίκτες της να αποκαλύψουν την… κότα που κρυβόταν πίσω από
τον κόκορα της φανέλας τους.

Επιπλέον, ο Στέλιος Καζάζης έδειξε να διαθέτει ό,τι χρειάζεται ένας
ομοσπονδιακός προπονητής. Υποστηρίζουν μερικοί ότι του λείπει η εμπειρία, μη
έχοντας δουλέψει αρκετά σε σωματεία. Όμως υπερτερεί στον τομέα της
προσωπικότητας λόγω της μεγάλης χρονικής διάρκειας και λαμπρής αγωνιστικής καριέρας.

Όσον αφορά, πάντως, στο σκεπτικό επιλογής παικτών στη 18άδα, υπήρχαν
αδυναμίες. Ο αποκλεισμός κυρίως των Ντράκοβιτς, Τσακιρόπουλου ήταν
βεβιασμένος, αλλά και με τρόπο που άφηνε αιχμές εις βάρος παικτών με τεράστια
προσφορά (όπως οι ανωτέρω και ο Θεοδωρίδης) ως βασικών υπευθύνων της αποτυχίας
στο Ευρωβόλεϊ ’97. Πάλι καλά που έμεινε και ο αρχικά «φαγωμένος» Σαμαράς,
ύστερα από ώριμη σκέψη…

Ακόμη, δεν είναι λογικό να καλούνται στη 18άδα προκριματικής φάσης Παγκοσμίου
Πρωταθλήματος παίκτες ανέτοιμοι να βοηθήσουν, όπως οι έξι αναμφισβήτητα
ταλαντούχοι έφηβοι. Παραμονές των αγώνων υπήρχε άγχος για τη 12άδα, αφού
απουσίαζαν λύσεις για περιπτώσεις ασθένειας υπολογίσιμων παικτών (Παπάζογλου,
Μπάεφ, Αθανασιάδης).

Αγνοήθηκαν παίκτες άξιοι για τη 18άδα (και όχι μόνον) όπως οι Αλεξανδρόπουλος,
Παπακοσμάς, Κυριαζής, Πανούσος κ.ά. Μια σύγκριση με τις 12άδες Γιουγκοσλαβίας,
Γαλλίας ίσως φανεί χρήσιμη σε μελλοντικές επιλογές.

ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ

Αν όμως η Εθνική μπορεί να σημειώνει επιτυχίες παρά τις αδυναμίες, η αρμόδια
Ομοσπονδία (ΕΟΠΕ) πάσχει από παντός είδους σύνδρομα που κάθε άλλο παρά βοηθούν
το ελληνικό βόλεϊ. Αναλώνει όλες τις δυνατότητές της (πέρα από τη στήριξη της
ομάδας, στην οποία έχει κάνει βήματα προόδου), στο να παίρνει διοργανώσεις
στην Ελλάδα και να σημειώνει ­ κάποιες φορές ­ επιτυχίες μικρού βεληνεκούς και
απλά για εσωτερική κατανάλωση. Ας θυμηθούμε: Κοσμοβόλεϊ ’94 στον Πειραιά,
Ευρωβόλεϊ ’95 στον Πειραιά, Προολυμπιακό ’96 στην Πάτρα, Προκριματικά
Κοσμοβόλεϊ στη Λαμία! Η Εθνική μας έχει «ξεχάσει» να παίζει εκτός Ελλάδος,
όπως έδειξε και στο Ευρωβόλεϊ ’97 της Ολλανδίας. Ούτε εξυπηρετεί σε κάτι
ουσιαστικό η επιτυχία να ορισθούν «φιλικοί» διαιτητές και μάλιστα Έλληνας και
Ελληνοκύπριος (και να μας το «χτυπάει» η χθεσινή «L’ EQUIPE»), όπως στη Λαμία.
Οφείλει επίσης η ΕΟΠΕ να φροντίσει και για άνοδο της δημοτικότητας της
Εθνικής, η οποία δεν επιτυγχάνεται με απεγνωσμένους ορισμούς έδρας σε
επαρχιακές πόλεις χωρίς παράλληλα μέριμνα να αποτελέσουν οι αγώνες γεγονός
πρώτου μεγέθους για την πόλη και για την υπόλοιπη Ελλάδα.

Το κλειστό Λαμίας, που προτιμήθηκε για τον φόβο ότι δεν θα ερχόταν κόσμος στο
Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (με τη δικαιολογία ότι δεν θα ήταν έτοιμο λόγω
έργων, ενώ ήταν), δυστυχώς δεν γέμισε.