ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Εκσυγχρονίζεται η βιομηχανία

Μέσα στο σκοτεινό φόντο της πρόσφατης νομισματικής κρίσης και του
προϋπολογισμού των 13 φόρων και της αυστηρής εισοδηματικής πολιτικής του 2,5%,
χάνονται ορισμένες θετικές εξελίξεις που, όμως, είναι ίσως σημαντικότερες
διότι υπογραμμίζουν ότι η πραγματική οικονομία είναι ισχυρή και είναι σε θέση
να απορροφά δονήσεις, ακόμη και κλονισμούς.

Εχει ασφαλώς δίκαιο ο Πρωθυπουργός Κ. Σημίτης, όταν επιμένει ότι «η πραγματική
οικονομία εξελίσσεται ικανοποιητικά, ανεξάρτητα από επιμέρους προβλήματα, που
πάντα είναι υπαρκτά».

Τις μεγάλες αντοχές της οικονομίας αποδεικνύει άλλωστε και η πορεία των
επιτοκίων δανεισμού του Δημοσίου. Η δημοπρασία της περασμένης Παρασκευής έδωσε
μεσοσταθμικό επιτόκιο 11,2% (για έντοκα ετήσιας διάρκειας), έναντι 11,7% της
αμέσως προηγούμενης εβδομαδιαίας δημοπρασίας. Η σημαντική αυτή πτώση είναι μια
ασφαλής ένδειξη ότι έχει ξαναρχίσει η πορεία αποκλιμάκωσης των επιτοκίων,
πράγμα που σημαίνει ότι η οικονομία απορρόφησε γρήγορα τις επιπτώσεις της
διεθνούς νομισματικής και χρηματιστηριακής αναταραχής και η αγορά χρήματος
ομαλοποιείται γρήγορα.

Τι εννοούμε όταν μιλάμε για πραγματική οικονομία; Ασφαλώς, πρώτον, την
παραγωγική βάση και δεύτερον, τους δείκτες ισορροπίας που εκφράζονται μέσα από
τη μέτρηση του πληθωρισμού και του δημοσίου ελλείμματος. Για μεν τους δείκτες
δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βρίσκονται σε φάση σταθερής βελτίωσης, αφού ο
πληθωρισμός, στα τέσσερα τελευταία χρόνια, έπεσε από το 12,3% στο 4,7% και το
έλλειμμα του δημοσίου τομέα από 13,8% στο 4,2%.

Η παραγωγική βάση όμως της οικονομίας μήπως εξελίσσεται προς την αντίθετη
κατεύθυνση, μήπως δηλαδή αντί να διευρύνεται, συρρικνώνεται ή στην καλύτερη
περίπτωση μένει στάσιμη; Η αλήθεια είναι ότι από το 1980 και μετά, και με
ευθύνη και της Πολιτείας που δεν είχε μια ξεκάθαρη πολιτική αλλά
πειραματιζόταν, ο βιομηχανικός τομέας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα.
Απόδειξη ότι ο δείκτης βιομηχανικής παραγωγής με 100 το επίπεδο του 1980,
μόλις βρίσκεται 17 χρόνια αργότερα στο 105, ενώ το μερίδιο της βιομηχανίας στο
ΑΕΠ από 21% το 1980 έχει πέσει στο 17% το 1995.

Οι δυσμενείς αυτές τάσεις θέτουν κατά τον πρόεδρο του ΣΕΒ κ. Ιάσ. Στράτο, τα
εξής κρίσιμα ερωτήματα: «Μήπως η πτώση της παραγωγής και η υποχώρηση των
μεριδίων της βιομηχανίας είναι συμπτώματα μιας μακροχρόνιας πορείας
αποβιομηχάνισης, η οποία θα μειώσει την παραγωγική δυναμικότητα της χώρας; Ή
μήπως η ελληνική βιομηχανία βρίσκεται σε μια διαδικασία διαρθρωτικών
ανακατατάξεων και προσαρμογών που, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, μπορεί να την
οδηγήσουν σε υψηλότερα επίπεδα αποδοτικότητας στο μέλλον;».

Η άποψη του ΣΕΒ κλίνει σαφώς προς τη δεύτερη περίπτωση, πράγμα που σημαίνει
ότι οι ίδιοι οι βιομήχανοι δεν δέχονται τις απαισιόδοξες εκτιμήσεις για
αποβιομηχάνιση της χώρας και αντιπροτείνουν πολιτικές, που θα αναδείξουν τον
δυναμισμό της βιομηχανίας μας, επιταχύνοντας την ανάπτυξη και τον
εκσυγχρονισμό της.

Υπάρχουν πολλά στοιχεία που θεμελιώνουν την αισιόδοξη εκτίμηση ότι η
βιομηχανία μας περνά φάση αναδιάρθρωσης και προσαρμογής στο νέο ανταγωνιστικό
περιβάλλον της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.

Το πρώτο στοιχείο, κατά την άποψη του ΣΕΒ, συνίσταται στο γεγονός ότι ένας
μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων έχουν ήδη προχωρήσει στις προσαρμογές που απαιτεί
ο ανταγωνισμός και επεκτείνονται με επιτυχία στις διεθνείς αγορές. Οι
επιδόσεις των επιχειρήσεων αυτών είναι υψηλές και συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό
στη διατήρηση θετικών ρυθμών ανόδου της παραγωγής στο σύνολο του τομέα.

Το δεύτερο στοιχείο έχει να κάνει με την επενδυτική δραστηριότητα, που στην
ελληνική βιομηχανία παραμένει υψηλή. Οι ιδιωτικές επενδύσεις στη μεταποίηση,
που το 1985 δεν ξεπερνούσαν το 20% του συνόλου, σήμερα φθάνουν το 25%. Το 1/4
δηλαδή των ιδιωτικών επενδύσεων που πραγματοποιούνται στη χώρα κατευθύνεται
στη μεταποίηση.

Το τρίτο στοιχείο αναφέρεται στη μεγάλη εξωστρέφεια της βιομηχανίας, η οποία
παράγει μεν το 17% του ΑΕΠ, αλλά καλύπτει το 58% των συνολικών εξαγωγών,
πράγμα που αποδεικνύει ότι ο κλάδος έχει επιτύχει υψηλή ανταγωνιστικότητα με
τα διεθνή στάνταρ.

Όλα αυτά δείχνουν ότι η παραγωγική βάση της χώρας παραμένει ισχυρή και ότι η
παραπέρα ανάπτυξή της είναι ευθύνη της πολιτικής εξουσίας, η οποία αν δεν
μπορεί να προσφέρει νέα κίνητρα ας εξαλείψει τουλάχιστον τα αντικίνητρα.