ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και τι απέμεινε;

ΑΝ ΕΙΧΑ οικονομική άνεση θα έκανα δεκαπέντε παιδιά, συνηθίζει να λέει η μητέρα
μου. Κι όποιος τη γνωρίζει καταλαβαίνει ότι το εννοεί.

Αναρωτιέται συχνά γιατί οικογένειες με πλούτη, αμύθητα σε ορισμένες
περιπτώσεις, δεν κάνουν πολλά παιδιά.

Και δεν αναφέρεται βέβαια στα ζευγάρια, που από λόγους υγείας δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν.

Αν και η ίδια πολύτεκνη ­ και εργαζόμενη στα νιάτα της ­ παραμένει ακούραστη
στη φροντίδα των εγγονιών και δεν χάνει την ευκαιρία να παροτρύνει τα δικά της
παιδιά να κάνουν κι άλλα.

Εκτιμά τις δυσκολίες και τις απαιτήσεις της εποχής, αλλά της είναι ακατανόητο
το γεγονός ότι άνθρωποι που «έχουν όλα τα καλά του Θεού», που «δεν τους λείπει
τίποτα» περιορίζονται σ’ ένα, το πολύ δύο παιδιά. «Άλλωστε» μονολογεί «αυτοί
τα μεγαλώνουν τελικά; Μήπως ξενυχτάνε; Μήπως αλλάζουν τη ζωή τους;».

Κάθε φορά που διαβάζει κάτι σχετικό με την οικογένεια Ωνάση, σε πείσμα της
μοιρολατρίας, υποστηρίζει πως όλα θα ήταν διαφορετικά εάν υπήρχαν πολλά
παιδιά.

Ακόμη κι αν ήθελαν να εκδικηθούν τον πατέρα κτυπώντας τα παιδιά, οι στόχοι θα
ήταν πολλοί και συνεπώς δύσκολα θα τους κατέρριπταν όλους.

Γιατί τελικώς η υπόνοια για δολοφονία του Αλέξανδρου ­ υποστηρίζεται με
βεβαιότητα από κάποιους ­ υπάρχει και στην περίπτωση του θανάτου της Χριστίνας.

Και τι απέμεινε; Ένα δεκατετράχρονο ­ χρυσό ­ κοριτσάκι, που όλοι ευχόμαστε
να μην έχει την ίδια «μοίρα».