ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η ειρήνη δεν έχει πλάκα…

«Τίποτα το αξιόλογο! Τίποτα το αξιόλογο! Τίποτα το αξιόλογο! Συναγερμός!» (του Πλαντύ από το «Λ’ Εξπρές»)

«Η ειρήνη με το Ιράκ δεν έχει τόση πλάκα όση είχε ο πόλεμος». Τζωρτζ Ουίλ,
από τις βεντέτες της αμερικανικής δημοσιογραφίας.

ΠΑΛΙ καλά που στις Ηνωμένες Πολιτείες γίνονται ακόμη εκλογές, αναφωνεί ο Έρικ
Όλτερμαν, συνεργάτης του περιοδικού «Νέησιον». Ό, τι κι αν είναι ο Μπιλ
Κλίντον, όσο κι αν έχει εγκαταλείψει τις αρχές που διέκριναν κάποτε το
Δημοκρατικό Κόμμα, είναι πάντως πιο σοβαρός και υπεύθυνος απ’ όλους αυτούς
τους μεγαλοδημοσιογράφους που αρθρογραφούν στις αμερικανικές εφημερίδες και
διατυπώνουν πομπωδώς τις απόψεις τους στα κανάλια. Αν ήταν στο χέρι τους, η
αμερικανική αεροπορία θα βομβάρδιζε ήδη το Ιράκ. Έτσι, για παραδειγματισμό.

Οι δημοσιογράφοι αυτοί θέλουν σώνει και καλά πόλεμο. Γι’ αυτούς, ο Μπιλ
Κλίντον δεν είναι παρά ενσάρκωση του Νέβιλ Τσάμπερλαιν. Σύμφωνα με τον Τσαρλς
Κράουτχάμερ, που άρθρα του διαβάζουμε συχνά-πυκνά στη «Χέραλντ Τρίμπιουν»,
μόνο μια λέξη μπορεί να χαρακτηρίσει την υποχωρητική στάση του αμερικανού
προέδρου απέναντι στις μηχανορραφίες του Σαντάμ Χουσεϊν: «Κατευνασμός ­ η
ντροπή είναι βέβαια μικρότερης κλίμακας σε σχέση με το Μόναχο, αλλά το στυλ
είναι το ίδιο». Η αναλογία με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο άρεσε και στον Α.Μ.
Ρόζενταλ των «Νιου Γιορκ Τάιμς», που έγραψε ότι η διαμάχη με το Ιράκ επελύθη
με τον ίδιο τρόπο που είχε «επιλυθεί» το 1938 στο Μόναχο η «διαμάχη» την οποία
είχαν προκαλέσει οι ορέξεις του Χίτλερ για την Τσεχοσλοβακία.

Από κοντά κι ο Ουίλιαμ Σαφάιρ της ίδιας εφημερίδας: «Σε μια συνάντηση που
θύμιζε Μολότωφ και φον Ρίμπεντροπ, ο Πριμακώφ και ο Ταρέκ Αζίζ συμφώνησαν να
γίνουν οι επιθεωρήσεις πιο “αποτελεσματικές”».

«Πρέπει να κτυπήσουμε στο ψαχνό», ούρλιαζε ο Σαμ Ντόναλντσον σ’ ένα κανάλι μια
εβδομάδα πριν επιτευχθεί συμβιβασμός. «Ο Σαντάμ πρέπει να φύγει», έλεγε σ’ ένα
άλλο κανάλι η Μάργκαρετ Κάρλσον. «Αντί να περιμένουμε τον Σαντάμ να κτυπήσει,
δεν είναι καλύτερα να το κάνουμε πρώτοι;» διερωτάτο ο γνωστός για τις
ρατσιστικές του απόψεις Ρας Λίμπο.

Οι ίδιοι δημοσιογράφοι που καταγγέλλουν σήμερα τον Κλίντον για
αναποφασιστικότητα εγκωμίαζαν πριν από έξι χρόνια τον Τζωρτζ Μπους επειδή με
τη γενναία απόφασή του να κηρύξει τον πόλεμο στη Βαγδάτη απελευθέρωσε το
Κουβέιτ και κατέστρεψε «οριστικά» την πολεμική μηχανή του Σαντάμ. Τότε
κατηγορούσαν τον Γκορμπατσώφ ότι προσπαθεί να γλιτώσει «τον παλιόφιλό του τον
Χουσεΐν». Σήμερα τα βάζουν με τον Πριμακώφ, τον «πιο έμπειρο αρχικατάσκοπο του
κόσμου» σύμφωνα με τον Σαφάιρ.

Κανείς απ’ αυτούς τους «στρατηγούς της πολυθρόνας» δεν κάνει τον κόπο να
εξηγήσει γιατί ένας νέος πόλεμος με το Ιράκ θα λύσει τα προβλήματα που δεν
έλυσαν 88.000 τόνοι εκρηκτικών πριν από έξι χρόνια. Κανείς δεν εξηγεί γιατί
πρέπει να συνεχιστούν οι οικονομικές κυρώσεις, που σύμφωνα με τη Γιούνισεφ
έχουν ήδη σκοτώσει ένα εκατομμύριο παιδιά. «Η ανακούφιση του ιρακινού λαού με
την άρση των κυρώσεων θα μείωνε την πολιτική πίεση στον Σαντάμ», ισχυρίζεται ο
Μόρτον Κοντρέικ. Άξιος ο μισθός του.