[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο ΠΡΟΣΦΑΤΟΣ σεισμός στη Ζάκυνθο, έφερε και πάλι στην επιφάνεια όλα εκείνα τα
συμπτώματα εκφυλισμού και χαλάρωσης της ελληνικής κοινωνίας, που ­ δυστυχώς ­
εμφανίζονται σχεδόν σε κάθε παρόμοια περίπτωση. Άπαντες έγιναν σεισμολόγοι και
σεισμοπροφήτες, δήθεν σοβαροί επιστήμονες εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία να
προωθήσουν τις προσωπικές φιλοδοξίες τους (που για μερικούς σημαίνει και
χρήμα, αφού ζητούν να γίνουν ­ και πάλι ­ νέες μελέτες, τις οποίες βέβαια θα
αναλάβουν να εκπονήσουν οι ίδιοι με το αζημίωτο φυσικά), διάφοροι άλλοι
επιδόθηκαν σε ποταμό οδηγιών και συμβουλών, ενώ δεν έλειψαν και οι
υπερ-ειδικοί που συνδύασαν τον σεισμό με διάφορα άσχετα μεταξύ τους φυσικά φαινόμενα.

Το γεγονός θα ήταν από ευτράπελο έως αστείο αν αυτός καθεαυτός ο σεισμός δεν
προκαλούσε ένα φυσικό φόβο και δέος στον άνθρωπο. Αυτός άλλωστε είναι και ο
λόγος που, όποτε γίνει σεισμός, ο καθένας αρχίζει να λέει ό,τι του κατέβει και
να υποστηρίζει ό,τι ανοησία του έρχεται στον νου. Μόνο που έτσι ­ όπως πολύ
σωστά παρατήρησε ο διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου κ. Γ. Σταυρακάκης ­
«θα κάνουμε τον κόσμο να ζει με ψυχοφάρμακα και ηρεμιστικά» προκειμένου να
αντιμετωπίσει τις συνέπειες του σεισμού…

Ύστερα από τόσους σεισμούς που έχουν συμβεί στη χώρα μας, θα περίμενε κανείς
ότι θα είχαμε εξοικειωθεί με το φαινόμενο και τουλάχιστον θα το αντιμετωπίζαμε
με μεγαλύτερη ψυχραιμία και σοβαρότητα, χωρίς πανικό, χωρίς κάθε φορά να
ψάχνουμε πότε θα γίνει ο επόμενος για να πανικοβληθούμε και να αγχωθούμε,
χωρίς να «κρεμόμαστε» στα τηλεοπτικά παράθυρα όπου όσοι έλεγαν να μην
ανησυχούμε άκουγαν την παγερή καληνύχτα του παρουσιαστή, ενώ όσοι υπόσχονταν
νέο μεγάλο σεισμό και καταστροφές μιλούσαν επί ώρες…

Μια λοιπόν και όλοι γνωρίζουν ότι κατοικούμε σε μια σεισμογενή περιοχή της
γης, όπου κάθε χρόνο γίνονται πάνω από 40.000 μικροί και μεγάλοι σεισμοί, αντί
για πανικό, προφητείες, φόβους και κινδυνολογίες, θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο,
ουσιαστικό και ασφαλές να φροντίζουμε για την κατασκευή σωστών κτιρίων, για
την ενημέρωσή μας για το τι πρέπει να κάνουμε την ώρα του σεισμού και ύστερα
απ’ αυτόν και ακόμη να κλείνουμε τα αυτιά μας σε όσους, τέτοιες ώρες,
προσπαθούν να δώσουν ουσία στην ασημαντότητά τους με φληναφήματα…