Για τις αποζημιώσεις από απαλλοτριώσεις ακινήτων

ΓΙΑ ΤΙΣ αποζημιώσεις από τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις ακινήτων γράφει ο κ.
Κώστας Γ. Χορομίδης, από τη Θεσσαλονίκη:

«Στα “ΝΕΑ” της 28ης Νοεμβρίου, στο ενδιαφέρον ρεπορτάζ του συντάκτη σας, κ.
Διονυσίου Νασόπουλου “Εξοργιστικά τα προνόμια των Τραπεζών”, γίνεται αναφορά
στις σωστές απόψεις του συναδέλφου Παν. Μάζη για “άδικες και ανισόρροπες
διατάξεις”, μεταξύ των οποίων και αυτές του ιδρυτικού νόμου του Ταμείου
Παρακαταθηκών και Δανείων, κατά τις οποίες το τίμημα του πλειστηριασμού
κατατίθεται υποχρεωτικά στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων ατόκως, για όσο
διάστημα χρειάζεται να παραμένει.

Ακόμη, όμως, περισσότερο σημαντικό ζήτημα δημιουργείται με τις αποζημιώσεις
από αναγκαστικές απαλλοτριώσεις ακινήτων, τεράστια κάθε φορά ποσά, για τις
οποίες υπάρχει και συνταγματική κάλυψη από το άρθρο 17 του Συντάγματος. Οι
αποζημιώσεις αυτές ανήκουν κατά κανόνα σε μικροϊδιοκτήτες, που μένουν και
αυτές επίσης άτοκες, πολλές φορές για πολλούς μήνες ή και για ένα, δύο χρόνια
στο Ταμείο Παρακαταθηκών.

Έτσι, το Ταμείο χρησιμοποιεί τα χρήματα αυτά ασκώντας τραπεζικές εργασίες, σε
βάρος των δικαιούχων ιδιοκτητών, ανταγωνιζόμενο (αθεμίτως;) μάλιστα τις άλλες
τράπεζες. Πολλές φορές κατηγορείται το Ταμείο, ότι παρελκύει την απόδοση των
παρακαταθέσεων, ακριβώς γιατί αποκερδαίνει από τη χρησιμοποίηση των χρημάτων.
Απαντά το Ταμείο ότι δεν έχει το αναγκαίο προσωπικό για την άμεση απόδοση των παρακαταθηκών.

Πιστεύω πως και για λόγους συνταγματικούς επιβάλλεται η παρακατεθειμένη
αποζημίωση για τη στέρηση της ιδιοκτησίας, να μη μπορεί να χρησιμοποιείται
αδαπάνως, σε βάρος των δικαιούχων της, αλλά να είναι έντοκη. Άλλως να
κατατίθεται και σε οποιαδήποτε νόμιμα λειτουργούσα τράπεζα έντοκα».