ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τι να πούμε, τι…

ΜΠΗΚΑΜΕ σ’ ένα εστιατόριο στην κεντρική πλατεία του Λουξεμβούργου και μέχρι να
αρχίσουμε το φαγητό μας το χιόνι έφτασε τους δέκα πόντους.

Τα αυτοκίνητα με δυσκολία κυκλοφορούσαν, παρά το γεγονός ότι αυτοί οι βόρειοι
εκεί είναι συνηθισμένοι να ζουν, να κινούνται μέσα στην πόλη κάτω από δύσκολες
καιρικές συνθήκες τον χειμώνα.

Όσο προχωρούσε η ώρα και οι εργαζόμενοι επέστρεφαν στα σπίτια τους οι δρόμοι
γέμιζαν και το μποτιλιάρισμα ξεπερνούσε ακόμη κι αυτό της Πανεπιστημίου ή της
Σταδίου τις ώρες διαδήλωσης εργαζομένων.

Μόνο που σε αυτό το μικρό κράτος της Κεντρικής Ευρώπης μπορεί να
αιφνιδιάζονται οι πολίτες, δεν αποδιοργανώνονται όμως. Ύστερα από δύο ώρες, ως
διά μαγείας, οι δρόμοι άδειασαν.

Μέσα σ’ αυτό το παραμυθένιο λευκό τοπίο, με τους άσπρους δρόμους, τις
χιονισμένες στέγες, τα στολισμένα έλατα, δεν υπήρχε ούτε ένα τροχοφόρο.
Εξαφανίστηκαν.

Κρύφτηκαν όλα. Λες και σ’ αυτήν την πόλη οι άνθρωποι δεν έχουν αυτοκίνητα.
Μπήκαν όλα στη θέση τους. Γιατί όλα έχουν θέση. Ποιότητα ζωής, επαναλάμβανε η
φίλη μου. Κι εγώ με τον φανατισμό της αδυναμίας επιχειρηματολογούσα για τη
δική μας ποιότητα ζωής. Τις φυσικές ομορφιές της χώρας μας. Τον πολιτισμό μας.
Τα μνημεία μας.

Τις παραδόσεις μας. Μάταια έψαχνα να βρω έναν καλό λόγο για το σήμερα. Για τη
δική μας καθημερινότητα. Άλλωστε, τι να πω; Βρέξει χιονίσει, όχι απλώς το
ίδιο, αλλά και χειρότερα είναι για μας…