Το μωρό τής έδωσε δύναμη να απεξαρτηθεί

Η ΕΠΙΠΟΝΗ προσπάθεια μιάς 23χρονης μητέρας, που, με μόνο όπλο τη δύναμη της
ψυχής της, κατάφερε να ξεκόψει από τα ναρκωτικά, δεν άφησε ασυγκίνητους τους
δικαστές οι οποίοι την έκριναν για πράξη που έκανε στο παρελθόν, όταν ήταν
ακόμη εξαρτημένη.

Τους τελευταίους μήνες η 23χρονη Ε. Χ. δίνει τον δικό της αγώνα για να χαράξει
μέχρι τέλους την πορεία της σε ένα δύσκολο δρόμο, που δεν θέλει να έχει
επιστροφή. Από τα δεκαέξι της έκανε χρήση ναρκωτικών. Η ζωή της όλη άλλαξε,
όταν πριν από οκτώ μήνες έφερε στον κόσμο το κοριτσάκι της. Καρπός του έρωτά
της με έναν πρώην αστυνομικό, ο οποίος είναι επίσης εδώ και χρόνια τοξικομανής.

Η ευτυχία του ζευγαριού δεν κράτησε για πολύ. Στις 23 Ιουλίου 1997
συνελήφθησαν κοντά στο Κερατσίνι να έχουν στην κατοχή τους 0,2 γραμμάρια
ηρωίνης. Έπρεπε να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, όσο σκληρή και να ήταν.
Και οι δύο οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα και από εκεί παραπέμφθηκαν σε δίκη με
την κατηγορία της κατοχής ναρκωτικών ουσιών προς ιδίαν χρήση.

Η 23χρονη μητέρα βλέποντας πως κινδυνεύει να τιμωρηθεί και να βρεθεί μακριά
από το μωρό της επιστράτευσε όλες τις δυνάμεις της για να κάνει πραγματικότητα
αυτό που χρόνια ολόκληρα επιθυμούσε. Να απεξαρτηθεί σωματικά και ψυχικά.
Γνώριζε πολύ καλά πως η προσπάθειά της δεν θα ήταν εύκολη. Η ίδια μάλιστα
επέλεξε να μην εγκλειστεί σε θεραπευτική κοινότητα, αλλά να πετάξει μόνη της
τον εφιάλτη του παρελθόντος στα σκουπίδια. Ό, τι φαινόταν δύσκολο σχεδόν
ακατόρθωτο στην αρχή, όσο ο καιρός περνούσε έβλεπε πως μπορούσε να τα
καταφέρει και να βγει νικήτρια από αυτόν τον αγώνα. Τέσσερις μήνες έχουν
περάσει από τότε που συνειδητά άλλαξε τη ρότα του ταξιδιού της ζωής της. Και
όπως όλα δείχνουν έχει ­ σχεδόν ­ κερδίσει το στοίχημα που έβαλε με τον εαυτό
της. Το μόνο που τη φόβιζε ήταν η εκκρεμότητά της με τη Δικαιοσύνη. Δεν ήξερε
πώς θα την αντιμετώπιζαν οι δικαστές, η κρίση των οποίων θα ήταν καθοριστική
για το μέλλον της. Τον τελευταίο καιρό είχε ενταχθεί και σε ένα πρόγραμμα της
Θεραπευτικής Κοινότητας Παρέμβαση για να κλείσει και τυπικά τον κύκλο της
απεξάρτησης που μόνη της είχε ανοίξει.

Και όταν έφτασε να λογοδοτήσει, οι δικαστικοί λειτουργοί δεν στάθηκαν μόνο στο
γράμμα του Νόμου. Είχαν τη δυνατότητα να την αφήσουν ατιμώρητη για να
συνεχίσει την πορεία της. Και το έκαναν εκτιμώντας την προσπάθεια που
κατέβαλε. Εξάντλησαν όλη τους την επιείκεια αφήνοντας ατιμώρητο και τον
αστυνομικό, που έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα από την υπηρεσία του. Διέταξαν γι’
αυτόν τον εγκλεισμό του σε θεραπευτική κοινότητα θέλοντας να του δώσουν την
πολυπόθητη για κάθε κατηγορούμενο σε τέτοιες υποθέσεις δεύτερη ευκαιρία.

«Η αγωνιώδης προσπάθεια αυτών των ανθρώπων ­ όπως είχε επισημάνει νωρίτερα
στην αγόρευσή του ο δικηγόρος κ. Γ. Κουντούρης ­ που ανασύρουν από το
προσωπικό τους οπλοστάσιο όλες τις κρυφές τους δυνάμεις πετυχαίνοντας να
απεξαρτηθούν είναι υπέρτατη υποχρέωση ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου». Και
οι καλύτεροι υπερασπιστές σε αυτή την υπόθεση αποδείχθηκαν οι ίδιοι οι
λειτουργοί της Θέμιδος.