ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Larochette

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ μικρό χωριό του Λουξεμβούργου, κάπου 30 χλμ από τα γερμανικά σύνορα
­ και μες στην ασημαντότητά του κατάφερε να μου υποδείξει άλλη μια αντίφασή
μου, ή μια στέρηση, εάν θέλω να είμαι ακριβής.

Το Larochette αριθμεί 1.000 περίπου κατοίκους με ροδομάγουλα πρόσωπα και
έκφραση απόλυτης, ίσως λίγο έκπληκτης, ηρεμίας. Τρεις μήνες τον χρόνο κλείνουν
το χωριό τους ­ τα τρία πανδοχεία, τα δύο εστιατόρια και το ένα μπιστρό δεν
δέχονται τους ταξιδιώτες ­ κι οι κάτοικοι του Larochette απομονώνονται στους
εαυτούς τους, κοιτάζουν το βράχο με το κάστρο στην άκρη του χωριού κι
αδιαφορούν εάν ο δρόμος είναι κλειστός από το χιόνι ή εάν η ομίχλη δεν τους
επιτρέπει να δουν το απέναντι σπίτι.

Σε αυτό το χωριό του Λουξεμβούργου, λοιπόν, κάποιος εγκέφαλος με μάλλον
διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ αποφάσισε ότι έπρεπε να μείνουν οι Έλληνες
δημοσιογράφοι που κάλυπταν τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. Αφού, δηλαδή, είχα
περάσει δέκα, δώδεκα ή και παραπάνω ώρες ασχολούμενη με τις ευρωτουρκικές
σχέσεις, το «βέτο» του κ. Σημίτη ή το μέλλον των ανέργων, έπρεπε να βυθιστώ σε
αυτή την απόκοσμη σιωπή, με τα τακούνια των παπουτσιών μου να αντηχούν στους
έρημους δρόμους και την ομίχλη να με κάνει να πιστεύω πως η ίδια μου η ζωή
έχει μείνει πίσω κάτι χιλιόμετρα και κάτι χρόνια μακριά. Το fax που έπρεπε να
φύγει, η ώρα που δεν έφτανε για να γράψεις όσα θες, ο φίλος που δεν πρόφτασες
να του χαμογελάσεις έτσι όπως ένιωθες, όλα είναι παρόντα – απόντα. Πράγματα
επικίνδυνα αναφύονται στο Larochette ­ όνειρα για χρόνο χωρίς σημασία, για
τζάκια και βιβλία, βόλτες και συντροφικές σιωπές, μουσική και βαριά σύννεφα.
Ένα κοντράστ ακόμη, κάποιοι μου λένε πως τα όνειρα δεν βλάπτουν, άλλοι μου
λένε να τα φέρω μέσα στη ζωή μου, «χωράνε, πίστεψέ με»· εγώ κουβάλησα μαζί μου
το Larochette, δεν ξέρω τώρα, τι να το κάνω, πού να το ακουμπήσω, εάν πρέπει
να το αφήσω να σκονιστεί ή να το φροντίσω. Καταλαβαίνεις, λέω, δεν λέω ­
σκέφτομαι ­ είναι τόσα πράγματα που έχω να σου πω· ψάχνουμε όμως αυτόν τον
Χρόνο, τη Στιγμή…