ΑΥΤΟΙ

… πάλι στην ιταλική αριστερά. Ο Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα θα διευρύνει τη «Δρυ» του,
το PDS, μ’ ενα ακόμη συνέδριο ευρείας βάσης, στις 16-18/1. Καλεσμένοι, πλάι
στην Ελιά, όλοι οι σύμμαχοι: Σοσιαλ-Εργατικοί, Χριστιανο-Σοσιαλιστές, Ενωμένοι
Κομμουνιστές, Ρεπουμπλικάνοι, Ανεξάρτητοι… Πρώτος νεωτερισμός, το Συνέδριο
θα γίνει στην περιφέρεια, στο Μιλάνο. Δεύτερος, στον κύκλο των στελεχών
αναμένονται εγγραφές και ξένων. Γίνεται λόγος για είσοδο του παλιού σοσιαλιστή
(και αντικομμουνιστή) Φραντσέσκο Ντε Μαρτίνο. Καθώς και άλλων, κριτικών ή
«ελεύθερων» πνευμάτων, όπως οι Τζιάννι Βάττιμο και Σαλβατόρε Βέκκα.

… πλέον, και με μεγάλη όπως αποδείχτηκε αντοχή στις θύελλες, η «Δρυς» όχι
μόνο ανακυκλώνεται αλλά και ανακυκλώνει ­ άλλους ταλαιπωρημένους στρατοκόπους.
Ο Ντ’ Αλέμα φέρεται αποδεχόμενος συμμετοχή «συνοδοιπόρων» σε ποσοστό περίπου
30% στα όργανα του «νέου κόμματος», κρατώντας φυσικά το 70% για το ίδιο PDS.
Μέσα στο 30%, τη μεγαλύτερη μερίδα θα την έχουν μάλλον οι σοσιαλιστές, που
επιτέλους «ξαναγίνονται άνθρωποι» (αφού βεβαίως αποδοκίμασαν τον κακό δαίμονα,
Μπεττίνο Κράξι, φυγοδικούντα στον αραβικό κόσμο). Με την άνεση ανθρώπου που
ουσιαστικά κυβερνά, χωρίς όμως να έχει επωμισθεί τις ευθύνες κυβερνητικού
αξιώματος, ο Ντ’ Αλέμα επιζητεί τώρα και την αίγλη κομματικού ηγέτη αλλά χωρίς
τις αρμοδιότητες προσωπάρχη ή φύλακα αγέλης. Η θέση του Γραμματέα, λοιπόν, θα
υποβαθμιστεί ή θα καταργηθεί. Η Δρυς θα έχει στο εξής πρόεδρο (κατά το πρότυπο
και των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών). Αλλά θα παραμείνει Δρυς; Αμφίβολο. Από το
φυτικό Βασίλειο, προκρίνεται τώρα, μάλλον, το Ρόδο: πιο σοσιαλιστικό, πιο
σφριγηλό, θυμίζει λιγότερο γεράματα και απολίθωση και κινείται προθυμότερα
στους ανέμους. Όσο για το όνομα του κόμματος, «Δημοκρατικής Αριστεράς», και
για το σφυροδρέπανο ­ που άντεξε ως τώρα ­ οι άνεμοι ως φαίνεται θα τα
παρασύρουν και αυτά.

… σε πολλούς Γάλλους σοσιαλιστές φέρνει μια ταραχή συγκρίσιμη μόνο μ’ εκείνη
που προκαλούσε άλλοτε το όνομα «Θάτσερ». «Και μόνο να την προφέρεις, θα
εισπράξεις σφυρίγματα», έλεγε στους διαδρόμους του συνεδρίου των σοσιαλιστών
στη Βρέστη ο δήμαρχος της Μυλούζης Ζαν-Μαρί Μποκέλ. Ο ίδιος απέφυγε να
αναφέρει πόσο συμφωνούσε με τις αλά-Μπλαίρ ιδιωτικοποιήσεις. Ο Ανρί
Εμμανουελλί, πάλι, πρόεδρος της επιτροπής Οικονομικών του κόμματος και
δηλωμένος κρατιστής, θα ήθελε πολύ να αναφέρει τον Μπλαιρ ­ αυτός, ως
παράδειγμα προς αποφυγήν. Αλλά και ο Εμμανουελλί συγκρατήθηκε, για να μη φέρει
σε δύσκολη θέση τον Ζοσπέν.

… ­ γράφει το «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» ­ στο θέμα Μπλαιρ υπήρξε πλήρες αδιέξοδο.
Ο Υ έγινε θερμότατα δεκτός, ο Σιράκ ευγενικά ανεκτός, αλλά το «ξαδέρφι» απ’ το
Λονδίνο αντιμετωπίσθηκε από τους περισσοτέρους σαν να είχε χολέρα. Ο νέος
Πρώτος Γραμματέας μάλιστα, ο Φρανσουά Ολλάντ, φωτογράφισε χλευαστικά τον
αγγλικό «φιλελεύθερο σοσιαλισμό» μιλώντας από το βήμα: «Μακρυά από μας οι
καλοθελητές ­ είπε ­ αυτοί που ακούνε τους ανέμους πέρα από τη Μάγχη και μας
προτρέπουν να “προσαρμοστούμε”. Ας μην περιμένουν ότι στο όνομα μιας
ψευδο-νεωτερικότητας θα γίνουν και οι Γάλλοι σοσιαλιστές
αριστερο-φιλελεύθεροι!». Η υπουργός Εργασίας Μαρτίν Ωμπρύ καθόταν σ’ αναμμένα
κάρβουνα. Ήταν μια αμαρτωλή. «Έχω προλογίσει ένα βιβλίο του Μπλαιρ ­ είπε με
συντριβή. ­ Αλλά με κριτική διάθεση». Πάλι καλά, φάνηκε «σοσιαλιστικά ορθή».