ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χάσαμε το δέντρο. Στοπ

ΤΟ ΚΟΙΤΑΞΕ, το ξανακοίταξε κι έβαλε τα γέλια! «Where is the tree?», «Πού είναι
το δέντρο;», με ρώτησε η φίλη μου από τη Νέα Υόρκη κι ένιωσα μια επιθυμία ν’
ανοίξει η γη να με καταπιεί. Μια επιθυμία που ίσως έπρεπε να έχει και ο
δήμαρχος της Αθήνας.

Είμαστε στην Πλατεία Συντάγματος, μπροστά από το διαφημιζόμενο ως «μεγαλύτερο
δέντρο της Ευρώπης». Ναι, ναι, αυτό που στήθηκε πριν από λίγες ημέρες, κι
άναψε τα φωτάκια του σε ειδική τελετή. Η Βίκυ, τρίτης γενιάς
Ελληνοαμερικανίδα, κοιτάζει γελώντας το σιδερένιο κατασκεύασμα ύψους 37,4
μέτρων, με τα 180.000 λαμπιόνια, και όσο το σκέφτεται τόσο το γέλιο της
γίνεται πιο νευρικό. «”ΑΥΤΟ” είναι το μεγαλύτερο “δέντρο” της Ευρώπης; Μα αυτό
ΔΕΝ είναι δέντρο!», λέει με τον ίδιο ακριβώς τόνο που κάποιος άλλος αναφώνησε
σ’ ένα παραμύθι αγαπημένο «ο βασιλιάς είναι γυμνός!».

Το «δέντρο», που αντί για κορμό έχει σίδερο κι αντί για φύλλα λαμπιόνια,
υποτίθεται πως δίνει τον τόνο της γιορτής στην πόλη. Συνειρμικά, το μυαλό μου
πάει σε μια άλλη πλατεία, πριν από δύο χρόνια, τέτοια εποχή. Ένα βράδυ, στο
τέρμα της Μάντισον Άβενιου, εκεί που είναι η Πλατεία Ροκφέλερ. Εκεί λοιπόν,
ένα βράδυ με τρομερό μποτιλιάρισμα στους δρόμους, τα «κουτά Αμερικανάκια»
κουβάλησαν κι έστησαν ένα υπέροχο έλατο, τεράστιο στα μάτια των παιδιών, με τα
βαθυπράσινα κλωνάρια του και την υπέροχη αρχοντιά της μοναξιάς του καναδικού
δάσους (απ’ όπου μεταφέρθηκε). Αυτό κ. δήμαρχε, ήταν ένα πραγματικό δέντρο,
ίσως όχι το μεγαλύτερο της Ευρώπης, αλλά τουλάχιστον ήταν δέντρο πραγματικό!

Υ.Γ: Γιατί άραγε θα ήταν δύσκολο αντί για δέντρο να υπάρξει «το πιο μεγάλο
στολισμένο ξύλινο καράβι της Ευρώπης», αν σώνει και καλά έπρεπε να
χρησιμοποιηθεί ο υπερθετικός;