ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όλοι περαστικοί είμαστε…

ΛΙΓΟ μακρύτερα από κει που μένω, στην άκρη ενός μικρού άλσους, υπάρχει ένα
εγκαταλελειμμένο χαμόσπιτο ­ καταφανώς αυθαίρετο. Κάποτε έμενε εκεί ο Κώστας.
Ένας συμπαθέστατος τρελός (πραγματικός). Πλενόταν και σενιαριζόταν στη βρύση
του πάρκου κι ήταν πάντα του κουτιού. Αποδεχόταν να τον ταΐζουν ένας – δυο
γείτονες, αλλά χωρίς ίχνος δουλοπρέπειας.

Θύμωνε, για παράδειγμα, αν ο σπλαγχνικός γείτονας έκανε το λάθος να τον
φωνάξει για να του δώσει το πιάτο με το φαγητό την ώρα που συζητούσε με τους
«τακτικούς» του πάρκου. «Επειδή με ταΐζεις, νομίζεις ότι θα τρέχω όποτε θέλεις
εσύ;», αντιδρούσε προσβεβλημένος.

Τα τελευταία χρόνια ο Κώστας «ησυχάζει» κλεισμένος σ’ ένα ίδρυμα από κάποιους
που τον θεώρησαν επικίνδυνο. Το σπίτι ρήμαξε ακόμη περισσότερο, αλλά, παρά το
χάλι του, όλο και κάποιους φιλοξενούσε.

Πρώτα ήταν μια παράξενη μοναχική γυναίκα ­ που, αργότερα, για άγνωστους
λόγους, προτίμησε το παγκάκι του πάρκου, ώσπου ένα βράδυ άκουσα ότι τη
χτύπησαν και από τότε εξαφανίστηκε. Ύστερα βρήκαν εκεί καταφύγιο κάτι
πρεζόνια, παιδάκια στην ηλικία, χλωμά κι αδύνατα, και ύστερα από αυτούς τρεις
ξένοι. Ενδιάμεσα, χώνονταν να κρυφτούν, όταν έβρεχε, τα αδέσποτα σκυλιά που
«τιμωρούσαν» τους ανταγωνιστές τους κλέβοντάς τους μια τρύπια κάλτσα ή ένα
λιωμένο παπούτσι.

Μόνο που δεν έρχονται πια «τακτικοί» στο πάρκο. Οι σπλαγχνικοί γείτονες δεν
ζουν πια εκεί κι όσοι έμειναν κλείνονται νωρίς στο σπίτι, να μη βλέπουν και να
μην ακούν ό,τι διαφορετικό ή ξένο. Άσε που και η βρύση, η χτισμένη με μαστοριά
και μεράκι πριν από λίγα χρόνια, δεν τρέχει πια νερό ­ τι να ποτίσει άλλωστε,
τους κηπουρούς τούς τρέχει ο υπεύθυνος του Δήμου να καθαρίζουν μόνο τα μέρη
όπου περνάνε οι επίσημοι.

Όλοι περαστικοί είμαστε…