«Μας έκανε ό,τι ήθελε»

Δέσμιες του εφιαλτικού παρελθόντος τους έμοιαζαν χθες οι αδελφές Κατερίνα
και Μαρία Ρηγάκη, που προσπαθούν χρόνια τώρα να λησμονήσουν.

Στο δικαστήριο. Οι αδελφές Μαρία (αριστερά) και Κατερίνα Ρηγάκη, τις οποίες είχε μυήσει ο Ασημάκης Κατσούλας στον σατανισμό

ΦΟΒΙΣΜΕΝΕΣ φιγούρες που κλήθηκαν να μαρτυρήσουν ενώπιον του δικαστηρίου για
τον παλιό «μέντορά» τους, τον Ασημάκη Κατσούλα, τον οποίο θεωρούν αποκλειστικά
υπεύθυνο για τα δικά τους τραύματα, τα εμφανή και αφανή, που κουβαλούν στην
ψυχή και το κορμί τους.

Οι δυο τους σε πρώτο βαθμό είχαν μοιραστεί το ίδιο εδώλιο του κατηγορουμένου
με τους τρεις πρωταγωνιστές. Είχαν κριθεί ένοχες για ψευδορκία και υπόθαλψη
εγκληματία, αλλά τους είχε επιβληθεί ποινή με τριετή αναστολή.

Και χθες, η Κατερίνα και η Μαρία Ρηγάκη, μακριά πια από το εδώλιο, έδειχναν
φοβισμένες. Λες και μαζί με το παρελθόν που τις σημάδεψε ήθελαν να ξεχάσουν
και κρίσιμα γεγονότα που έχουν να κάνουν με τη δολοφονία της 14χρονης Δώρας
Συροπούλου, αλλά και με τους ρόλους που είχαν μοιραστεί εκείνο τον καιρό τα
μέλη της παρέας.

«Δεν θυμάμαι», «δεν ξέρω», «δεν νομίζω». Ήταν οι συνήθεις απαντήσεις στις
καίριες ερωτήσεις για όσα συνέβησαν λίγο πριν από την εξαφάνιση της 14χρονης
Δώρας, που δέχθηκε ­ γιατί άραγε; ­ να ακολουθήσει τον Κατσούλα, τον
Δημητροκάλη και τη Μαργέτη.

Οι δύο αδελφές με δυσκολία περιέγραψαν τις άσχημες στιγμές δίπλα στον
Κατσούλα, εμφανίζοντας ως… θύματα του αρχηγού τους τούς Μάνο Δημητροκάλη και
Δήμητρα Μαργέτη, τους οποίους μάλιστα χαρακτήρισαν πειθήνια όργανά του.

Τα πρώτα δάκρυα άρχισαν να αυλακώνουν το πρόσωπο της Κατερίνας όταν έπρεπε
δημόσια, για μία ακόμη φορά, να θυμηθεί την τελετή της μύησής της. «Με έβαλε
γυμνή σε ένα βωμό με δεμένα τα μάτια. Ο Μάκης μού είχε πει να κρατάω ένα
ξίφος, με έβαλε να ξαπλώσω στο τραπέζι και έλεγε λόγια που δεν τα καταλάβαινα».

Όσο ξετύλιγαν το κουβάρι της προσωπικής τους ιστορίας και έφταναν στο σημείο
της γνωριμίας του Κατσούλα με τη Δώρα Συροπούλου, τόσο εξασθενούσε η μνήμη των
δύο αδελφών. Ήθελαν να ξεχάσουν, αλλά έπρεπε και να θυμηθούν, όπως τους
επισήμανε και ο πρόεδρος του δικαστηρίου κ. Χρ. Μπαλντάς για να βοηθήσουν την
Δικαιοσύνη, αφού εκείνες είναι που ξέρουν την αλήθεια. Μια αλήθεια που έμεινε μισή.

«Ο Κατσούλας ­ έλεγαν και ξανάλεγαν οι αδελφές Ρηγάκη ­ μας έκανε ό,τι ήθελε.
Ήταν ο αρχηγός και από φόβο δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε. Όταν τον ρωτήσαμε για
τη Δώρα, μάς απάντησε ότι είχε πάει σε μοναστήρι και μετά από πολύ καιρό
μάθαμε ότι είχε δολοφονηθεί».

Η δίκη θα συνεχιστεί την Τρίτη με καταθέσεις μαρτύρων.

ΚΑΤΣΟΥΛΑΣ

Προς τη φυλακή. Ένα χάδι από τη μητέρα της δέχεται η Δήμητρα Μαργέτη, λίγο πριν επιστρέψει στο κελί της

ΚΟΜΜΑΤΙΑ από το «πριν» και το «μετά» πασχίζει να κολλήσει στις σελίδες του
βιβλίου του ο Ασημάκης Κατσούλας, που θέλει να πιστεύει πως ξέφυγε πια από το
ισχυρό ναρκωτικό του σατανισμού, όπως ο ίδιος αποκαλεί το δόγμα που
ενστερνίστηκε στο παρελθόν.

Σήμερα μέσα από τη φυλακή, φυσική συνέπεια όσων συνέβησαν, καταγράφει τις
σκέψεις του για τη Λευκή και τη Μαύρη Μαγεία, τα σύμβολα και τις τελετές, τις
συνέπειες του σατανισμού στους νέους… Στις πενήντα δακτυλογραφημένες σελίδες
έχει χωρίσει σε ενότητες όσα έχει καταγράψει. Προσωπικά βιώματα που γίνονται
πρωτογενή ύλη για να μεταφέρει σε λευκές κόλλες όσα έζησε στο παρελθόν.

«Η φυλακή ­ λέει ο Ασημάκης Κατσούλας ­ μου έδωσε τη δυνατότητα να
αυτοσυγκεντρωθώ, να μελετήσω, να κάνω την αυτοκριτική μου, να συντάξω τον
πραγματικό μου εαυτό. Η φυλακή είναι μία μικρή κοινωνία. Μετά τα όσα
ακούστηκαν εις βάρος μου ήταν φυσικό οι συγκρατούμενοί μου στην αρχή να με
αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη».

Είναι αυτή η επιφύλαξη που συναντά κανείς στα μάτια όλων όσων ασχολούνται με
την υπόθεση αυτή. Και είναι πολλά τα ερωτήματα που θα κληθεί να απαντήσει ο
Ασημάκης Κατσούλας την ώρα της απολογίας του για να πείσει τους δικαστές που
θα τον κρίνουν. Οι αποτυπωμένες σκέψεις στο πρόχειρα δεμένο τετράδιο με τις
σημειώσεις του, δεν φτάνουν για να πείσουν. Δεν φτάνει ο δικός του ισχυρισμός
περί ειλικρινούς μεταμελείας. Ζητεί συγγνώμη από τους συγγενείς των θυμάτων
του και προσθέτει: «Μακάρι να αξιωθώ να αποδείξω και έμπρακτα στο μέλλον την
ειλικρίνεια των συναισθημάτων μου απέναντί τους. Έχω πλήρη συναίσθηση των
αποτελεσμάτων των πράξεών μου και έχω αναλάβει τις ευθύνες μου».

Η ζωή του έχει χωριστεί σε ενότητες, όπως και το μισοτελειωμένο βιβλίο του.
Παρελθόν, παρόν και μέλλον. «Η ζωή μου ­ εξιστορεί ο Ασημάκης Κατσούλας ­
άλλαξε ριζικά δύο φορές. Η πρώτη ήταν όταν πίστεψα και ενστερνίστηκα το δόγμα
του Σατανά και η δεύτερη όταν, μετά τον χαμό της Γαρυφαλλιάς Γιούργα,
αφυπνίστηκα και άρχισα να συναισθάνομαι το μέγεθος του κακού και το βάθος του
σκοταδιού που βρισκόμουν. Η φυλάκισή μου ήταν η φυσική συνέπεια των όσων συνέβησαν…».

Πού είναι η αλήθεια και πού αρχίζει το ψέμα σε όλα όσα γράφει ο Κατσούλας;
Μόνο ο ίδιος είναι σε θέση να γνωρίζει και οι δικαστές θα προσπαθήσουν να
προσεγγίσουν τιμωρώντας τους ενόχους και αποδίδοντας το δίκιο προς κάθε
κατεύθυνση για όλους. Για θύτες και για θύματα.