ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Η καρδιά μου θυμάται την Ελλάδα»

ΤΗΝ ΑΦΙΣΑ θα την έχετε δει σίγουρα αυτές τις ημέρες στους δρόμους: 17
εκατομμύρια Έλληνες σε 141 χώρες. Φωτεινά αστέρια του ίδιου γαλαξία, λέει η
αφίσα της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού. Τόσοι λίγοι, μα τόσοι
πολλοί! Επτά εκατομμύρια Έλληνες μακριά από την πατρίδα. Σε 140 νέες πατρίδες,
άλλες κοντά και άλλες μακρύτερα. Κάτι λιγότερο από τις χώρες του ΟΗΕ. Ίσως γι’
αυτό όπου κι αν ταξιδέψουμε βρίσκουμε πατριώτες…

Ποια είναι άραγε αυτή η κόκκινη κλωστή που ενώνει τους Έλληνες, όπου γης;
Υπάρχει τελικά ή μήπως είναι απλά ευσεβείς μας πόθοι; Η Ιωάννα στο Μπουένος
Άιρες μιλούσε για τις ρίζες της και προέτρεπε τους υπόλοιπους «να ψάχνουμε την
Ελλάδα σε ό,τι κάνουμε». Ο Γιώργης στο Κρασναντάρ λαχταρούσε να έρθει και να
μεγαλώσει τα παιδιά του εκεί απ’ όπου οι πρόγονοί του είχαν φύγει αιώνες πριν.
Ο Κώστας στο Σαν Φρανσίσκο ζει με το όνειρο της επίσκεψης κάθε τρία χρόνια στο
νησί του παππού του.

Υπάρχει μία διαφορετική Ελλάδα στο μυαλό καθενός από τα 17 εκατομμύρια Ελλήνων
που βρισκόμαστε στον πλανήτη. Μία Ελλάδα παρούσα και απούσα, φωτεινή και
ζοφερή, που δίνει στην ίδια ανάσα ανάταση και θυμό, μία Ελλάδα με τα δικά μας
μειονεκτήματα και το δικό της πείσμα, μία πατρίδα που γίνεται σύμβολο ή
σκουπίδι αναλόγως των περιστάσεων. Μία χώρα που διατηρεί την σχέση με τους
ξενιτεμένους της μέσα από την δυναμική αιώνων.

Η κυρα-Βασιλική ζει σ’ ένα χωριό του Καυκάσου και δεν έχει έρθει ποτέ στην
Ελλάδα. Κλαίει στην θύμηση όσων δεν είδε ποτέ.

Μα πώς θυμάται; «Θυμάται η καρδιά μου», λέει και τα δάκρυά της έχουν την
αλμύρα του Αιγαίου. Και τα μάτια της το φως από άλλο ένα αστέρι του ίδιου γαλαξία…