ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Lasciate mi cantare

«ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ να τραγουδήσω», έλεγε ο Τοτό Κοτούνιο και το τραγούδι του έγινε
«χιτ». «Lasciate mi cantare» μουρμουρίζει ο τύπος που μπήκε στο Μετρό και
θυμάμαι πόσο σφιχτά χόρευα τα ιταλικά μπλουζ στα εφηβικά πάρτι. «Ω Μπέλα Τσάο»
συνεχίζει, και ανατριχιάζω γιατί και εγώ το τραγουδούσα σε εποχές αγωνιστικές,
με φίλους που άλλαξαν στόχους. Βγαίνω σε έναν σταθμό και βλέπω κάποιον με
μπαλαλάικα. Βρίσκεται στα όρια της πείνας, όμως είναι χαμένος στη μελωδία της
«Καλίνκα». Δεν μοιάζει με τους δικούς μας που παίζουν παράφωνα λίγο Χατζιδάκι
και σε διπλαρώνουν σαν τουρίστα. Η μουσική φαίνεται να είναι το γιατρικό του
και ντρέπομαι που του δίνω ένα φράγκο. Τρέχω στους υπόγειους διαδρόμους μαζί
με δεκάδες ανθρώπους – μηχανάκια με βλέμμα κενό, και στ’ αυτιά μου αντηχούν οι
ρυθμικοί ήχοι του μπόγκο που παίζει ένας Τζαμαϊκανός. Η ζούγκλα της
μεγαλούπολης είναι πραγματικότητα… Φθάνοντας στον προορισμό μου ακούω τον
υπέροχο «Νότο», το ταγκό του Κάρλος Γκάρντελ από την ομώνυμη ταινία. Και σεις
διαψευσθήκατε ­ και εμείς, σκέφτομαι, βλέποντας τους δύο Λατινοαμερικανούς με
το μπαντονεόν.

Ήταν μία μέρα στο Μετρό του Παρισιού. Όπου ακούς ό,τι ζητάει η ψυχή σου. Και
ό,τι δεν ζητάει. Και υποκύπτεις σ’ αυτήν την πόλη που χωνεύει τόσο μεγαλείο
και τόση αδικία.

Θα μπορούσε να ζήσει κανείς μια αντίστοιχη «μέρα μουσικής» εδώ; Αμφίβολο. Κι
ας είμαστε λαός εξωστρεφής και γλεντζές. Γιατί η Αθήνα αντιμετωπίζει τους
πλανόδιους μουσικούς, σαν ζητιάνους και αλήτες. Και στις πόλεις, δεν είμαστε
εξοικειωμένοι ούτε με την τέχνη του δρόμου ούτε με την τέχνη στους δρόμους.
«Υψηλή» ή λαϊκή, δωρεάν ή όχι η τέχνη είναι ένας μύθος για μας και την
αντιμετωπίζουμε σαν μουσειακό είδος. Με καθωσπρεπισμό. Δεν έχουμε μάθει να
συνομιλούμε μαζί της αλλά μόνο να την καταναλώνουμε, να την απορρίπτουμε ή να
της παραδινόμαστε. Μας έφαγε η πολιτιστική ορθότητα.